Κυριακή, Δεκεμβρίου 23, 2007

Καλά Χριστούγεννα!!!


Καλά Χριστούγεννα σε όλους τους φίλους και μη αυτού του βλογιού! Να είστε όλοι καλά και να περάσετε υπέροχα!






Εγώ φέτος δε θα το έλεγα ότι θα περάσω και πολύ οικογενειακά, μιας και έμεινα Αθήνα και δε θα κατέβω στο νησί. Ένεκα η δουλειά βλέπετε… Σίγουρα, θα περάσω πολύ καλά, όμως…








Αύριο που θα περάσουν από το σπίτι όλα τα σκασμένα της γειτονιάς, θα βρουν την πόρτα κλειστή και το κλειδί παρμένο! Τα κάλαντα δε θα περάσουν την πόρτα του σπιτιού μου!






Τη γαλοπούλα θα τη φάω με τους θείους και τις ξαδέλφες μου. Μια χαρά οικογενεική ατμόσφαιρα θα έχει κι εκεί. Βέβαια, θα στεναχωριούνται οι γονείς που δε θα μας έχουν φέτος, αφού κι ο αδερφός μου ξώμεινε στην Αθήνα, αλλά αν θέλουν αεροπλάνα και καράβια έχει ακόμα και προλαβαίνουν και την πρωτοχρονιά άμα θέλουν, οπότε μη κλαίγονται…

Τώρα που το σκέφτομαι, ακόμα δεν έχω φάει ούτε ένα μελομακάρονο, ούτε ένα κουραμπιέ! Απαράδεκτο! Βέβαια, τα Χριστουγεννιάτικα αυτά γλυκίσματα πάντα τα έτρωγα από τα χεράκια της μανούλας μου άντε και της γιαγιάς μου, αλλά ως ανεπρόκοπος νέος, ούτε από το σούπερ μάρκετ δεν αξιώθηκα να πάρω. Όσο για το σπίτι, ας μη το συζητήσω καλύτερα! Τα Χριστούγεννα δεν ήρθαν ακόμη εδώ! Προχθές, είδα σε ένα ανθοπωλείο κάτι μικρά αλεξανδρινά σε γλαστράκια και σκέφτομαι να πάρω ένα να βάλω σε μια γωνιά να πιάσω ατμόσφαιρα. Ε δε θα κάνω και το σπίτι λατέρνα χάριν των εορτών!






Αυτά κυρίες και κύριοι! Και μη ξεχνάμε τα Χριστούγεννα των ονείρων μας!

Νομίζω πως κάπως έτσι πρέπει να είναι...




















Βλέπετε εσείς κανένα δέντρο στολισμένο ή κανένα τάρανδο;


Υ.Γ.: Επιτέλους, πόσες διασκευές του last Christmas θα ακούσουμε για να καταλάβουμε ότι έχουν έρθει τα Χριστούγεννα;;; ΕΛΕΟΣ!!!

Σάββατο, Δεκεμβρίου 01, 2007

Παγκόσμια Ημέρα κατά του HIV/AIDS


Τελικά καλώς ή κακώς χρειαζόμαστε αυτές τις επετείους για να θυμόμαστε ότι πρέπει να είμαστε περισσότερο ευαίσθητοι σε μερικά σοβαρά ζητήματα. Μέσα σε αυτές είναι και η μέρα κατά του HIV/AIDS. Ενώ για τους περισσότερους αυτή η μέρα είναι μια υπενθύμιση για τους κινδύνους, που, υπό ορισμένες συνθήκες, μπορεί να κρύβουν οι ερωτικές επαφές, για κάποιους άλλους είναι η υπόμνηση της φρικτής τους καθημερινότητα. Καλό θα ήταν, λοιπόν, για όλους, έστω και μόνο για σήμερα, να ενημερωθούν όχι μόνο για τις προφυλάξεις που πρέπει να παίρνουν κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής, αλλά και τον τρόπο που οφείλουν να αντιμετωπίζουν ανθρώπους φορείς του ιού. Ευτυχώς, η αρρώστια δε μεταδίδεται όπως η γρίπη, αλλιώς θα είχαμε κολλήσει όλοι. Δυστυχώς, η επιφυλακτικότητα με την οποία αντιμετωπίζουν οι περισσότεροι τους φορείς του ιού είναι απείρως μεγαλύτερη από αυτή με την οποία αντιμετωπίζουν τους ερωτικούς τους συντρόφους, ακόμα κι αν αυτοί είναι ευκαιριακοί.

Εδώ, εδώ κι εδώ μπορείτε να ενημερωθείτε για τα πάντα σχετικά με το HIV/AIDS. Αφιερώστε λίγα λεπτά, έστω αυτή τη μέρα, διαβάζοντας μερικές πολύ χρήσιμες πληροφορίες και φροντίστε να τις εφαρμόσετε στην καθημερινότητά σας. Μόνο τότε θα έχουμε την ελπίδα ότι μια θλιβερή «παγκόσμια ημέρα» θα καταργηθεί.

Στις παρακάτω φωτογραφίες απεικονίζεται ο σωστός τρόπος χρήσης προφυλακτικών. Ανδρικών και γυναικείων. Τα δεύτερα δεν ξέρω αν κυκλοφορούν στην Ελλάδα. Εντούτοις, η κυκλοφορία τους ή μη, σε καμία περίπτωση δεν μειώνει τις ευθύνες των γυναικών στη χρήση προφύλαξης κατά τις ερωτικές επαφές.








































Η προφύλαξη είναι υπόθεση όλων.

Παρασκευή, Νοεμβρίου 30, 2007

Το τρίτο του Νοεμβρίου

Μα πού τη βρίσκετε την έμπνευση και γράφετε συνέχεια; Κάποιοι σχεδόν καθημερινά!! Θα μου πει κανείς ότι κι εγώ κατά περιόδους γράφω πολύ συχνά. Οι τελευταίοι μήνες έχουν από τρεις αναρτήσεις ο καθένας και είπα να προλάβω να μη μου ξεμείνει με δύο ο Νοέμβριος.


Τελικά, είναι θέμα χρόνου, διάθεσης, αλλά και συνήθειας. Χρόνο έχω. Διάθεση για να γράψω κάτι καλό έχω. Τι μου λείπει; Μάλλον, πρέπει να το ξαναβάλω στο πρόγραμμά μου. Τότε, η κάθε σκέψη θα γίνεται μια καλή ιδέα για ποστ!


Νέα δε θα σας γράψω σήμερα. Δεν έχει αλλάξει και τίποτα. Άλλος ένας λόγος που δε βρίσκω λόγο να γράψω. Το μόνο που είναι άξιο λόγου και το αναφέρω για να δείτε ότι δεν είναι μόνο το βλόγιν που παραμελώ, είναι ότι χθες έληξε η προθεσμία για δήλωση μαθημάτων στο Οικονομικό και θυμήθηκα το απόγευμα ότι δεν έχω δηλώσει μαθήματα. Δεν πειράζει σκέφτηκα. Ούτως ή άλλως δε θα έδινα κανένα. Την περίοδο της εξεταστικής θα έχω άλλες δουλειές…


Από τα δικά σας τα βλόγια περνάω τακτικά. Καμιά φορά αφήνω και κανένα σχόλιο. Αλλά πάντα τα περάσματά μου είναι βιαστικά. Παλιότερα, αφιέρωνα αρκετές ώρες να διαβάζω όλα τα μπλογκ που έχω στα λινξ μου, αλλά και άλλα που μου κινούσαν την περιέργεια. Αυτό μου έχει λείψει τελευταία και σίγουρα θα αναπληρώσω το κενό από τις επόμενες κι όλας ημέρες.


Αλλά μάλλον με έχει πιάσει ακατάσχετη φλυαρία, η οποία είναι και ανούσια και κουραστική και για σας που διαβάζετε και για μένα που γράφω.


Εύχομαι χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν σήμερα! Στον Ανδρέα και στην Ανδριανή! Αν έχετε συγγενείς και φίλους να τους χαίρεστε!


Άντε! Φτάνει! Στο επόμενο πάλι!(πιστεύω δε θα είναι μακριά…)



Και μια φωτογραφία από παλιότερη πρωτοχρονιά στον Παρνασσό! Έτσι, για να αποκτήσει νόημα το ποστ... ;)


Καλό Χειμώνα σε όλους!!! (δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά χειμώνιασε πια...)

Παρασκευή, Νοεμβρίου 02, 2007

Παλιοζωή, παλιόκοσμε και παλιοκοινωνία!

Καλό μήνα σε όλους και να είστε όλοι καλά εύχομαι!

Μπορεί τον τελευταίο καιρό να έχω περισσότερο χρόνο, αλλά δεν έχω πολύ όρεξη για γράψιμο. Δεν έχω και θέματα. Βέβαια, είναι πολλά αυτά που μου συμβαίνουν, αλλά δε θέλω να σας κουράζω και να γίνομαι ένας μίζερος γκρινιάρης…

Από την άλλη, αν δεν πω κάποια πράγματα, νομίζω πως θα σκάσω! Δε θα σας κουράσω πολύ. Το υπόσχομαι.

