Μετακόμισα!!!

Νέα μου γειτονιά το κέντρο της Αθήνας! Πιο κέντρο δε γίνεται! Ακόμα δεν έχω τακτοποιήσει τα πράγματά μου, αλλά ήδη το δυαράκι μου μού έχει πάρει το μυαλό! Μικρό και συμμαζεμένο! Και το έβαψα και ωραία! Και όλα μες στα πόδια μου, και παντού πηγαίνω μόνο με τα πόδια!

Βέβαια, αυτό το τελευταίο είναι δίκοπο μαχαίρι. Εμένα μου αρέσει να οδηγάω και δε δυσανασχετώ στο μποτιλιάρισμα. Έχει ήδη αρχίσει να μου λείπει το αυτοκίνητό μου. Το χρειάζομαι όλο και λιγότερο, αλλά το γεγονός αυτό ουδόλως ανακουφιστικό είναι για μένα. Δε θέλω να γίνω σαν αυτούς που βγάζουν για βόλτα το αυτοκίνητο κάθε Σαββατοκύριακο! Αλλά από την άλλη δε μπορώ να πω ότι δεν είναι συγκλονιστικό να βγαίνω από την πόρτα του σπιτιού μου και σε λίγα λεπτά να βρίσκομαι στη δουλειά μου, χωρίς να μπω σε κανένα όχημα...

Κατά τα άλλα, όλα καλά! Και για το τέλος ένα ωραίο βιντεάκι από την αγαπημένη μου Άννα Γούλα, που προσφάτως ανακάλυψα και δηλώνω φανατικός θαυμαστής της!

Τα πουλιά

Την ταινία "Τα πουλιά" του Άλφρεντ Χίτσκοκ την έχετε δει όλοι πιστεύω. Αλλά και όσοι δεν την έχετε δει σίγουρα την έχετε υπόψιν σας και οπωσδήποτε σε όλους έρχονται στο μυαλό σκηνές της ταινίας που χιλιάδες πουλιά πετούν αλλόφρωνα στον ουρανό και επιτίθενται στους ανθρώπους. Κανείς όμως δεν περιμένει να δει τις ίδιες σκηνές να διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια του.

Φανταστείτε την έκπληξή μου όταν σήμερα το πρωί επιστρέφοντας στο σπίτι είδα έξω από το παράθυρο χιλιάδες πουλιά πάνω στα δέντρα να φωνάζουν στην κυριολεξία και να σηκώνονται ομαδικά στον αέρα και να πετάνε χωρίς συγκεκριμένη κατεύθυνση και ξανά να κάθονται όλα μαζί στα κλαδιά και μετά πάλι να πετάνε μαζί διαγράφοντας κύκλους στον ουρανό. Και ξανά και ξανά. Ισα που πρόλαβα να βγάλω μόνο μία φωτογραφία, αφού το εκπληκτικό αυτό θέαμα με είχε ολότελα αποχαυνώσει.

Για να σας βάλω όμως καλύτερα στο κλίμα, σας παραθέτω και ένα μικρό τρέιλερ από την ταινία του Χίτσκοκ, το οποίο, όμως, σίγουρα δεν μπορεί να αποδώσει το συναίσθημα μιας ζωντανής παράστασης. Είναι σαν να βλέπεις το ίδιο έργο πρώτα στον κινηματογράφο και ύστερα στο θέατρο. Άλλη ατμόσφαιρα έχει πάντα μια παράσταση και ειδικά όταν είναι καλοστημένη... Ξεφύγαμε όμως από το θέμα μας...



Εν πάσει περιπτώση, την ομαδική αυτή παράκρουση των πτηνών δε μπορώ παρά να την αποδώσω στην βραδινή καταιγίδα, η οποία συνεχίστηκε μέχρι το πρωί. Σίγουρα, όμως, δεν πρόκειται για την έναρξη της Δευτέρας Παρουσίας, όπως συμπέρανε με τρόμο μια φίλη μου, που παρακολουθούσαμε μαζί το φαινόμενο.

Ελπίζω πως δεν χρειάζεται παρέμβαση του Χαρδαβέλα για να εξηγήσουμε γιατί αναστατώθηκαν τα καημένα τα πετούμενα, ούτε να ανατρέξουμε στην Αποκάλυψη και φυσικά δεν έχουμε ανάγκη τα Νεφελίμ του Λιακόπουλου...Και όχι τα πουλιά εδώ δεν ήταν επιθετικά όπως αυτά της ταινίας...αλλά ούτε και ιδιαίτερα φιλικά εδώ που τα λέμε...

Παλιοζωή, παλιόκοσμε και παλιοκοινωνία!

Καλό μήνα σε όλους και να είστε όλοι καλά εύχομαι!

Μπορεί τον τελευταίο καιρό να έχω περισσότερο χρόνο, αλλά δεν έχω πολύ όρεξη για γράψιμο. Δεν έχω και θέματα. Βέβαια, είναι πολλά αυτά που μου συμβαίνουν, αλλά δε θέλω να σας κουράζω και να γίνομαι ένας μίζερος γκρινιάρης…

Από την άλλη, αν δεν πω κάποια πράγματα, νομίζω πως θα σκάσω! Δε θα σας κουράσω πολύ. Το υπόσχομαι.

Το τρακάρισμα το θυμάστε. Απίστευτη ατυχία. (ακόμα να πάρω το αμάξι από το συνεργείο…) Ε, αυτό δεν ήταν αρκετό για να μου χαλάσει τη διάθεση. Έτσι, η μοίρα μου η κακούργα είπε να με τιμωρήσει που δε μελαγχόλησα, αλλά συνέχισα τη βραδιά μου στα μπουζούκια. Μια εβδομάδα αργότερα, έπεσα θύμα κλοπής. Το περασμένο Σάββατο το απόγευμα, ενώ ο Σπιτόγατος έπινε με φίλους καφέ στην πλατεία Εξαρχείων (μαζί και ο Μόντε Κρίστο), έχασε το τσαντάκι του με όλα του τα πράγματα (μόνο το κινητό διεσώθη…). Δε θα περιγράψω πως έγινε, γιατί κανείς μας δεν κατάλαβε. Απλά το «αφαίρεσε» κάποιος από την καρέκλα μου. Και μην πει κανείς ότι έπρεπε να είχα το νου μου και να προσέχω περισσότερο… Γιατί και το πρόσεχα και εκεί που το είχα δεν ήταν εύκολο να το ακουμπήσει κανείς χωρίς να τον καταλάβω. Αλλά, είπαμε δε θα σταθούμε στο ανεξήγητο γεγονός! Γεγονός είναι πως είναι γεγονός…