Το τρακάρισμα το θυμάστε. Απίστευτη ατυχία. (ακόμα να πάρω το αμάξι από το συνεργείο…) Ε, αυτό δεν ήταν αρκετό για να μου χαλάσει τη διάθεση. Έτσι, η μοίρα μου η κακούργα είπε να με τιμωρήσει που δε μελαγχόλησα, αλλά συνέχισα τη βραδιά μου στα μπουζούκια. Μια εβδομάδα αργότερα, έπεσα θύμα κλοπής. Το περασμένο Σάββατο το απόγευμα, ενώ ο Σπιτόγατος έπινε με φίλους καφέ στην πλατεία Εξαρχείων (μαζί και ο Μόντε Κρίστο), έχασε το τσαντάκι του με όλα του τα πράγματα (μόνο το κινητό διεσώθη…). Δε θα περιγράψω πως έγινε, γιατί κανείς μας δεν κατάλαβε. Απλά το «αφαίρεσε» κάποιος από την καρέκλα μου. Και μην πει κανείς ότι έπρεπε να είχα το νου μου και να προσέχω περισσότερο… Γιατί και το πρόσεχα και εκεί που το είχα δεν ήταν εύκολο να το ακουμπήσει κανείς χωρίς να τον καταλάβω. Αλλά, είπαμε δε θα σταθούμε στο ανεξήγητο γεγονός! Γεγονός είναι πως είναι γεγονός…

Ταυτότητα, δίπλωμα οδήγησης, άδεια κυκλοφορίας, κάρτες τραπεζών, 300 €, γυαλιά ηλίου, κλειδιά σπιτιού και άλλα μικρότερης σημασίας αντικείμενα χάθηκαν στο λεπτό. Και άντε να αλλάζεις κλειδαριά στο σπίτι και τρέχα να ακυρώνεις κάρτες, να βγάζεις καινούριες, να εκδώσεις νέα ταυτότητα και τα λοιπά έγγραφα. Και πήγα κι εγώ ο καημένος στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής μου για να βγάλω νέα ταυτότητα. Και αντί για ταυτότητα, έφυγα με ραντεβού! Ναι! Καλά διαβάσατε! Μου έκλεισαν ραντεβού για να βγάλω νέα ταυτότητα. Δεκαπέντε μέρες μετά! Και θα έπρεπε να είμαι και ευγνώμων, όπως μου εξήγησαν κάποιοι άλλοι που βρίσκονταν στην ουρά, γιατί λέει συνήθως κλείνουν ραντεβού για μετά από ένα μήνα!!! Μέχρι τότε ο Σπιτόγατος θα κυκλοφορεί με τη βεβαίωση κλοπής από την αστυνομία και θα το επιδεικνύει αντί ταυτότητας, διπλώματος και άδειας στα όργανα της τάξης. Στις τράπεζες, φυσικά, αυτά δεν περνάνε, αλλά εκεί μάλλον θα κάνει δουλειά ένα ληγμένο διαβατήριο που έχω.

Μέσα σε όλα αυτά, εξακολουθώ να είμαι ακόμα άνεργος και ενώ τα περιθώρια στενεύουν απελπιστικά… Αλλά για όλους έχει ο Θεός! (ο ποιος;;; δεν πιστεύουμε λέεμεεε!!!) Το αγαπημένο μου ανάγνωσμα τις τελευταίες εβδομάδες έχει γίνει η Χρυσή Ευκαιρία, αλλά τίποτες το αξιόλογον… Προτιμώ να παραμείνω άνεργος, παρά να αισθάνομαι πως με εκμεταλλεύονται! Από την άλλη σε λίγο φοβάμαι ότι θα προτιμήσω την εκμετάλλευση από την αφραγκεία, αλλά ελπίζω ότι δε θα φτάσω σε αυτό το σημείο. Παρά τα όσα μου έχουν συμβεί τις τελευταίες δύο εβδομάδες, εξακολουθώ να πιστεύω ότι η καλή μου η τύχη δε με έχει εγκαταλείψει.

Αρκετά, όμως, με τη γκρίνια! Υπάρχουν και καλά πράγματα. Οι καλλιτεχνικές ανησυχίες του Σπιτόγατου σιγά σιγά βρίσκουν διέξοδο και μάλλον μέχρι το Μάρτη θα έχουμε την πρώτη κυκλοφορία! Δε λέω άλλα για να μη το γρουσουζέψω! Νέα θα έχετε εν καιρώ!

Α! Και ένας να με ξεματιάσει βρε παιδιά!

Τετάρτη, Οκτωβρίου 24, 2007

Η χώρα της φαιδράς πορτοκαλαίας

Ο Γιώργος κερδίζει τον Βαγγέλη, ο οποίος κερδίζει τον Κώστα*, τον οποίο δε μπορεί να κερδίσει ο Γιώργος...

Κι ο Βαγγέλης δε μπορεί να κερδίσει τον Γιώργο, που χάνει από τον Κώστα, που τον κερδίζει ο Βαγγέλης...


ΖΑΛΙΣΤΗΚΑ!!!


*Όχι. Ο Κώστας δεν είναι ο Σκανδαλίδης!

Παρασκευή, Οκτωβρίου 19, 2007

Από τη μια στιγμή στην άλλη...

18-10-2007

Ώρα 23:03

Βγαίνω από το «ποτάμι» και μπαίνω στην άδεια Ιερά Οδό με κατεύθυνση την Πειραιώς. Μια χαρά! Στην ώρα μου! Δε θα έχει να πει τίποτα ο Μ., που μας έπρηξε να είμαστε νωρίς στο μαγαζί. «Να είστε εκεί μέχρι τις 23:30 για να κρατήσουμε τα τραπέζια!»

Ώρα 23:04

Να και ο νέος σταθμός του metro στον Ελαιώνα. Α! Τέλεια! Κι αυτό το φανάρι πράσινο! Ο δρόμος ανοιχτός! Και άδειος! Σπάνιο πράγμα…

Ώρα 23:05

Μα, πού πάει αυτός;!; Έχω πράσινο! Δε θα περάσει. Δε μπορεί να περάσει… Τρελάθηκε;;;

Ώρα 23:07

«Τι κάνεις ρε άνθρωπε! Τρελάθηκες;;; Είχα πράσινο!!! Πώς περνάς έτσι με κόκκινο;;;»

«Μα, κι εγώ πράσινο είχα!»

«Και πως γίνεται να έχουμε κι οι δυο μας πράσινο;;»

Για να μην τα πολυλογούμε, ο τύπος μπέρδεψε το πράσινο βελάκι για δεξιά που άναψε με κανονικό πράσινο και ξεκίνησε. Στο δρόμο του βρέθηκε ο Σπιτόγατος, ο οποίος με σιγουριά εκείνη τη στιγμή περνούσε το φανάρι. Πλαγιομετωπική το αποτέλεσμα. Δυστυχώς, δεν είχα την ψυχραιμία να βγάλω φωτογραφίες, για να ικανοποιήσω την ανάγκη σας για πλήρη ενημέρωση. Ευτυχώς, όλα καλά, αφού ούτε τραυματίστηκε κανείς από τους δυο μας, αλλά ούτε και διαφωνήσαμε για τα αίτια του ατυχήματος, μιας και ο άνθρωπος ήταν λογικός και συζητήσιμος και αναγνώρισε αμέσως το λάθος του. Πολιτισμένα πράγματα δηλαδή. Ούτε βριστήκαμε, ούτε καμιά ψιλή έπεσε, ούτε τίποτα. (Έλληνες είμαστε εμείς;;; Ουυ να μου χαθούμε δε ντρεπόμαστε!!!) Η τροχαία κατέγραψε το συμβάν μετά από δύο ώρες και όλα από το πρωί βαίνουν καλώς για την αποκατάσταση των ζημιών.


Τέλος καλό, όλα καλά!


Υ.Γ.: Εννοείται ότι, αφού ξεμπερδέψαμε και με την οδική βοήθεια, πήγαμε κανονικά στα μπουζούκια μας…Ε δε θα χαλούσαμε και τελείως τη βραδιά μας...

Τρίτη, Οκτωβρίου 02, 2007

Ουφ!

"[...] Στον οικονομικό τομέα, διαπιστώνεται ύφεση του εμπορίου κατά την περίοδο αυτή. Παρά την αύξηση της παραγωγής, τα κέρδη των επιχειρήσεων παρουσιάζουν πτωτική τάση. Μεγάλο θύμα της ύφεσης των τιμών υπήρξε ο αγροτικός τομέας. Πρόβλημα του επιχειρηματικού κόσμου αποτελούσε ο αποπληθωρισμός, ο οποίος έριχνε το ποσοστό κέρδους. Ως λύση στο πρόβλημα προωθήθηκε το διμεταλλικό σύστημα. Το σύστημα που θα στηριζόταν ταυτόχρονα στον χρυσό και στον άργυρο θα οδηγούσε με βεβαιότητα στην άνοδο των τιμών εξαιτίας του νομισματικού πληθωρισμού. Ταυτόχρονα, οι κυβερνήσεις επέλεξαν να επιβάλλουν προστατευτικούς δασμούς θέτοντας τέρμα στη μακρά περίοδο του οικονομικού φιλελευθερισμού, τουλάχιστον στο θέμα του εμπορίου βασικών αγαθών.[...]"


Ελπίζω πως έχετε καταλάβει...

Τρίτη, Αυγούστου 28, 2007

Ασύμμετρες βλακείες

Ζούμε τη μεγαλύτερη καταστροφή που έχει υποστεί μεταπολεμικά η χώρα μας. Τη μεγαλύτερη εθνική τραγωδία που θυμούνται όλοι οι ζώντες πολίτες αυτής της χώρας. Οι πληγές δε θα επουλωθούν εύκολα και σίγουρα αυτό που δε μπορεί πλέον να επουλωθεί είναι η βαριά τραυματισμένη αξιοπιστία της πολιτείας. Αποκαλύφθηκε με τον πιο δραματικό τρόπο πόσο αποσαθρωμένο και ανοχύρωτο είναι αυτό το κράτος. Πως είναι ξέφραγκο αμπέλι στον κάθε επιτήδειο. Πως δε μπορεί συντονισμένα, υπεύθυνα και αποτελεσματικά να προστατεύσει τους πολίτες και τις περιουσίες τους.

"Ασύμμετρες απειλές" μας είπε η κυβέρνηση ότι ευθύνονται για τις πυρκαγιές. Προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια ελληνική 11η Σεπτεμβρίου, αλλά δεν τους βγήκε. Έδειχναν σε αόρατους εχθρούς για να κρύψουν τη δική τους αδυναμία. Να κρύψουν πως διέλυσαν το πυροσβεστικό σώμα, πως δεν εξόπλισαν όπως έπρεπε τους πυροσβέστες, που δίνουν τη μάχη με τις φλόγες με όσες δυνάμεις έχουν. Να κρύψουν πως ευθύνονται για τις ορέξεις που άνοιξαν στους οικοπεδοφάγους κλείνοντάς τους το μάτι με την τροποποίηση του άρθρου 24 που προστατεύει τα δάση. Να κρύψουν πως έχουν αποχαρακτηρίσει όλες οι τελευταίες κυβερνήσεις δεκάδες εκατομμύρια δασικής έκτασης. Να κρύψουν πως δεν τους καίγεται καρφί για τις φωτιές που καίνε ανθρώπους, δάση και χωριά, αλλά νοιάζονται μόνο για τα κουκιά τους...

Αλλά επιστράτευσαν την ΕΥΠ και την αντιτρομοκρατική υπηρεσία για να βρουν και να συλλάβουν τους εμπρηστές. Και τους συνέλαβαν! Δυο εντεκάχρονα, μια γιαγιά κι έναν παππού! Αυτοί σκέφτηκαν και οργάνωσαν το σχέδιο εμπρησμού της χώρας. Αυτοί έκαψαν όλα μας τα δάση! Μπράβο στην κυβέρνηση Καραμανλή που αποκάλυψε ποιες είναι οι ασύμμετρες απειλές που επιτίθενται στα δάση μας!

Η ασύμμετρη βλακεία, που μας απειλεί, δεν έχει τέλος!

Ε Λ Ε Ο Σ ! ! !

Δευτέρα, Αυγούστου 20, 2007

Επιστροφή

Είναι γεγονός! Ο Σπιτόγατος είναι πάλι πίσω στο σπίτι του!
Διακοπές τέλος, λοιπόν, για φέτος. Τα κεφάλια μέσα!

Και δεν είναι και λίγα αυτά που πρέπει να γίνουν. Εργασίες πρέπει να παραδωθούν μέσα στο Σεπτέμβρη, μερικά μαθήματα στην εξεταστική του Σεπτεμβρίου που θα διακοπεί από τις εκλογές και, φυσικά, ακόμα ψάχνω για δουλειά!

Ανάμνηση, πλέον, αποτελούν οι φετινές διακοπές και μαζί ανάμνηση ελπίζω πως θα γίνει και η σημερινή κυβέρνηση. Το ελπίζω, αλλά δεν το πολυπιστεύω, βέβαια. Πολύ φοβάμαι ότι ο χοντρός θα αποτελειώσει ό,τι έχει αφήσει μέχρι τώρα όρθιο. Φταίει που το εκλογικό σώμα είναι εντελώς αλλοπρόσαλο; Φταίει που μας έπιασε όλους μέσα στη θερινή ραστώνη και δε θα προλάβουμε να πούμε κιχ; Φταίει που κάποιοι έχουν περάσει εντέχνως στον κόσμο την εντύπωση ότι ο Γιώργος δεν κάνει; Λες και ο Καραμανλής που μιλάει καλύτερα, κουράστηκε πολύ να δουλεύει όσο είναι πρωθυπουργός. Λες και ο Σημίτης ήταν μάστορας ρητορικής, εντούτοις ήδη θεωρείται ένας από τους καλύτερους πρωθυπουργούς που γνώρισε αυτή η χώρα.

Θα παρακολουθήσουμε τις πιο βουβές εκλογές που έχουμε ζήσει ποτέ κι αυτό ο Κωστάκης το θεωρεί πρόοδο. Όχι ότι έτρεξε να προλάβει μήπως γυρίσει κι άλλο το κλίμα εναντίον του και εναντίον της κυβέρνησής του. Όχι ότι έτρεξε να προλάβει πριν επιστρέψουν οι εργαζόμενοι στην μίζερη καθημερινότητά τους. Όχι ότι έτρεξε να προλάβει μήπως ανοίξει η Βουλή και κατατεθεί το πόρισμα Ζορμπά για το ομόλογο και μάθει τις πομπές τους ο λαός. Όχι ότι έτρεξε να προλάβει για να μη γίνει μεγάλη πολιτική αντιπαράθεση και προλάβουν οι ψηφοφόροι να συγκρίνουν ψύχραιμα. Αλλά επέσπευσε τις εκλογές για το υψίστης εθνικής σημασίας ζήτημα...της κατάρτισης του προϋπολογισμού!!! Ποιον κοροϊδεύει; Εκτός κι αν θέλει να ζητήσει λευκή επιταγή για όσα βάρη θέλει να φορτώσει στην ήδη παραφορτωμένη καμπούρα του έλληνα φορολογούμενου ή να ρυθμίσει το ασφαλιστικό όπως βολεύει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Αλλά αρκετά με τις εκλογές. Έχουμε ένα μήνα για να γράψουμε και να σχολιάσουμε πολλά. Και για όποιον έκανε υπομονή και διάβασε μέχρι εδώ, τον αποζημιώνω με δύο βιντεάκια από το 4th Rock Festival του Ηραίου στη Σάμο. Στο πρώτο οι Locomondo. Στο δεύτερο οι Aswad από το Λονδίνο. Απολαύστε τους!




Κυριακή, Αυγούστου 05, 2007

Το τελευταίο βράδυ του!

Αφού σας ευχηθώ καλό μήνα και καλές διακοπές σε όσους τις άφησαν για τον τελευταίο μήνα του καλοκαιριού (σε όσους επέστρεψαν στις δουλειές τους και τη ρουτίνα από τώρα, δεν πρόκειται να ευχηθώ καλό χειμώνα από τόσο νωρίς...), προχωρώ σε επίκαιρα θέματα!

Απόψε κάνουμε το άει σιχτίρ πάρτι στο φίλο μας Monte Cristo! Αύριο το πρωί παρουσιάζεται! Μπορεί να είναι τυχερός και να παρουσιάζεται εδώ στο νησί, αλλά ο στρατός είναι στρατός! Κι απόψε λέμε να το κάψουμε!

Χθες το κάψαμε επειδή ήταν Σάββατο...





















































Οι φωτογραφίες είναι άσχετες με το θέμα, αλλά αποτελούν μέρος της ρουτίνας μου εδώ στη Σάμο!

Φιλιά σε όλους μέχρι το επόμενο ποστ!

Υ.Γ.: Από τα δικά σας δεν περνάω...δεν προλαβαίνω τώρα!

Τετάρτη, Ιουλίου 18, 2007

Καλοκαιρινές διακοπές



















Αφού επιβιβαστώ εδώ σήμερα το απόγευμα, το βράδυ θα είμαι στο νησάκι μου!
Και από αύριο το μεσημέρι θα συχνάζω σε παραλίες σαν και αυτή της φωτογραφίας!
Τα βράδια μπαράκια και ξενυχτάδικα μέχρι πρωίας!