Ταυτότητα, δίπλωμα οδήγησης, άδεια κυκλοφορίας, κάρτες τραπεζών, 300 €, γυαλιά ηλίου, κλειδιά σπιτιού και άλλα μικρότερης σημασίας αντικείμενα χάθηκαν στο λεπτό. Και άντε να αλλάζεις κλειδαριά στο σπίτι και τρέχα να ακυρώνεις κάρτες, να βγάζεις καινούριες, να εκδώσεις νέα ταυτότητα και τα λοιπά έγγραφα. Και πήγα κι εγώ ο καημένος στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής μου για να βγάλω νέα ταυτότητα. Και αντί για ταυτότητα, έφυγα με ραντεβού! Ναι! Καλά διαβάσατε! Μου έκλεισαν ραντεβού για να βγάλω νέα ταυτότητα. Δεκαπέντε μέρες μετά! Και θα έπρεπε να είμαι και ευγνώμων, όπως μου εξήγησαν κάποιοι άλλοι που βρίσκονταν στην ουρά, γιατί λέει συνήθως κλείνουν ραντεβού για μετά από ένα μήνα!!! Μέχρι τότε ο Σπιτόγατος θα κυκλοφορεί με τη βεβαίωση κλοπής από την αστυνομία και θα το επιδεικνύει αντί ταυτότητας, διπλώματος και άδειας στα όργανα της τάξης. Στις τράπεζες, φυσικά, αυτά δεν περνάνε, αλλά εκεί μάλλον θα κάνει δουλειά ένα ληγμένο διαβατήριο που έχω.

Μέσα σε όλα αυτά, εξακολουθώ να είμαι ακόμα άνεργος και ενώ τα περιθώρια στενεύουν απελπιστικά… Αλλά για όλους έχει ο Θεός! (ο ποιος;;; δεν πιστεύουμε λέεμεεε!!!) Το αγαπημένο μου ανάγνωσμα τις τελευταίες εβδομάδες έχει γίνει η Χρυσή Ευκαιρία, αλλά τίποτες το αξιόλογον… Προτιμώ να παραμείνω άνεργος, παρά να αισθάνομαι πως με εκμεταλλεύονται! Από την άλλη σε λίγο φοβάμαι ότι θα προτιμήσω την εκμετάλλευση από την αφραγκεία, αλλά ελπίζω ότι δε θα φτάσω σε αυτό το σημείο. Παρά τα όσα μου έχουν συμβεί τις τελευταίες δύο εβδομάδες, εξακολουθώ να πιστεύω ότι η καλή μου η τύχη δε με έχει εγκαταλείψει.

Αρκετά, όμως, με τη γκρίνια! Υπάρχουν και καλά πράγματα. Οι καλλιτεχνικές ανησυχίες του Σπιτόγατου σιγά σιγά βρίσκουν διέξοδο και μάλλον μέχρι το Μάρτη θα έχουμε την πρώτη κυκλοφορία! Δε λέω άλλα για να μη το γρουσουζέψω! Νέα θα έχετε εν καιρώ!

Α! Και ένας να με ξεματιάσει βρε παιδιά!

Από τη μια στιγμή στην άλλη...

18-10-2007

Ώρα 23:03

Βγαίνω από το «ποτάμι» και μπαίνω στην άδεια Ιερά Οδό με κατεύθυνση την Πειραιώς. Μια χαρά! Στην ώρα μου! Δε θα έχει να πει τίποτα ο Μ., που μας έπρηξε να είμαστε νωρίς στο μαγαζί. «Να είστε εκεί μέχρι τις 23:30 για να κρατήσουμε τα τραπέζια!»

Ώρα 23:04

Να και ο νέος σταθμός του metro στον Ελαιώνα. Α! Τέλεια! Κι αυτό το φανάρι πράσινο! Ο δρόμος ανοιχτός! Και άδειος! Σπάνιο πράγμα…

Ώρα 23:05

Μα, πού πάει αυτός;!; Έχω πράσινο! Δε θα περάσει. Δε μπορεί να περάσει… Τρελάθηκε;;;

…

Ώρα 23:07

«Τι κάνεις ρε άνθρωπε! Τρελάθηκες;;; Είχα πράσινο!!! Πώς περνάς έτσι με κόκκινο;;;»

«Μα, κι εγώ πράσινο είχα!»

«Και πως γίνεται να έχουμε κι οι δυο μας πράσινο;;»

…

Για να μην τα πολυλογούμε, ο τύπος μπέρδεψε το πράσινο βελάκι για δεξιά που άναψε με κανονικό πράσινο και ξεκίνησε. Στο δρόμο του βρέθηκε ο Σπιτόγατος, ο οποίος με σιγουριά εκείνη τη στιγμή περνούσε το φανάρι. Πλαγιομετωπική το αποτέλεσμα. Δυστυχώς, δεν είχα την ψυχραιμία να βγάλω φωτογραφίες, για να ικανοποιήσω την ανάγκη σας για πλήρη ενημέρωση. Ευτυχώς, όλα καλά, αφού ούτε τραυματίστηκε κανείς από τους δυο μας, αλλά ούτε και διαφωνήσαμε για τα αίτια του ατυχήματος, μιας και ο άνθρωπος ήταν λογικός και συζητήσιμος και αναγνώρισε αμέσως το λάθος του. Πολιτισμένα πράγματα δηλαδή. Ούτε βριστήκαμε, ούτε καμιά ψιλή έπεσε, ούτε τίποτα. (Έλληνες είμαστε εμείς;;; Ουυ να μου χαθούμε δε ντρεπόμαστε!!!) Η τροχαία κατέγραψε το συμβάν μετά από δύο ώρες και όλα από το πρωί βαίνουν καλώς για την αποκατάσταση των ζημιών.

Τέλος καλό, όλα καλά!

Υ.Γ.: Εννοείται ότι, αφού ξεμπερδέψαμε και με την οδική βοήθεια, πήγαμε κανονικά στα μπουζούκια μας…Ε δε θα χαλούσαμε και τελείως τη βραδιά μας...

Καλοκαιρινές διακοπές

Αφού επιβιβαστώ εδώ σήμερα το απόγευμα, το βράδυ θα είμαι στο νησάκι μου!
Και από αύριο το μεσημέρι θα συχνάζω σε παραλίες σαν και αυτή της φωτογραφίας!
Τα βράδια μπαράκια και ξενυχτάδικα μέχρι πρωίας!

Που και που θα σας γράφω και τα νέα μου. Δε σας ξεχνάω εγώ... ;)

Καλές διακοπές σε όλους!

Ανευθυνότητα

Παρκάρεις το αυτοκινητάκι σου όμορφα και καλά, πας να κάνεις τη δουλειά σου και επιστρέφοντας το βρίσκεις έτσι όπως στη φωτογραφία.

Ωραία. Δεν έγιναν έτσι ακριβώς τα πράγματα, γιατί εγώ το ανακάλυψα μερικές μέρες μετά. Ποιος κάθεται και εξετάζει περιμετρικά το αυτοκινητό του πριν μπει μέσα; Το τράκο έγινε στη δεξιά πλευρά και επομένως ήταν λίγο απίθανο να το δω...

Δύο απορίες έχω για αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία:

1) Πώς τα κατάφερε και μου την κατάφερε με τέτοιο τρόπο το βόδι που ήρθε κι έπεσε πάνω μου και

2) Πόσο ΜΑΛΑΚΑΣ είναι; Όχι που με τρακάρησε. Αυτό μπορώ να δεχτώ ότι είναι ανθρώπινο και μπορεί να συμβεί στον καθένα (όχι όταν οδηγεί σαν άνθρωπος μέσα σε στενούς δρόμους βέβαια αλλά τεσπα...). Αλλά που δεν άφησε ένα γαμημένο σημείωμα με το όνομά του και το τηλέφωνό του για να κάνουμε μια γαμημένη φιλική δήλωση και να μη τραβιέμαι τώρα μόνος μου με τη μαλακία του!

Τίποτα δε θα πάθαινε και τίποτα δε θα του στοίχιζε! Αλλά έτσι είναι ο Ελληνάρας! Μόνο λόγια και κομπασμούς! Μαγκιά κλανιά!

Έλα ρε φίλε να σε δω πόσο μάγκας είσαι! Άφησέ μου ένα σημείωμα για να αναλάβεις τις ευθύνες σου! Που να πέσει νταλίκα πάνω στο δικό σου, να είναι νύχτα, να μη το δει κανένας και να μη μάθεις ποτέ ποιος το έκανε! Και να σου κάνει και κάμποσες χιλιάδες ευρώ ζημιά και να μην έχεις και μικτή ασφάλιση για να το καλύψεις! Παπάρα! Αυτό σου χρειάζεται!

Κι εσύ που διαβάζεις τώρα και κουνάς το κεφάλι σου, αναρωτήσου τι θα έκανες σε αυτή την περίπτωση αν ήσουν ο μαλάκας. Και αναρωτήσου πως θα συμπεριφερόσουν σε κάθε παρόμοια περίπτωση που θα έπρεπε να φερθείς υπεύθυνα. Και μετά να πας να τα βάλεις με το κράτος και να κάνεις συγκρίσεις με την υπόλοιπη Ευρώπη. Γιατί Ευρώπη δε θα γίνουμε ποτέ, αν δε γίνουμε πρώτα ευρωπαίοι...

ΒΟΔΙΑ!

Jesus Christ's League

Γενικός πανζουρλισμός χθες στην Αθήνα. Ο τελικός του champion’s league μας άλλαξε τα φώτα. Οπαδοί παντού και των δύο ομάδων, με αυτούς της Liverpool να κυριαρχούν. Είχαν κατακλύσει το Σύνταγμα και φεύγοντας άφησαν παντού βουνά από κουτάκια μπύρας. Έκαναν τον πιο πολύ θόρυβο και κινούνταν κατά ομάδες. Αυτά βέβαια πριν τον αγώνα. Γιατί μετά, όπως όλοι ξέρουμε, δεν είχαν πια λόγους να πανηγυρίζουν… Οι οπαδοί της Milan, πάλι, είχαν κατακλύσει την Ομόνοια. Κι εκεί το σκηνικό παρόμοιο. Αυτοί πανηγύρισαν και μετά τον αγώνα…

Παρά την γενική αναταραχή εξαιτίας του τελικού που φιλοξένησε η Αθήνα, οι κάτοικοι αυτής της πόλης δεν έδειξαν να επηρεάζονται ιδιαίτερα. Οι περισσότεροι προσπαθούσαν να αγνοήσουν τους Άγγλους και Ιταλούς επισκέπτες. Η καθημερινότητά τους δε χαλάει εύκολα και ό,τι δοκιμάζει να τους βγάλει από αυτή αντιμετωπίζεται, τουλάχιστον, με περιφρόνηση. Η προσοχή τους αποσπάται για λίγο μόνο και έπειτα συνεχίζουν το τρέξιμο για να προλάβουν τα προγράμματά τους. Μάλλον τους ενόχλησε, παρά τους ενθουσίασε η γιορταστική αυτή ατμόσφαιρα. Αν σκεφτεί κανείς ότι υπήρχε και η υποψία για τυχόν επεισόδια, την οποία ενίσχυσαν αρκούντως τα ΜΜΕ τις προηγούμενες μέρες, τότε καταλαβαίνει κανείς για ποιο λόγο αποκτούσαν οι περισσότεροι μια ανήσυχη, καχύποπτη έκφραση, κάθε φορά που συναντούσαν οπαδούς σε συνάθροιση άνω των τριών ατόμων. Ευτυχώς, όλοι αυτοί οι «άγριοι» είχαν εξαφανιστεί σήμερα…

Μαζί τους εξαφανίστηκαν και κάποιοι άλλοι, που είχαν συγκεντρωθεί έξω από το Πανεπιστήμιο. Ίσως, η πιο γραφική ομάδα ανθρώπων αυτής της χώρας. Δυστυχώς, δε μπορώ να σκεφτώ άλλους πιο γραφικούς από αυτούς αυτή τη στιγμή. Αυτούς τους παρατήρησα καλύτερα γιατί είχα την τύχη να περάσω τρεις – τέσσερις φορές από κει κατά τη διάρκεια της μέρας. Μια ομάδα θρησκόληπτων είχε γεμίσει το χώρο μπροστά από το Πανεπιστήμιο με λάβαρα, πανό, πλακάτ και εικόνες. «Όχι στο 666», «Ορθοδοξία ή θάνατος», «Όχι στις ηλεκτρονικές ταυτότητες» ήταν μερικά από τα γραμμένα συνθήματα. Γριές, νιες, παπάδες, μοναχοί, διάφοροι άλλοι θεοσεβείς, οι περισσότεροι μαυροφορεμένοι. Μερικοί από αυτούς είχαν ακροβολιστεί γύρω στο χώρο και μοίραζαν διάφορα φυλλάδια, κυρίως στις εισόδους του Μετρό. Τέτοιο σκηνικό είχε καιρό να γίνει στο κέντρο της Αθήνας. Το απογευματάκι είχε και ομιλία το πρόγραμμα. Δε θα αναφερθώ στο περιεχόμενό της, την φρασεολογία και την επιχειρηματολογία του ομιλητή. Λίγο πολύ γνωστά σε όλους είναι, οπότε ας μην σας κουράσω.