Που και που θα σας γράφω και τα νέα μου. Δε σας ξεχνάω εγώ... ;)

Καλές διακοπές σε όλους!

Τρίτη, Ιουλίου 10, 2007

Join the Energy Revolution. NOW!!!

Η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη ξεκινήσει...

Στο χέρι μας είναι να απενεργοποιήσουμε αυτή τη "βόμβα"...

Μια φωτογραφία, χιλιάδες ιστορίες

Νομίζατε ότι θα τη γλιτώνατε; Όχι! Κανείς δε θα μείνει έξω από το δημιουργικό αυτό παιχνίδι! Και το "κανείς" το εννοώ!

Άργησα να προσκαλέσω νέους παίχτες, επειδή δε μπορούσα να διαλέξω φωτογραφία. Αλλά βρήκα τη λύση. Σας παρουσιάζω τις πέντε επικρατέστερες (όλες τραβηγμένες από τον γράφοντα) και καλώ πέντε διαφορετικούς μπλόγκερς για κάθε μία από αυτές! Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να γράψετε την ιστορία ή τα συναισθήματα ή τις σκέψεις που σας ήρθαν στο μυαλό, μόλις είδατε τη φωτογραφία.








Για αυτή εδώ γράφουν οι:
beniamin η δωδέκατη
Citronella
Crazy Cow
exitmusician
Gogo













Από αυτήν εμπνέονται οι:
Kyrallina
lifewhispers
phevos
snikolas
the espressionist











Αυτή δίνει ιδέες στους:
Λίνα
Μέμα
Stefy
Πίκος Απίκος
mtdoggie










Αυτή θα συγκινήσει τους:
Garfield
Afrikanos
vasilis
Ενεσούλα
Κωλόγρια












Και για αυτή θα μας μιλήσουν οι:
Tzonakos
patsiouri
χοντρό μπιζέλι
Monte Cristo
ionk




Αν κάποιος θέλει να γράψει και για άλλη φωτογραφία, μπορεί να το κάνει. Επίσης, δεχόμαστε και απρόσκλητους στο παιχνίδι. Όποιος θέλει, μπορεί να πάρει μια φωτογραφία και να μας γράψει.

Επειδή είναι και καλοκαίρι, θα δείξω κατανόηση αν κάποιος δε μπορέσει να ανταποκριθεί σύντομα. Μπορείτε να γράψετε μέχρι και το Σεπτέμβριο! Κι εγώ τότε θα παραδώσω τις εργασίες μου για το μεταπτυχιακό!
;)

Πέμπτη, Ιουλίου 05, 2007

Η ιστορία της φωτογραφίας

Καλό μήνα σε όλους! Ξέρω, σας έλειψα πολύ! Κι εσείς μου λείψατε! Μετά από πολύ καιρό, επανέρχομαι για να απαντήσω σε μια πρόσκληση του anisixou. Έπρεπε να γράψω μια ιστορία για την παρακάτω φωτογραφία. Σας προειδοποιώ ότι ακολουθεί σεντόνι ασυνήθιστου μεγέθους για το παρών βλόγιον! Καλή σας ανάγνωση και με συγχωρείτε για το χρόνο που θα σας φάω αδικαιολόγητα!


Τον είχαν προειδοποιήσει. Αυτός ποτέ δεν έπαιρνε από λόγια. Ούτε από απειλές. Πίστευε ότι δεν ήταν ικανοί να πραγματοποιήσουν τίποτα από όσα έλεγαν. «Μόνο λόγια είναι! Άσ’ τους! Θα πουν, θα πουν, θα σπάσουν και τίποτα, θα ξεθυμάνουν και θα φύγουν!» Συνέχιζε να κάνει τη δουλειά του σαν να μην έτρεχε τίποτα. Τους αγνοούσε επιδεικτικά!

Οι πιέσεις, όμως, τον τελευταίο καιρό είχαν γίνει αφόρητες. Καθημερινά έπαιρναν και τρεις και πέντε φορές τηλέφωνο, πότε στο σπίτι του και πότε στο μαγαζί, και απειλούσαν. Έβριζαν χυδαία τη γυναίκα του και τα παιδιά του, γεγονός που τον είχε ενοχλήσει. Η κατάσταση είχε αρχίσει να γίνεται ανυπόφορη. Περνούσαν από το μαγαζί απροειδοποίητα και τον έψαχναν. Είχε αρχίσει να φοβάται και να κρύβεται. Παρά το γεγονός ότι δεν τους είχε ικανούς να κάνουν πράξη έστω και μια τους απειλή, είχε αρχίσει να παίρνει τα μέτρα του. Μέχρι το μοιραίο βράδυ…

Είχε κλείσει το μαγαζί και είχε φύγει και ο τελευταίος υπάλληλος. Έκλεινε τους τελευταίους λογαριασμούς, όταν άκουσε θόρυβο στην εξώπορτα. Δεν έδωσε σημασία. Το μαγαζί βρισκόταν σε κεντρικό δρόμο της πόλης και τέτοιοι θόρυβοι ήταν συνηθισμένοι. Συνέχισε τη δουλειά του, ώσπου ένας θόρυβος πιο δυνατός τον ανάγκασε να διακόψει. Αυτή τη φορά ήταν σίγουρα η πόρτα. Κάποιος προσπαθούσε να την παραβιάσει. Σηκώθηκε αργά από το γραφείο του και κατευθύνθηκε, σχεδόν αθόρυβα, στο χώρο του εστιατορίου προς τη μεριά της εξώπορτας. Όσο πλησίαζε άκουγε κάτι να σκαλίζει την κλειδαριά και μερικούς ψιθύρους. Όταν έφτασε σε απόσταση δύο μέτρων από την έξοδο, η πόρτα άνοιξε απότομα και μπήκαν με φόρα μέσα στο μαγαζί πέντε μαυροντυμένοι άντρες με κουκούλες. Αμέσως, γύρισε από την άλλη και άρχισε να τρέχει προς την κουζίνα. Υπήρχε άλλη μια έξοδος εκεί. Δεν πρόλαβε. Άλλοι τρεις άντρες με την ίδια αμφίεση του έκλεισαν το δρόμο. Ξαφνικά είχε βρεθεί ανάμεσα σε οκτώ κουκουλοφόρους που τον σημάδευαν με πιστόλια. Σήκωσε τα χέρια ψηλά, ενώ τον είχε λούσει κρύος ιδρώτας από το φόβο του.

Δεν είχε καμία αμφιβολία για το τι συνέβαινε. Τελικά δεν έπρεπε να είχε αψηφήσει τις απειλές του Καραμπέτη. Έπρεπε να είχε πάει με τα νερά του. Ακόμα, βέβαια, μέσα του ήλπιζε ότι πρόκειται για άλλη μια επίδειξη δύναμης. Κι όμως, αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν πιο σοβαρά. Άλλη μια φορά είχε δεχτεί τέτοια «επίσκεψη». Τότε έσπασαν μόνο μερικά τραπέζια και καρέκλες, έσκισαν δυο τρεις ταπετσαρίες και έφυγαν. Όταν, όμως, άκουσε τη βραχνή βαθιά φωνή πίσω του, τότε κατάλαβε ότι αυτή τη φορά δε θα τη γλίτωνε με λίγες ζημιές.

Τον είχε δει προσωπικά μόνο τρεις φορές τα δύο τελευταία χρόνια που είχαν «δοσοληψίες». Οι εμφανίσεις του ήξερε ότι ήταν σπάνιες. Το γεγονός ότι εκείνο το βράδυ είχε αποφασίσει αυτοπροσώπως να τον «επισκεφτεί» δεν ήταν καλό σημάδι.
«Καλησπέρα Μιχαλάκη! Τι κάνεις; Μας ξέχασες…». Δεν τους είχε ξεχάσει καθόλου. Δε μπορούσε άλλωστε. Αλλά δε μπορούσε και να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις τους. Είχε ένα δάνειο να ξεχρεώσει. Κι όμως. Αυτοί δεν είχαν ευαισθησίες. Διευκολύνσεις έκανε κι ο Καραμπέτης. Τι χρειάζονται οι τράπεζες… Άλλωστε, «υποχρέωσή» του ήταν να ξεπληρώνει πρώτα από όλα τις «υπηρεσίες» που παρείχε ο Καραμπέτης στην επιχείρηση. Είχε υπό τον έλεγχό του ολόκληρη την περιοχή! Τρεις ολόκληρες συνοικίες έδιναν τις εισφορές τους για την προστασία που τους παρείχε. Κανένας επιχειρηματίας δεν του είχε αντισταθεί. Μέχρι τώρα. Ποτέ δε χρειάστηκε να πραγματοποιήσει καμιά του απειλή. Μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Ο Μιχάλης του χάλαγε τη σούπα. Γνωρίζοντας ότι ποτέ δεν είχε συμβεί τίποτα σε κανένα, πίστεψε ότι θα μπορούσε να αθετήσει τις «υποχρεώσεις» του χωρίς να πάθει τίποτα. Για τέσσερις μήνες είχε διακόψει τις πληρωμές. Στην αρχή οι δικαιολογίες του γίνονταν ανεκτές, αλλά πάντα με την διαβεβαίωσή του ότι την επόμενη φορά θα έδινε διπλή δόση. Τους δύο τελευταίους μήνες οι πιέσεις τους είχαν γίνει ασφυκτικές. Κι όμως, κατάφερνε να αντιστέκεται. Το γεγονός είχε θορυβήσει ιδιαίτερα τον Καραμπέτη. Ώρα ήταν να σήκωναν κι άλλοι κεφάλι… Έπρεπε αυτό το κεφάλι να σκύψει οπωσδήποτε!

«Μιχαλάκη, δεν πιστεύω να ξέχασες τους καλούς σου φίλους;» επανέλαβε με τη βραχνή του φωνή. «εμείς εδώ είμαστε γιατί θέλουμε να βοηθάμε όλους εσάς τους επιτυχημένους επιχειρηματίες και να προστατεύουμε την ζωή και την περιουσία σας. Εσύ γιατί δεν εκτιμάς τις υπηρεσίες μας, όπως όλοι οι υπόλοιποι;» «Ξέρετε πολύ καλά ότι αντιμετωπίζω οικονομικές δυσκολίες τον τελευταίο καιρό. Οι τράπεζες απειλούν να μου πάρουν το μαγαζί.» ψέλλισε με δυσκολία. Η τελευταία του φράση διακόπηκε βίαια από ένα δυνατό χαστούκι. «Δε με ενδιαφέρουν οι δικές σου δυσκολίες! Δε με νοιάζουν οι τράπεζες! Άλλωστε, κι εμείς μπορούμε να σε «διευκολύνουμε». Αν δεν φροντίσουμε τους δικούς μας ανθρώπους, ποιους θα κοιτάξουμε; Αλλά εσύ έχεις εξαντλήσει την υπομονή μας. Αυτό ξέρεις ότι δε μπορεί να μείνει έτσι. Οι προθεσμίες που σου δώσαμε εξέπνευσαν όλες.» «Μα, δώστε μου λίγο χρόνο. Δε θα τα χάσετε τα λεφτά σας. Θα σας τα δώσω σύντομα.» «Δυστυχώς για όλους μας, Μιχάλη μου, δε μπορείς να έχεις άλλη προθεσμία. Πρέπει να ξέρεις ότι δημιούργησες ένα πολύ κακό προηγούμενο. Ήδη άλλοι 7-8 έχουν αρχίσει να καθυστερούν τις υποχρεώσεις τους. Αυτό πρέπει να σταματήσει όσο είναι νωρίς. Λυπάμαι πολύ…Πάρτε τον παιδιά!».

Αμέσως τρεις από τους κουκουλοφόρους τον έπιασαν και τον έδεσαν χειροπόδαρα. Ένας τέταρτος τον φίμωσε και του φόρεσε μια μεγάλη μαύρη κουκούλα. Πλέον δεν έβλεπε τίποτα. Τον έσυραν μέχρι την έξοδο και τον έχωσαν σε ένα αυτοκίνητο. Μαζί με το αυτοκίνητο που τον έβαλαν, άκουσε και μερικά άλλα να ξεκινούν και να τους ακολουθούν. Τώρα πια φοβόταν πραγματικά. Δεν ήξερε τι θα του συνέβαινε από δω και πέρα. Για πρώτη φορά φοβόταν τόσο για τη ζωή του. Και πάνω από όλα φοβόταν για τη ζωή της γυναίκας του και των παιδιών του. Μετά από κανένα τέταρτο σταμάτησε το αυτοκίνητο. Μαζί σταμάτησαν και τα υπόλοιπα. Δεν ακουγόταν τίποτα άλλο πέρα από το θόρυβο που έκαναν οι άντρες που έβγαιναν από τα αυτοκίνητα. Βρίσκονταν σίγουρα κάπου ερημικά. Άκουσε μερικούς ψιθύρους και αμέσως μετά άνοιξε η πόρτα του αυτοκινήτου και δυο χέρια τον τράβηξαν βίαια έξω και τον πέταξαν με δύναμη κάτω στο έδαφος. Ένιωσε να βουλιάζει ολόκληρος σε κάτι πολύ μαλακό. Βέβαια. Ήταν άμμος θαλάσσης. Βρίσκονταν σίγουρα σε κάποια παραλία. Και βέβαια τέτοια εποχή δεν υπήρχε περίπτωση να βρίσκεται κανείς άλλος εκεί γύρω.

«Τώρα θα μάθεις, Μιχάλη μου, τι παθαίνει όποιος δεν είναι καλός με τον Καραμπέτη!» Η βραχνάδα στη φωνή του είχε αποκτήσει κάτι το ηδονικό. Το ευχαριστιόταν το καθίκι! Είχε σίγουρα σαδιστικές τάσεις. Ο Μιχάλης ήξερε πια ότι δεν θα φύγει μαζί τους από αυτή την παραλία. Αυτό, όμως, που τον έφερνε πραγματικά σε απόγνωση ήταν ότι δε μπορούσε να μιλήσει. Δε μπορούσε να απαντήσει, ούτε καν να κινηθεί. «Ελάτε! Κάντε γρήγορα! Δε θα ξημερωθούμε εδώ πέρα! Κάνει και κρύο που να πάρει!» Με το που τελείωσε τη φράση του ο Καραμπέτης, άκουσε να φτυαρίζουν την άμμο. Προσπάθησε να αντιδράσει, αλλά ήταν μάταιο. Το μόνο που κατάφερε ήταν να σπαρταράει σαν ψάρι, πράγμα που προκάλεσε το σαδιστικό γέλιο των βασανιστών του. «Κοίτα τον πως κάνει! Βιάζεται να κολυμπήσει!». Πέντε λεπτά ήταν αρκετά για να τελειώσει το φτυάρισμα. Είχαν ανοίξει την τρύπα που χρειάζονταν. «Φέρτε τώρα τη βαλίτσα!» διέταξε ο Καραμπέτης. Ποια βαλίτσα; Σκέφτηκε ο Μιχάλης. Τι θα την έκαναν την βαλίτσα; «Τι νόμιζες; Ότι θα σε αφήναμε να ακουμπήσεις την υγρή την άμμο; Εμείς τους φροντίζουμε τους πελάτες μας! Βάλτε τον μέσα! Γρήγορα! Ξημερώσαμε!»



Αυτή τη στιγμή δε θα καλέσω άλλον να παίξει στο παιχνίδι. Ίσως αύριο ή μεθαύριο ή μια από τις επόμενες μέρες να βρω μια ενδιαφέρουσα φωτογραφία και να προσκαλέσω κάποιους. Τώρα είναι λίγο αργά και βαριέμαι. Φιλιά μέχρι το επόμενο ποστ! Πότε θα είναι κανείς δεν ξέρει...

Δευτέρα, Ιουνίου 11, 2007

Τρέχω και δεν προφταίνω!

Οι προηγούμενες μέρες ήταν άκρως φοιτητικές. Είχαμε από όλα. Και μαθήματα και διάβασμα και εξόδους και κλειστήκαμε σε φοιτητικά σπίτια και ολομέλεια η παράταξη και ξενύχτια! Απ’ όλα!

Και το επόμενο διάστημα έτσι περίπου θα κυλήσει, με τη διαφορά ότι θα μειωθούν οι έξοδοι λόγω εξεταστικής. Αυτά παθαίνεις όταν τα αφήνεις όλα για την τελευταία στιγμή! Τελικά δε θα μάθω ποτέ...

Επίσης, θα ενταθούν οι προσπάθειες αναζήτησης εργασίας. Είπαμε. Καλή η φοιτητική ζωή, αλλά δεν είμαστε πια και 18. Ένα πτυχίο το διαθέτουμε και οι ανάγκες μας μεγαλώνουν συνεχώς. Τα έξοδα πάνε μαζί με τις ανάγκες. Έτσι, είναι πλέον επιτακτική η ανάγκη εύρεσης προσοδοφόρου εργασίας, μιας και τα εμβάσματα από το πατρικό ταμείο θα λιγοστεύουν όσο περνά ο καιρός…

Τώρα πως θα τα συνδυάσω όλα κανείς δεν ξέρει ακόμα. Σίγουρα κάτι θα μείνει πίσω. Αλλά νέοι είμαστε. Έχουμε όλα τα χρόνια μπροστά μας. Όλα θα γίνουν αργά ή γρήγορα! Αρκεί η Μαριέττα να μη βάλει χέρι στους αιώνιους φοιτητές! Υπάρχουν και φοιτητές εργαζόμενοι που δε μπορούν να είναι πάντα συνεπείς στις ακαδημαϊκές τους υποχρεώσεις! Στον Καιάδα, λοιπόν, οι εργαζόμενοι φοιτητές; Να μη πάρουν ποτέ το πτυχίο τους επειδή κάποιοι πιστεύουν ότι το σοβαρότερο πρόβλημα των ελληνικών πανεπιστημίων είναι οι αιώνιοι φοιτητές; Ε, όχι! ΟΧΙ!