Δε μας έφταναν δηλαδή οι αγγλοϊταλοί, που κατέλαβαν στην κυριολεξία την πόλη και τη μετέτρεψαν παρά τη θέληση των κατοίκων της σε ένα απέραντο δικό τους πανηγύρι, είχαμε και αυτούς που θυμήθηκαν χθες να διαμαρτυρηθούν για τις ταυτότητες, το 666, την παγκοσμιοποίηση και δεν ξέρω κι εγώ για τι άλλο. Τυχαίο; Μάλλον όχι. Προφανώς ήθελαν να δείξουν στους επισκέπτες μας από την Εσπερίαν ότι «κοιτάξτε να δείτε λεχρίτες του κερατά, εδώ είναι Ελλάδα και έχουμε τον ορθόδοξο το Χριστούλη μας πάνω από το κεφάλι μας και δε σας φοβόμαστε κι ούτε θα μας κάνετε σαν τα μούτρα σας!». Το πιάσανε το σωστό το τάιμινγκ οι θρησκευάμενοι ελληνορθόδοξοι! Όχι παίζουμε!

Μάθανε πως γαμιόμασταν, πλακώσανε κι οι γύφτοι…

Student reloaded!

Οι τελευταίες μέρες ήταν σαν επιστροφή στο παρελθόν. Τελικά δεν ψήφισα μόνο στις φοιτητικές εκλογές, αλλά μπήκα και σε ψηφοδέλτιο. Ανακατεύτηκα για τα καλά και για πρώτη φορά από την ημέρα που γράφτηκα στο νέο μου τμήμα ένιωσα ξανά φοιτητής! Μπήκα στο κλίμα των φοιτητικών εκλογών και έτρεχα με τα παιδιά από την παράταξη από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ελάχιστα κοιμήθηκα βέβαια αυτές τις μέρες και ακόμα έχω την αίσθηση ότι δεν έχω αναπληρώσει το χαμένο ύπνο.
Θα μου πει, βέβαια, κανείς, βρε μαντράχαλε δεν ντρέπεσαι να ασχολείσαι με χαζομάρες την ώρα που έχεις να κάνεις τόσα πράγματα; Όχι, δεν ντρέπομαι καθόλου! Το μικρόβιο της πολιτικής και της ενασχόλησης με τα κοινά δεν σε εγκαταλείπει ποτέ. Είναι σαν μια ανίατη ασθένεια που σε τρώει συνέχεια και δε σε αφήνει ήσυχο. Για να χαιρετήσω τα παιδιά και να πάρω το πρόγραμμα της εξεταστικής στάθηκα μπροστά από το τραπεζάκι της παράταξης και σε μισή ώρα βρέθηκα στο ψηφοδέλτιο! Δεν ήθελε και πολύ. Τώρα που το σκέφτομαι, όλες μου οι κινήσεις έγιναν ασυναίσθητα, χωρίς κανένα προγραμματισμό και κανένα σχέδιο. Απλά δεν μπόρεσα να αντισταθώ…

Το καλύτερο είναι που γνώρισα πολλά νέα πρόσωπα, με ιδέες και όρεξη για αυτό που κάνουν. Μια καλή ομάδα χωρίς προσωπικές εμπάθειες, που δουλεύει συλλογικά για ένα κοινό σκοπό. Αυτό είναι που χάρηκα περισσότερο και γι’ αυτό το λόγο θα συνεχίσω να συμμετέχω ενεργά στην παράταξη. Ελπίζω να μη με διαψεύσουν και να μην ήταν αυτή μια καλή εικόνα της προεκλογικής περιόδου. Αυτό θα φανεί τις επόμενες μέρες και αναλόγως θα πράξω…

Τελικά ποτέ δεν πρέπει να λες ποτέ στη ζωή (πωωω μεγάλες κουβέντες!!!). Είχα πει ότι δεν πρόκειται να ασχοληθώ ξανά με φοιτητικές παρατάξεις και συνδικαλιστικά των πανεπιστημίων, αλλά τι να κάνω που δε με αφήνει το μικρόβιο; Αύριο λέω να πάω και στη συνέλευση των μεταπτυχιακών του άλλου μου πανεπιστημίου (ναι έχω δύο…Τα έχουμε ξαναπεί αυτά!). Το πόσο δυναμική θα είναι η εκεί ενασχόληση θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο σοβαροί είναι οι υπόλοιποι… Εγώ ξέρω τι λέω τώρα, εσείς δε χρειάζεται να καταλάβετε, ίσως ασχοληθούμε αργότερα με τους μεταπτυχιακούς συνδικαλιστές φοιτητές…

Το θέμα είναι ότι είμαι χαρούμενος που ξαναμπήκα σε παράταξη και αισθάνομαι ξανά φοιτητής. Έτσι έχω και μια ελπίδα να τελειώσω το νέο μου τμήμα. Έχω ένα παραπάνω λόγο, πλέον, να πηγαίνω στη σχολή!

2o Bloggoparty! Ήμουν κι εγώ εκεί!

- Καλησπέρα.
- Καλησπέρα.
- Εδώ είναι το Mercedes;
- Εδώ. Εσείς πού πάτε;
- Για το πάρτι.
- Είστε καλεσμένος;
- Ναι… Δηλαδή όχι... Κανένας δεν είναι… Όλοι είμαστε.
- Ξέρετε τον κωδικό;
- Ποιο κωδικό;
- Για την είσοδο!
- Δεν υπάρχει κωδικός!
- Υπάρχει. Δεν τον ξέρετε;
- Μα, τι λέτε; Τι κωδικός;
- Δεν ξέρετε τον κωδικό;
- Τι κωδικό; Μπλόγκερ;
- Ναι. Περάστε.
Είχα μπει στο μπλογκ του πάρτι μισή ώρα πριν φύγω από το σπίτι. Δεν αναφερόταν κανένας κωδικός. Κι όμως, ο πορτιέρης φαινόταν να ξέρει κάτι που δεν ήξερα… Προς στιγμήν, δεν το αρνούμαι ότι ψάρωσα. Αλλά μετά πήρε αμέσως στροφές το μυαλό μου και του είπα ποιοι είμαστε αυτοί που θα μαζευτούμε. Μπλόγκερς!