Αυτά, λοιπόν, τα νέα μου εν συντομία. Θα επανέλθω γρήγορα με νέο ποστ. Δε σας ξεχνάω… Και την πολιτική επικαιρότητα ήθελα να σχολιάσω αλλά δεν προλαβαίνω τώρα. Τις επόμενες μέρες σίγουρα...

Τώρα πρέπει να κάνω και μια βόλτα από τα μπλογκάκια σας!

Τρίτη, Ιουνίου 05, 2007

Γράμμα από το μέλλον

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος, δημοσιεύω ένα mail που είχα λάβει πριν λίγο καιρό.

Είμαστε στο έτος 2070. Είμαι 50 χρονών μα φαίνομαι 85. Έχω πολλά προβλήματα γιατί πίνω πολύ λίγο νερό. Νομίζω πως δε μου μένει πια πολύς καιρός. Σήμερα, είμαι ένας από τους πιο ηλικιωμένους στην κοινωνία που ζω. Θυμάμαι όταν ήμουν 5 χρονών, Όλα ήταν διαφορετικά. Υπήρχαν πολλά δέντρα στα πάρκα, τα σπίτια είχαν ωραίους κήπους και μπορούσα να είμαι κάτω από το ντουζ περίπου μια ώρα. Τώρα χρησιμοποιούμε πετσέτες με ορυκτέλαιο για να πλυθούμε. Πριν, όλες οι γυναίκες επιδείκνυαν τα όμορφα μαλλιά τους. Τώρα, πρέπει να ξυρίζουμε το κεφάλι για να το διατηρούμε καθαρό χωρίς να χρησιμοποιούμε νερό. Πριν, ο πατέρας μου έπλενε το αυτοκίνητο με το λάστιχο του ποτίσματος. Σήμερα, απαγορεύεται αυστηρά από το νόμο τέτοια χρήση. Θυμάμαι πως υπήρχαν πολλές διαφημίσεις που έλεγαν: ”ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΝΕΡΟ”, αλλά κανείς δεν έδινε προσοχή. Οι άνθρωποι πίστευαν πως το νερό είναι ανεξάντλητο. Σήμερα, όλα τα ποτάμια, τα φράγματα, οι λίμνες και οι υδροφόροι ορίζοντες είναι ανεπανόρθωτα μολυσμένα ή αποξηραμένα. Το τοπίο τριγύρω δεν είναι πια παρά μια απέραντη έρημος. Οι γαστρεντερικές λοιμώξεις, οι δερματοπάθειες και οι κακώσεις του ουροποιητικού είναι οι κυριότερες αιτίες θανάτου. Η βιομηχανία έχει παραλύσει και το ποσοστό ανεργίας είναι δραματικά υψηλό. Τα εργοστάσια αφαλάτωσης θαλασσινού νερού είναι ο κύριος τομέας απασχόλησης. Δίνουν στους εργαζόμενους πόσιμο νερό αντί για μισθό. Οι επιθέσεις για ένα μπιτόνι νερό είναι συνεχείς μέσα στους έρημους δρόμους. Η διατροφή είναι 80% συνθετική. Πριν, συνιστούσαν να πίνουμε 8 ποτήρια νερό την ημέρα. Σήμερα, δεν μπορώ να πιω παρά μισό ποτήρι. Επειδή δεν μπορούμε να πλύνουμε τα ρούχα μας, τα πετάμε, κάτι που αυξάνει τον όγκο των σκουπιδιών. Ξαναγυρίσαμε στη χρησιμοποίηση των βόθρων όπως τον προηγούμενο αιώνα, επειδή οι υπόνομοι δε δουλεύουν πια εξαιτίας της έλλειψης νερού. Οι άνθρωποι είναι αντιμέτωποι με το φόβο: τα σώματά τους είναι ασθενικά, ζαρωμένα από την αφυδάτωση, πληγιασμένα εξαιτίας της υπεριώδους ακτινοβολίας που δε φιλτράρεται πλέον από την ατμόσφαιρα εξαιτίας της τρύπας του όζοντος. Εξαιτίας της ξηροδερμίας, μια νέα γυναίκα 20 χρονών φαίνεται 40. Οι επιστήμονες κάνουν έρευνες, αλλά δεν υπάρχει καμιά λύση ορατή. Δεν μπορούμε να κατασκευάσουμε νερό. Το οξυγόνο επίσης έχει μειωθεί εξαιτίας της έλλειψης δέντρων, κάτι το οποίο μειώνει το νοητικό επίπεδο των νέων γενεών. Η μορφολογία των σπερματοζωαρίων ενός μεγάλου αριθμού ατόμων έχει αλλάξει… …κάτι το οποίο επιφέρει πολλές γεννήσεις παιδιών θυμάτων της ανεπάρκειας, των μεταλλάξεων και των δυσμορφιών. Η κυβέρνηση μάς υποχρεώνει να πληρώνουμε για τον αέρα που αναπνέουμε: 137 m3 το άτομο την ημέρα. Αυτοί που δεν μπορούν να πληρώσουν διώχνονται από τις "ζώνες αερισμού", που είναι εξοπλισμένες με γιγάντιους μηχανικούς πνεύμονες που δουλεύουν με ηλιακή ενέργεια. Ο αέρας δεν είναι πολύ καλής ποιότητας, αλλά τουλάχιστον μπορούμε να αναπνέουμε. Ο μέσος όρος ζωής είναι τα 35 χρόνια. Μερικές χώρες πέτυχαν να διαφυλάξουν νησίδες βλάστησης με καθαρό τρεχούμενο νερό. Αυτές οι ζώνες επιβλέπονται πολύ στενά από τον στρατό. Το νερό έγινε ένα είδος σπάνιο, ένας θησαυρός ανεκτίμητος, πολύ περισσότερο από τον χρυσό ή τα διαμάντια. Εδώ όμως, δεν υπάρχουν πια δέντρα γιατί δε βρέχει σχεδόν ποτέ. Και όταν αρχίζει να βρέχει, δεν πέφτει παρά όξινη βροχή. Δεν υπάρχουν πλέον εποχές εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών (φαινόμενο του θερμοκηπίου) από τις δραστηριότητες του ανθρώπου του 20ου αιώνα που μόλυναν το περιβάλλον. Και όμως είχαμε προβλέψει ότι έπρεπε να φροντίσουμε το περιβάλλον μας, αλλά κανείς δεν έκανε τίποτα. Όταν η κόρη μου με ρωτάει να της αφηγηθώ πώς ήταν όταν εγώ ήμουν νέος, της διηγούμαι πώς τα δάση ήταν όμορφα. Της μιλάω για τη βροχή, τα λουλούδια, την ευχαρίστηση του να κολυμπάς και να ψαρεύεις στα ποτάμια και τις λίμνες και του να πίνεις όσο νερό θέλεις. Και για την καλή υγεία των ανθρώπων. Με ρωτάει: - Μπαμπά! Γιατί δεν υπάρχει πια νερό; Έχω λοιπόν ένα κόμπο στο λαιμό... Δεν μπορώ να σταματήσω να με θεωρώ ένοχο, γιατί ανήκω στη γενεά που ολοκλήρωσε την καταστροφή του περιβάλλοντος, μη παίρνοντας στα σοβαρά τις αμέτρητες προειδοποιήσεις. Ανήκω στην τελευταία γενεά που θα μπορούσε να αλλάξει την πορεία των πραγμάτων, αλλά αποφάσισε διαφορετικά. Σήμερα τα παιδιά μας το πληρώνουν ακριβά. Ειλικρινά, πιστεύω πως η ζωή πάνω σ’ αυτή τη γη δε θα είναι δυνατή από δω και πέρα γιατί η καταστροφή του περιβάλλοντος έφτασε σ’ ένα σημείο όπου δεν έχει επιστροφή. Πώς θα ήθελα να γυρίσω πίσω και με κάποιο τρόπο να έκανα να καταλάβει ολόκληρη η ανθρωπότητα ...
... στη στιγμή που μπορούμε ακόμα να κάνουμε κάτι για να σώσουμε τον πλανήτη μας!



Θέλουμε αυτό το γράμμα να γραφτεί στα αλήθεια;
Αν δεν αλλάξουμε τρόπο ζωής, αυτό είναι το μέλλον μας...

Κυριακή, Ιουνίου 03, 2007

Ανευθυνότητα

Παρκάρεις το αυτοκινητάκι σου όμορφα και καλά, πας να κάνεις τη δουλειά σου και επιστρέφοντας το βρίσκεις έτσι όπως στη φωτογραφία.