Αμέσως τον προσπέρασα και προχώρησα προς τα ενδότερα. Προς μεγάλη μου έκπληξη, το μαγαζί ήταν άδειο ακόμα, παρότι ήταν ήδη δέκα παρά. Στο δεύτερο τραπέζι από την είσοδο είδα δυο τύπους να κάθονται μαζί και να κουβεντιάζουν. Μόλις με είδαν, διέκοψαν τη συζήτησή τους και με κάλεσαν κοντά τους. Συστηθήκαμε. Ο Παράφωνος και ο Τζονάκος. Κάθισα μαζί τους και τους γνώρισα καλύτερα. Δεν τους ήξερα από πριν. Ούτε διαδικτυακά. Σε λίγη ώρα άρχισαν να καταφθάνουν κι άλλοι συνιστολόγοι. Η Βασιλική με το Γιώργο, ο Νανάκος, η Ταραντέλα, η Αλκιμήδη και άλλοι που θέλω να με συγχωρέσουν που τους ξεχνάω. Άλλωστε και τους υπόλοιπους πρώτη φορά τους έβλεπα και τους άκουγα. Κάθισαν όλοι σε διπλανά τραπέζια για να φαινόμαστε μια παρέα. Εγώ με τον Τζονάκο αποφασίσαμε να το παίζουμε επιτροπή υποδοχής και δε μετακινηθήκαμε από το τραπέζι που ήταν κοντά στην πόρτα για να συλλαμβάνουμε όσους θα έμπαιναν. Άρχισαν σε λίγο να μπαίνουν κι άλλοι. Κανείς όμως δε χαιρετούσε γεγονός που σχολιάστηκε αρνητικά από εμένα και το Τζονάκο, που σχολιάζαμε τους πάντες. Υπήρχε φαίνεται ακόμα αμηχανία. Τον Παράφωνο τον χάσαμε από τη στιγμή που άρχισε να μπαίνει περισσότερος κόσμος. Σε ρόλο οικοδεσπότη φρόντιζε να αισθανθούν όλοι άνετα και να κάνει τις πρώτες συστάσεις. Σε λίγο αποφασίσαμε κι εμείς να σηκωθούμε και να μείνουμε όρθιοι κοντά στην πόρτα. Θεωρήσαμε ότι είναι ευκολότερο να συλλαμβάνουμε έτσι τους εισερχόμενους μπλόγκερς.

Σε αυτό το σημείο πιάσαμε την Μέμα και το Χοντρό μπιζέλι που μόλις είχαν σταθεί δίπλα στο μπαρ. Τη Μέμα την είχα απειλήσει λίγες ώρες πριν, όταν μου απηύθυνε από λάθος ένα σχόλιο που πήγαινε σε άλλον. «Δε θα σε πετύχω απόψε;» της είχα γράψει. Γι' αυτό και όταν συστήθηκα έβαλε τις φωνές... Στο Χοντρό Μπιζέλι αξίζουν και πολλά συγχαρητήρια γιατί κατέβηκε από την Θεσσαλονίκη, αν και άρρωστος. Το υπόλοιπο βράδυ το πέρασα με τα παιδιά, προσπαθώντας να γνωριστούμε και με άλλους μπλόγκες. Αυτό δε στάθηκε πάντα δυνατό, καθότι οι περισσότεροι είχαν έρθει με την παρέα τους και δε μιλούσαν εύκολα σε άλλο κόσμο. Εμείς, όμως, απτόητοι, με ανακριτικό ύφος ρωτούσαμε όλους τους διερχόμενους: «Ποιος/α είσαι εσύ;» Τα περισσότερα nicknames που ακούγαμε δεν τα ήξερα εγώ. Τον μοναδικό που ήξερα και μάλιστα τον είχα και στα links μου, ήταν ο Old Boy. Άκουσα ότι είχαμε και ιστολόγους – φίρμες στο πάρτι, αλλά εγώ δεν γνώρισα κανέναν εκτός από τον Τιτάνα από το pestaola, από τον οποίο ζήτησα αυτόγραφο και έβγαλε και μου έδωσε την κάρτα του. Μας είπε και για το πρώτο Greek Blogger Camp, που θα γίνει στις 2-3 Ιουνίου στην Ίο. Καλή φάση, αν και δεν το βλέπω να μπορέσω να πάω…

Και φωτογραφίες βγήκαμε και άλλες πολλές συστάσεις κάναμε, αλλά περισσότερο χορέψαμε παρά συζητήσαμε. Εγώ πολλές φωτογραφίες δεν έβγαλα, και από ότι είδα σήμερα δεν είναι και πολύ καλές. Εντούτοις, τις δημοσιεύω, αφού είναι το μοναδικό ντοκουμέντο που έχω. Να μην ξεχάσω να αναφέρω και τον Filea Fogg, τους FaliroVice, τον Αλέξανδρο από τους Βοργίες και τον Γιώργο που δε θυμάμαι το βλόγι του (ουπς!)

Δυστυχώς είχα να πάω κι αλλού (το είχα υποσχεθεί, μη με κοιτάτε με μισό μάτι…), και έφυγα κατά τις δύο και κάτι. Ότι δηλαδή είχε ανάψει το κέφι. Το σίγουρο είναι ότι η συνάντηση θα πρέπει οπωσδήποτε να επαναληφθεί σύντομα! Και βέβαια καλό είναι να εφαρμόσουμε μερικές από τις ιδέες που υπήρχαν και για αυτό το πάρτι, ώστε στο επόμενο ομαδικό blind date μας να είναι ευκολότερες οι γνωριμίες.




Δε θα πω, βέβαια, ότι όσοι δεν ήρθαν έχασαν που δεν ήρθαν και πόσο κρίμα είναι που δεν πέρασαν το ίδιο καλά με εμάς και ότι θα πρέπει να έχουν σκάσει από τη ζήλια τους που δεν κατηφόρισαν στη Γλυφάδα… Όοοοχιι!!! Δεν είμαι κακός εγώ! Δείχνω κατανόηση στον πόνο του άλλου…(χεχε)



Άντε. Καλά να περνάμε μέχρι την επόμενη μπλογκοσυνάντηση! Κάθε φορά και πιο πολλοί! Κάθε φορά και πιο όμορφα!


ΥΓ1: Αν θυμηθώ κανένα κουτσομπολιό, θα κάνω update…

ΥΓ2: Συγγνώμη αν ξέχασα κάποιον!

ΥΓ3: Πολλά συγχαρητήρια στους διοργανωτές! Το αξίζουν!

Επίσημη επίσκεψη

Ναι αγαπητοί μου συμπλογκίτες και αγαπητές μου συμπλογκίτισσες!
Είναι γεγονός! Από σήμερα το πρωί βρίσκεται στην Αττική Γη ο Monte Cristo! Διαμένει στο σπίτι μου, το οποίο μάλλον δε θα μας δει και πολύ αυτές τις μέρες και ως εκ τούτου για άλλη μια φορά θα προδώσω το όνομά μου...

Έχει καταφθάσει με την αγαπημένη του και, απλά, δε μπορώ να τους κάνω καλά...δεν τους παλεύω με τίποτα!!!

Καλό μου κουράγιο, λοιπόν, και θα σας κρατώ ενήμερους...όσο μπορώ!

Πάσχα στη Σάμο

Αύριο χαράματα στις 6:15 πετάω για Σάμο. Μαζί μου η κουμπάρα μου Μαριέττα. Της έχω βαφτίσει το αυτοκίνητο...

Τώρα αν θα καταφέρω να κοιμηθώ καθόλου το βράδυ αυτό είναι ένα θέμα. Σίγουρα όμως θα ξεραθώ μόλις φτάσω στο σπίτι.

Δε θα κοιμηθώ καθόλου, όμως, στο αεροπλάνο. Θέλω να απολαύσω τις όμορφες εικόνες όταν θα πλησιάζουμε πάνω από το νησί. Ας ελπίσουμε μόνο ότι θα έχει καλό καιρό και ότι δε θα βλέπουμε μόνο μαύρα σύννεφα...