Ωραία. Δεν έγιναν έτσι ακριβώς τα πράγματα, γιατί εγώ το ανακάλυψα μερικές μέρες μετά. Ποιος κάθεται και εξετάζει περιμετρικά το αυτοκινητό του πριν μπει μέσα; Το τράκο έγινε στη δεξιά πλευρά και επομένως ήταν λίγο απίθανο να το δω...

Δύο απορίες έχω για αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία:

1) Πώς τα κατάφερε και μου την κατάφερε με τέτοιο τρόπο το βόδι που ήρθε κι έπεσε πάνω μου και

2) Πόσο ΜΑΛΑΚΑΣ είναι; Όχι που με τρακάρησε. Αυτό μπορώ να δεχτώ ότι είναι ανθρώπινο και μπορεί να συμβεί στον καθένα (όχι όταν οδηγεί σαν άνθρωπος μέσα σε στενούς δρόμους βέβαια αλλά τεσπα...). Αλλά που δεν άφησε ένα γαμημένο σημείωμα με το όνομά του και το τηλέφωνό του για να κάνουμε μια γαμημένη φιλική δήλωση και να μη τραβιέμαι τώρα μόνος μου με τη μαλακία του!

Τίποτα δε θα πάθαινε και τίποτα δε θα του στοίχιζε! Αλλά έτσι είναι ο Ελληνάρας! Μόνο λόγια και κομπασμούς! Μαγκιά κλανιά!

Έλα ρε φίλε να σε δω πόσο μάγκας είσαι! Άφησέ μου ένα σημείωμα για να αναλάβεις τις ευθύνες σου! Που να πέσει νταλίκα πάνω στο δικό σου, να είναι νύχτα, να μη το δει κανένας και να μη μάθεις ποτέ ποιος το έκανε! Και να σου κάνει και κάμποσες χιλιάδες ευρώ ζημιά και να μην έχεις και μικτή ασφάλιση για να το καλύψεις! Παπάρα! Αυτό σου χρειάζεται!

Κι εσύ που διαβάζεις τώρα και κουνάς το κεφάλι σου, αναρωτήσου τι θα έκανες σε αυτή την περίπτωση αν ήσουν ο μαλάκας. Και αναρωτήσου πως θα συμπεριφερόσουν σε κάθε παρόμοια περίπτωση που θα έπρεπε να φερθείς υπεύθυνα. Και μετά να πας να τα βάλεις με το κράτος και να κάνεις συγκρίσεις με την υπόλοιπη Ευρώπη. Γιατί Ευρώπη δε θα γίνουμε ποτέ, αν δε γίνουμε πρώτα ευρωπαίοι...

ΒΟΔΙΑ!

Παρασκευή, Ιουνίου 01, 2007

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

Μην πάρεις φακελάκι - Μην δώσεις φακελάκι


«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.


Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.


Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ



ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.


* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ


ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.



Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").


ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Πέμπτη, Μαΐου 31, 2007

Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καπνίσματος

Αυτά έγραφα πέρυσι για το κάπνισμα.

Σήμερα συμπληρώνω 19 μήνες χωρίς τσιγάρο. Ειλικρινά αισθάνομαι σαν να μην είχα καπνίσει ποτέ μου. Η εικόνα ενός ανθρώπου που καπνίζει μου φαίνεται πλέον εντελώς ξένη προς τον εαυτό μου. Έχω ξεχάσει και πώς το κρατάνε.

Πραγματικά, δεν δείχνω πια καμία κατανόηση σε όσους πεισματικά συνεχίζουν να είναι καπνιστές, χωρίς να θέλουν να κάνουν ούτε μια προσπάθεια να κόψουν αυτή τη βλαβερή συνήθεια για τον εαυτό τους και τους γύρω τους. Ειδικά σήμερα που υπάρχουν τόσες μέθοδοι απεξάρτησης από τη νικοτίνη. Αναφέρω ενδεικτικά τσίχλες και τσιρότα νικοτίνης, βελονισμό, γυμναστική και αν δεν πιάσουν αυτά συμβουλευόμαστε τον ψυχολόγο μας. Αν δεν έχουμε είναι καιρός να αποκτήσουμε, έτσι που καπνίζουμε...

Γιατί κανείς δεν έχει το δικαίωμα να επιβαρύνει την υγεία κανενός, ούτε καν του ίδιου του εαυτού του. Και μη μου πει κανείς για την ευχαρίστηση που προσφέρει ο καπνός, γιατί τις ίδιες μαλακίες έλεγα κι εγώ όταν κάπνιζα. Όταν, όμως, για λόγους υγείας αναγκάστηκα να το κόψω, συνειδητοποίησα πόσο δύσκολη είναι η ζωή ενός μη καπνιστή και ειδικά ενός ανθρώπου που αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας. Υπάρχουν ελάχιστοι κλειστοί χώροι σε εστιατόρια, μπαρ, καφετέρειες και κέντρα διασκέδασης που μπορεί κάποιος να αναπνεύσει ελεύθερα χωρίς να ενοχληθεί από καπνό. Σκεφτείτε έναν καρκινοπαθή, ο οποίος επιβάλεται να βγαίνει έξω για να αλλάξει παραστάσεις και να φτιάξει η διάθεσή του, να αναγκάζεται να ανέχεται τον καπνό των γύρω του. Δεν είναι εύκολο με τα φάρμακα που του χορηγούνται. Πιστέψτε με. Γι' αυτό όλες τις μαλακίες περί δικαιωμάτων και των καπνιστών εγώ τις ακούω βερεσέ.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΟΙ ΚΑΠΝΙΣΤΕΣ!!!

Χωνέψτε το! Δικαίωμα έχουμε όλοι στη ζωή! Και δεν έχει κανένας το δικαίωμα να μας χαλάει την ποιότητα ζωής που θέλουμε να έχουμε!

ΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΛΕΙΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ ΑΜΕΣΑ!

Και όποιος θέλει να συνεχίσει να καπνίζει, να παίρνει το λιβανιστίρι του και να απομονώνεται σε εξωτερικούς χώρους ή σε μπαλκόνια και μετά να έρχεται ξανά να μας κάνει παρέα... Και, βέβαια, να μη νομίζουν κάποιοι ότι όταν βρίσκονται σε εξωτερικό χώρο μπορούν να καπνίζουν όπως θέλουν. Εννοείται ότι πάντα προσέχουμε, παλιομαλάκες, που πάει ο καπνός μας. Δεν τον πετάμε στα μούτρα του διπλανού μας. Και αν δεν μπορούμε να κρατάμε τον καπνό κοντά στα δικά μας τα μούτρα, καλύτερα να μην κρατάμε καθόλου τσιγάρο! Καταλάβαμε;

Αν όχι ρίξτε και μια ματιά εδώ κι εδώ!

Ουστ!

Κυριακή, Μαΐου 27, 2007

Ποίημα

... για την αφεντομουτσουνάρα μου γραμμένο και όχι από τη φίλη μου τη Μαριέττα. Είναι από την Beniamin τη δωδέκατη!
Την ευχαριστώ πολύ που ασχολήθηκε με τα μούτρα μου!


Μέσα στο μικρό του σπίτι
μπλογκάρει,παίζει και γελά,
κι όταν του ξύνεται η μύτη
βγάζει φωτό και τραγουδά.

Ξεκίνησε από παλιά
Γενάρης του δυο χιλιάδες έξι
δείχνει αρνάκια σε ταψιά
και γατουλίνες σέξυ.

Χόμ σουίτ το γατόσπιτο
έχει σάουτ κ ρολόι
έχει περιστέρι οικόσιτο
και δεν ξέρω αν παίζει κομπολόι.

Η έμπνευσή μου τέλειωσε
και πάω για ταινία
ο σίμσον έσπασε
τον ειρμό μου στα τρία..



Υ.Γ.1: Κομπολόι παίζω και είναι το μοναδικό πράγμα που κάνω συλλογή. Είναι λίγα ακόμα, αλλά θα γίνουν πολλά. Ελπίζω.
Υ.Γ.2: Δυστυχώς, φίλη μου Beniamin, δε μπορώ να ανταποδώσω. Δεν είμαι καλός στην ποίηση...