Ημερομηνία επιστροφής στην Αττική Γη, στις 12 Απριλίου...εκτός απροόπτου...

Μέχρι τότε θα προσπαθώ να σας κρατώ ενήμερους και να μαζεύω ωραίες εικόνες για να σας δείχνω!

Εδώ η Σαμιοπούλα, το μικρό νησάκι στα νότια της Σάμου. Είναι από τις πρώτες εικόνες που βλέπει κανείς όταν κατεβαίνει το αεροπλάνο...













Αυτή είναι η εικόνα λίγο πριν οι τροχοί του αεροπλάνου ακουμπήσουν στον αεροδιάδρομο.














Κι έτσι θα σκάσει μύτη το Βαθύ όταν θα παίρνουμε την στροφή με το αυτοκίνητο από την Αγία Ειρήνη.













Καλό Πάσχα σε όλους!

Και καλό Αρνίιιιιιι!!!!!!!!

Κάθε αρχή και δύσκολη...

Ώρα 10:30. Σηκώνομαι από το κρεβάτι και ανοίγω την μπαλκονόπορτα. Άλλη μια όμορφη ηλιόλουστη μέρα! Με εύθυμη διάθεση φτιάχνω πρωινό, αφού πρώτα έχω ανοίξει τον υπολογιστή. Όλα αυτά με μουσική υπόκρουση. Το ξυπνητήρι είναι συντονισμένο σε ραδιοφωνικό σταθμό για να ξυπνάω με μουσική.

Κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή και πίνω μια γουλιά τσάι. Βλέπω τα mail μου. Δεν απαντάω σε κανένα. Τα πιο πολλά είναι spam. Διαβάζω μερικά blog και αφήνω και μερικά σχόλια. Θυμάμαι ότι το Οικονομικό έχει ανοίξει. Είμαι πρώτο έτος και δεν έχω πάει ακόμα σε μάθημα. Τα αποτελέσματα βγήκαν προς το τέλος Ιανουαρίου και δεν πρόλαβα ούτε εξεταστική να δώσω. Το τμήμα είναι ανοικτό δύο εβδομάδες τώρα και το πληροφορήθηκα μόλις πριν λίγες μέρες. Νόμιζα ότι θα είχε κατάληψη όπως όλες οι φυσιολογικές σχολές. Αλλά αυτοί είναι μελλοντικοί οικονομολόγοι και "υπολογίζουν" αλλιώς τα πράγματα.

Αποφασίζω να πάω για μάθημα. Καλό καιρό έχει, μπορώ να το συνδιάσω και με μια βόλτα στο κέντρο για καφέ. Βλέπω το πρόγραμμα και διαπιστώνω ότι έχω έξι ώρες μάθημα. Δύο το μεσημέρι στη μία η ώρα και τέσσερις το απόγευμα από τις πέντε. Κλείνω τον υπολογιστή, κάνω ένα μπάνιο και ετοιμάζομαι. Βγαίνω από το σπίτι και φοράω τα γυαλιά ηλίου. Μερικά σύννεφα μισοκρύβουν τον ήλιο, αλλά δεν πτοούμαι.

Παίρνω το μετρό και σταματάω στο Πανεπιστήμιο. Βγαίνοντας βλέπω πολύ κόσμο συγκεντρωμένο μπροστά στις κυλιόμενες. Δεν ανεβαίνει κανείς. Τι έχει γίνει; Περιμένουν κάτι; Ναι. Να σταματήσει η βροχή. Γκαντεμιά! Βγάζω διακριτικά τα μαύρα μου γυαλιά και τα κρύβω στην τσάντα μου. Περιμένω λίγο μαζί με τους άλλους. Μαζεύεται κι άλλος κόσμος. Λίγοι αποτολμούν την έξοδο. Ακόμα πιο λίγοι έχουν μαζί τους ομπρέλα. Ξεγελάστηκαν όλοι. Εγώ οργανώνω την δική μου έξοδο. Βγάζω πέντε ευρώ να τα έχω πρόχειρα και παίρνω φόρα. Δε μπορεί. Σίγουρα στην έξοδο θα έχουν μαζευτεί μαύροι με ομπρέλες. Δυστυχώς ανεβαίνωντας διαπιστώνω ότι αιφνιδιάστηκαν και οι μαύροι από τον καιρό. Κανείς δεν ήταν έτοιμος για τη βροχή. Τρέχω προς την Ακαδημίας προσπαθώντας να μη γλυστρίσω στις πλάκες - παγίδες του πεζόδρομου. Αγοράζω μια ομπρέλα από το πρώτο περίπτερο και συνεχίζω μέχρι τη νομική το δρόμο χωρίς να βρέχομαι πλέον. Εκεί διαπιστώνω ότι το μάθημα ακυρώθηκε. Θα γίνουν όμως τα απογευματινά. Πάλι καλά.Ευτυχώς βρίσκω εύκολα παρέα για καφέ και για φαγητό και περνάει ευχάριστα η ώρα μέχρι τις πέντε.

Πρώτο μάθημα που παρακολουθώ στη νέα μου σχολή, μαθηματικά. Καθόλου καλά για αρχή. Έχω να ασχοληθώ με μαθηματικά από τη δευτέρα λυκείου. Εννιά χρόνια! Ούτε η πρωτοβάθμια εξίσωση δε θυμάμαι πως είναι. Είναι κάτι εύκολο πάντως, αυτό το θυμάμαι. Αν μου την εξηγήσει κάποιος, αμέσως θα τη θυμηθώ. Εδώ όμως δεν κάνουν τέτοια. Παρακολουθώ έχοντας όλες μου τις αισθήσεις συγκεντρωμένες στο μάθημα. Σημειώνω τα πάντα. Ποτέ δε σημείωνα τίποτα. Άρα κατόρθωμα. Παράδοξο: Τα καταλαβαίνω όλα. Τον τρόπο, τη σειρά, τη λογική, όλα. Αλλά δεν καταλαβαίνω ένα πράγμα. Ίσως και το βασικότερο. Γιατί τα κάνουμε όλα αυτά; Σε τι θα μου χρησιμεύσουν; Προφανώς και αυτά έχουν εξηγηθεί στα εισαγωγικά μαθήματα. Απλά εγώ αυτή τη στιγμή δε μπορώ να αντιληφθώ τη χρησιμότητα των εξισώσεων που μας δείχνει ένας συμπαθής, θα έλεγα, καθηγητής. Δεν τολμώ να έχω απορίες. Η ερώτηση του καθηγητή επαναλαμβάνεται συνεχώς: "Τι δεν καταλάβατε;" Τι να πω εγώ; Τίποτα; Πες τα όλα από την αρχή;

Τέλος πάντων. Θα το παλέψω. Κάθε αρχή και δύσκολη. Εγώ που το έπιασα από τη μέση να δω τι θα κάνω...

Τώρα που γράφω είναι 22:30. Έκλεισε ένα δωδεκάωρο από την ώρα που σηκώθηκα. Στην τηλεόραση παίζει το "Παρά Πέντε". Δε με νοιάζει που δεν το παρακολουθώ και ασχολούμαι με το μπλογκ μου... Πάλι επανάληψη έβαλαν οι μαλάκες!

Έφτασε η άνοιξη!!!

Την είδα πριν μια ώρα στο σταθμό Αττική του ΗΣΑΠ!!!

Δε μπορούσα να μη μοιραστώ μαζί σας την χαρμόσυνη αυτή είδηση!!!

Κουλουράκι της τύχης

Πριν από λίγες μέρες, (μάλλον πριν από δυο βδομάδες...) είχα βρει ένα φυλλάδιο από κινέζικο εστιατόριο κάτω από την πόρτα μου. Το περίμενα από καιρό, μιας και δεν είχα κανένα φυλλάδιο από κινέζικο, και μόλις το είδα κατάλαβα αμέσως ποιο θα ήταν το μεσημεριανό μου φαγητό. Αν δε σας το έχω πει, τρελαίνομαι για την κινέζικη κουζίνα και γενικά για κάθε γλυκόξινη γεύση.

Το φαγητό (γλυκόξινο κοτόπουλο και τηγανητό ρύζι) συνοδευόταν και από ένα κουλουράκι της τύχης. Μέσα του έκρυβε ό,τι πιο ωραίο έχω ακούσει ή διαβάσει τον τελευταίο καιρό:

"You will always be surrounded by true friends".

Δεν τα πιστεύω αυτά, αλλά είναι ωραίο να διαβάζεις τέτοια πράγματα για σένα...

:)

Μια μέλισσα τον αύγουστο

Την Κυριακή είπαμε με τον Αγλέορα να πάρουμε το αυτοκίνητο να πάμε μια βόλτα. Το αυτοκίνητο μπορεί να το έχω φέρει στην Αθήνα αλλά δεν το έχω κινήσει και πολύ και θυμήθηκα πως είχα να οδηγήσω από το 2006... Είπα λοιπόν, θα οδηγήσω εγώ. Να συνηθίσω κι όλας γιατί δε μπορώ να έχω αυτοκίνητο και να μην έχω. Καλές οι φοβίες αλλά πρέπει να ξεπερνιούνται.

Ξεκινήσαμε, λοιπόν, και τραβήξαμε για κέντρο. Πέσαμε σε κίνηση, αλλά δε μάσησα. Μου έσβησε και μερικές φορές, αλλά πάλι δε μάσησα. Πριν φτάσουμε Ομόνοια, αποφασίσαμε να πάμε στο Village Park στο Ρέντη. Φτάσαμε άνετα. Μπήκαμε στο πάρκινγκ του Village και παρκάραμε εύκολα. Δηλαδή παρκάρισα.

Ψάχνοντας να βρούμε ποια ταινία θα δούμε είπαμε να δούμε το ¨Μια μέλισσα τον Αύγουστο". Οι απόψεις από γνωστούς που την είχαν δει αντικρουόμενες. Έτσι είπαμε ότι δε χάνουμε και τίποτα και όντως η ταινία ήταν πολύ καλή και θα την πρότεινα ανεπιφύλακτα.

Η υπόθεση έχει ως εξής: Ο Χάρης πηγαίνει διακοπές παρέα με τη γυναίκα του, την αδελφή του και την γκόμενά του, η οποία παριστάνει τη μουγκή γερμανίδα. Σε ένα ερημικό νησί μια μέλισσα τσιμπάει το Χάρη, ο οποίος είναι αλλεργικός και παθαίνει αλλεργικό σοκ. Πρήζεται ολόκληρος. Εκεί αποκαλύπτονται όλες οι αλήθειες και τα ψέματα των ηρώων. Ο Χάρης κουβαλάει μέσα του ένα δεύτερο εαυτό. Ένα χοντρό Χάρη, ο οποίος προσωποποιεί όλες τις φοβίες του Χάρη. Αυτόν τον δεύτερο χοντρό εαυτό του ο Χάρης καταφέρνει και τον αφήνει πίσω στο ερημικό νησί μόνο του. Ξεφορτώνεται οριστικά όλες τις φοβίες του και συνεχίζει τη ζωή του απελευθερωμένος.

Μετά το τέλος της ταινίας, παρά την γκρίνια του Αγλέορα, οδήγησα εγώ ξανά στην επιστροφή. Πίσω μου στο Ρέντη άφησα οριστικά τον Σπιτόγατο που φοβάται να οδηγήσει στην Αθήνα...

Σήμερα οδήγησα ξανά. Μόνος μου. Δε μου έσβησε ούτε μια φορά. Δεν τα έχασα καθόλου. Το απόλαυσα...

Η πρώτη άδεια

Χθες το πρωί ορκίστηκε ο Αγλέορας και πήρε την πρώτη του άδεια. Και, βέβαια, πού θα πήγαινε; Στη μάνα του; Είναι μακρυά και έχει μόλις τρεις μέρες άδεια. Στην γκόμενα; Μένει σε ένα μικρό σπίτι με την αδερφή της και από χθες τις επισκέπτονται και οι γονείς τους. Στην ξαδέρφη του; Ε, είπαμε να μην κόψει και τις φλέβες του...

Ναι. Όπως καταλάβατε έχω γίνει η μάνα του λόχου. Ήρθε ξανά μαζί με τα άπλυτά του! Ευτυχώς υπάρχει πλυντήριο. Έχει όμως και τα καλά της η υπόθεση. Μου δόθηκε η ευκαιρία να συνειδητοποιήσω το πόσο εμπειρίες, όπως ο στρατός, μπορούν να σε κάνουν να εκτιμήσεις περισσότερο μικρές χαρές της ζωής. Αυτό που ευχαριστήθηκε περισσότερο ήταν η αφόδευση (ε, να μην πω και χέσιμο...) και ένα ζεστό μπάνιο. Ξέρετε στο στρατό έχουν μόνο τούρκικες τουαλέτες και δεν το ευχαριστιέσαι. Επίσης, το ζεστό νερό είναι δυσεύρετο. Σκεφτείτε να κάνετε μπάνιο με κρύο νερό μέσα στο Φεβρουάριο... Από χθες, λοιπόν, έχει να το λέει. Όποιος τον παίρνει τηλέφωνο η ίδια ατάκα: "Άσε, έριξα κι ένα χέσιμο...και επιτέλους έκανα μπάνιο με ζεστό νερό!"

Είχε και άλλο ένα καλό η ιστορία. Τον έβαλα να με ψηφίσει στο διαγωνισμό του Νικόλα. (ναι θα κερδίσω. Δικό μου είναι το βραβείο...)

Τώρα κάθεται και περιμένει να ξυπνήσει η γκόμενα να τον πάρει τηλέφωνο να πάνε για καφέ. Αλλά αυτή είναι υπναρού και δε σηκώνεται ποτέ πριν το μεσημέρι, για να μην πω απόγευμα, τις μέρες που δε δουλεύει. Και σιγά μη σηκωθεί νωρίς επειδή ήρθε ο Αγλέορας... Όπως καταλαβαίνετε, σε αναμμένα κάρβουνα κάθεται ο Αγλέορας, μιας και δεν είναι μικρό πράγμα να έχεις να δεις το πρόσωπο για καμιά δεκαριά μέρες...

Αυτά για την ώρα. Αρκετά είπα και θα φάω ξύλο... Αυτός μου έφερε τα άπλυτά του κι εγώ του τα έβγαλα στη φόρα...

:Ρ

Η Ψιλικατζού και η αλλεργία μου

Πριν από καμιά δεκαριά μέρες διάβασα αυτό το χαριτωμένο ποστ στο βλόγι της συμπαθέστατης Ψιλικατζούς. Το ποστ αναφερόταν στα ακάρια που ζουν και αναπτύσσονται μέσα στις σκόνες και σου τρώνε τις σάρκες ή κάτι τέτοιο. Από την ώρα που το διάβασα κάθε φορά που σκεφτόμουν αυτά τα ακάρια με έπιανε φαγούρα.

Δευτέρα απόγευμα μαζί με την φαγούρα εμφανίστηκαν σε διάφορα σημεία του σώματός μου και πολλές κοκκινήλες. Πρώτα γύρω από το λαιμό, μετά στα χέρια, στο σώμα, στα πόδια, γύρω από όλες τις κλειδώσεις, στο κούτελο, στο πρόσωπο, σχεδόν παντού. Έτρεξα γρήγορα σε ένα φαρμακείο και πήρα μια ειδική αλοιφή και αντισταμινικά χάπια. Αμέσως έκαναν δράση και εξάλειψαν τα συμπτώματα. Τα χάπια τα συνέχισα για μια εβδομάδα και έβαλα και τη μάνα μου να μου κλείσει ραντεβού με τον αλλεργιολόγο της.

Σήμερα πήγα και έκανα τις εξετάσεις. Ξέρετε αυτό το τεστ με τα σταγονίδια που σου βάζουν στα χέρια και σου τα τρυπάνε λίγο για να δουν αν θα αντιδράσει το δέρμα και να εξακριβωθεί αν έχεις και σε τι πράγμα αλλεργία. Το πιο βασανιστικό είναι που πρέπει να κρατήσεις ακίνητα τα χέρια σου για κανένα εικοσάλεπτο ακουμπισμένα πάνω στο τραπέζι από τον αγκώνα μέχρι τον καρπό και το εσωτερικό μέρος να είναι προς τα πάνω ώστε να εφαρμοστούν όλες οι ουσίες. Διαπίστωση της γιατρού που μου έβαλε τις σταγονίτσες είναι ότι οι άντρες δε μπορούμε να τα κρατήσουμε τα χέρια μας σε αυτή τη θέση με την ίδια ευκολία που το κάνουν οι γυναίκες. Να και η άχρηστη πληροφορία της εβδομάδας σκέφτηκα.

Εν πάσει περιπτώσει και για να μη σας ταλαιπωρώ, αφού περίμενα έτσι κανένα πεντάλεπτο μέχρι να μου απλώσει όλα τα σταγονίδια πάνω στα χέρια και κανένα τέταρτο μετά για να τα αφήσουμε να αντιδράσουν, διαπιστώσαμε ότι μόνο δύο ουσίες αντέδρασαν και έδειξαν ότι έχω αλλεργία. Τα ακάρια και η λεύκη. Πολύ λίγο όμως. Ελάχιστο. Άνευ σημασίας δηλαδή. Χρειάζονται όμως προσοχή. Και ειδικά το πρώτο. Τα ακάρια. Που δεν είναι τίποτα άλλο από τη σκόνη του σπιτιού. Για την αντιμετώπιση καλό είναι να ανατρέξετε στο αντίστοιχο ποστ στο μπλογκ της Ψιλικατζούς.
Εγώ πάλι τρέχω να ξεσκονίσω...

Υ.Γ.: Σε καμία περίπτωση δε θα ήθελα να χρεωθεί η Ψιλικατζού την εκδήλωση της αλλεργίας μου. Πιστεύω ότι το συμβάν είναι εντελώς τυχαίο...(Ας κρατήσουμε όμως και μια πισινή ;)...)

Μία και σήμερα...

και μπαίνει στο κέντρο. Την Πέμπτη παρουσιάζεται. Εμένα τα νεύρα μου τσατάλια! Έχει αγοράσει και ένα αρμόνιο και το έχει εγκαταστήσει σπίτι μου και παίζει συνέχεια την "Ρίτα" και το "όταν βραδυάζει στο Αιγαίο είναι όμορφα σου λέω".

Α, ρε π...ΜΠΙΠ...η Αγλέορα, δε θα φύγεις; Πάρτυ αποχαιρετιστήριο θα σου κάνω την Πέμπτη το βράδυ!

Αφήστε και το άλλο. Με έχει πεθάνει στις βόλτες. Με τρέχει ασκόπως από δω και από κει. Τουλάχιστον χθες πλήρωσε Friday's στο Κεφαλάρι. Βέβαια ήταν και το πρόσωπο μαζί... Ελπίζω αύριο να θυμηθούν να γιορτάσουν μαζί μόνοι τους το Βαλεντίνο και να με αφήσουν μόνο μου να ηρεμήσω λίγο...

Σήμερα ξύπνησα και είχε φτιάξει και καφέ. Για να με καλοπιάσει. Τώρα τον παρακαλώ εδώ και ώρα να σηκωθεί να κατέβουμε κέντρο που έχω κι εγώ κάτι δουλειές και δεν ξεκολλάει με τίποτα από το γ...ΜΠΙΠ...νο το μαραφέτι του. Μου έχει ζαλίσει τον έρωτα σας λέω.

Ενώ γράφω αυτές τις γραμμές θυμήθηκε ότι έχει να κάνει κάτι ψώνια ακόμα. Επιτέλους! Σας αφήνω μήπως και το μετανιώσει...

100 posts!!!!!

Ναι. Τα κατάφερα. Με πολύ κόπο φοβάμαι. Αν δεν απουσίαζα και για μερικούς μήνες, θα είχαν συμπληρωθεί καιρό τώρα...

Άντε. Να τα χιλιάσω!

Ανακύκλωση

Το φθαρμένο σφουγγάρι των πιάτων βρέθηκε να καθαρίζει το μπάνιο...

:)