Παρασκευή, Μαΐου 25, 2007

Jesus Christ's League

Γενικός πανζουρλισμός χθες στην Αθήνα. Ο τελικός του champion’s league μας άλλαξε τα φώτα. Οπαδοί παντού και των δύο ομάδων, με αυτούς της Liverpool να κυριαρχούν. Είχαν κατακλύσει το Σύνταγμα και φεύγοντας άφησαν παντού βουνά από κουτάκια μπύρας. Έκαναν τον πιο πολύ θόρυβο και κινούνταν κατά ομάδες. Αυτά βέβαια πριν τον αγώνα. Γιατί μετά, όπως όλοι ξέρουμε, δεν είχαν πια λόγους να πανηγυρίζουν… Οι οπαδοί της Milan, πάλι, είχαν κατακλύσει την Ομόνοια. Κι εκεί το σκηνικό παρόμοιο. Αυτοί πανηγύρισαν και μετά τον αγώνα…

Παρά την γενική αναταραχή εξαιτίας του τελικού που φιλοξένησε η Αθήνα, οι κάτοικοι αυτής της πόλης δεν έδειξαν να επηρεάζονται ιδιαίτερα. Οι περισσότεροι προσπαθούσαν να αγνοήσουν τους Άγγλους και Ιταλούς επισκέπτες. Η καθημερινότητά τους δε χαλάει εύκολα και ό,τι δοκιμάζει να τους βγάλει από αυτή αντιμετωπίζεται, τουλάχιστον, με περιφρόνηση. Η προσοχή τους αποσπάται για λίγο μόνο και έπειτα συνεχίζουν το τρέξιμο για να προλάβουν τα προγράμματά τους. Μάλλον τους ενόχλησε, παρά τους ενθουσίασε η γιορταστική αυτή ατμόσφαιρα. Αν σκεφτεί κανείς ότι υπήρχε και η υποψία για τυχόν επεισόδια, την οποία ενίσχυσαν αρκούντως τα ΜΜΕ τις προηγούμενες μέρες, τότε καταλαβαίνει κανείς για ποιο λόγο αποκτούσαν οι περισσότεροι μια ανήσυχη, καχύποπτη έκφραση, κάθε φορά που συναντούσαν οπαδούς σε συνάθροιση άνω των τριών ατόμων. Ευτυχώς, όλοι αυτοί οι «άγριοι» είχαν εξαφανιστεί σήμερα…

Μαζί τους εξαφανίστηκαν και κάποιοι άλλοι, που είχαν συγκεντρωθεί έξω από το Πανεπιστήμιο. Ίσως, η πιο γραφική ομάδα ανθρώπων αυτής της χώρας. Δυστυχώς, δε μπορώ να σκεφτώ άλλους πιο γραφικούς από αυτούς αυτή τη στιγμή. Αυτούς τους παρατήρησα καλύτερα γιατί είχα την τύχη να περάσω τρεις – τέσσερις φορές από κει κατά τη διάρκεια της μέρας. Μια ομάδα θρησκόληπτων είχε γεμίσει το χώρο μπροστά από το Πανεπιστήμιο με λάβαρα, πανό, πλακάτ και εικόνες. «Όχι στο 666», «Ορθοδοξία ή θάνατος», «Όχι στις ηλεκτρονικές ταυτότητες» ήταν μερικά από τα γραμμένα συνθήματα. Γριές, νιες, παπάδες, μοναχοί, διάφοροι άλλοι θεοσεβείς, οι περισσότεροι μαυροφορεμένοι. Μερικοί από αυτούς είχαν ακροβολιστεί γύρω στο χώρο και μοίραζαν διάφορα φυλλάδια, κυρίως στις εισόδους του Μετρό. Τέτοιο σκηνικό είχε καιρό να γίνει στο κέντρο της Αθήνας. Το απογευματάκι είχε και ομιλία το πρόγραμμα. Δε θα αναφερθώ στο περιεχόμενό της, την φρασεολογία και την επιχειρηματολογία του ομιλητή. Λίγο πολύ γνωστά σε όλους είναι, οπότε ας μην σας κουράσω.

Δε μας έφταναν δηλαδή οι αγγλοϊταλοί, που κατέλαβαν στην κυριολεξία την πόλη και τη μετέτρεψαν παρά τη θέληση των κατοίκων της σε ένα απέραντο δικό τους πανηγύρι, είχαμε και αυτούς που θυμήθηκαν χθες να διαμαρτυρηθούν για τις ταυτότητες, το 666, την παγκοσμιοποίηση και δεν ξέρω κι εγώ για τι άλλο. Τυχαίο; Μάλλον όχι. Προφανώς ήθελαν να δείξουν στους επισκέπτες μας από την Εσπερίαν ότι «κοιτάξτε να δείτε λεχρίτες του κερατά, εδώ είναι Ελλάδα και έχουμε τον ορθόδοξο το Χριστούλη μας πάνω από το κεφάλι μας και δε σας φοβόμαστε κι ούτε θα μας κάνετε σαν τα μούτρα σας!». Το πιάσανε το σωστό το τάιμινγκ οι θρησκευάμενοι ελληνορθόδοξοι! Όχι παίζουμε!

Μάθανε πως γαμιόμασταν, πλακώσανε κι οι γύφτοι…

Δευτέρα, Μαΐου 14, 2007

Ερωτηματολόγιο

Κι άλλο παιχνιδάκι. Αυτή τη φορά με ερωτήσεις. Τη σκυτάλη πήρα από τον Αφρικανό.

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Να έχω συνεχώς λόγους να χαμογελάω.

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Το μεσημέρι ξυπνάω.

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Πριν λίγη ώρα.

4 .Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Είμαι πολύ καλός και για αυτό με αγαπάνε όλοι!

5. Το βασικό ελάττωμά σας;
Δεν έχω ελαττώματα…

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα δικά μου (που δεν κάνω ποτέ, αλλά λέμε…)

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με τον Μέγα Αλέξανδρο, τον Ιούλιο Καίσαρα και το Ναπολέοντα. Δε μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον από τους τρεις. Συγγνώμη.

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Εγώ είμαι ήρωας!

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Αυτά που χρησιμοποιώ αεροπλάνο.

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Δεν έχω. Διαβάζω τα πάντα.

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Να είναι άντρας.

12. ... και σε μια γυναίκα;
Να είναι γυναίκα.

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Το ίδιο με το 10. Στη θέση του «διαβάζω» βάλτε «ακούω».

14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Δεν σφυρίζω στο ντους. Τραγουδάω.

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Ένα που μου έπεσε στο κεφάλι.

16. Η ταινία που σας σημάδεψε;
Η κολλητική. Κι αυτή στο κεφάλι την έφαγα.

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Εγώ.

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Μαύρο, άσπρο, κόκκινο, καφέ, πορτοκαλί, κίτρινο, πράσινο, μπλε,…

19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Που συνεχίζεις να με διαβάζεις μετά από τόσες μ…ίες!

20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Ουίσκι.

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για τίποτα.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Τη βλακεία. Πήξαμε!

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Να τρώω.

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Πως θα με αφήσουν όλοι και θα μείνουν μόνοι τους.

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Δεν λέω ψέματα. Ποτέ! (ε, καμιά φορά…)

26. Ποιο είναι το μότο σας;
Μην αγχώνεστε!

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Με θόρυβο.

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Μήπως να απαντήσω και αν συναντούσα τον Αϊ Βασίλη, τι θα του έλεγα;
(δεν υπάρχει θεός λέμεεεε)

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Σε κώμα.

30. Τι σου λείπει περισσότερο;
Ύπνος.

Εγώ τη σκυτάλη δε τη δίνω πουθενά. Την αφήνω εδώ και ας την πάρει όποιος θέλει. Προτεραιότητα έχετε όσοι θα σχολιάσετε αυτό το ανόητο ποστ.

Κυριακή, Μαΐου 13, 2007

Student reloaded!

Οι τελευταίες μέρες ήταν σαν επιστροφή στο παρελθόν. Τελικά δεν ψήφισα μόνο στις φοιτητικές εκλογές, αλλά μπήκα και σε ψηφοδέλτιο. Ανακατεύτηκα για τα καλά και για πρώτη φορά από την ημέρα που γράφτηκα στο νέο μου τμήμα ένιωσα ξανά φοιτητής! Μπήκα στο κλίμα των φοιτητικών εκλογών και έτρεχα με τα παιδιά από την παράταξη από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ελάχιστα κοιμήθηκα βέβαια αυτές τις μέρες και ακόμα έχω την αίσθηση ότι δεν έχω αναπληρώσει το χαμένο ύπνο.
Θα μου πει, βέβαια, κανείς, βρε μαντράχαλε δεν ντρέπεσαι να ασχολείσαι με χαζομάρες την ώρα που έχεις να κάνεις τόσα πράγματα; Όχι, δεν ντρέπομαι καθόλου! Το μικρόβιο της πολιτικής και της ενασχόλησης με τα κοινά δεν σε εγκαταλείπει ποτέ. Είναι σαν μια ανίατη ασθένεια που σε τρώει συνέχεια και δε σε αφήνει ήσυχο. Για να χαιρετήσω τα παιδιά και να πάρω το πρόγραμμα της εξεταστικής στάθηκα μπροστά από το τραπεζάκι της παράταξης και σε μισή ώρα βρέθηκα στο ψηφοδέλτιο! Δεν ήθελε και πολύ. Τώρα που το σκέφτομαι, όλες μου οι κινήσεις έγιναν ασυναίσθητα, χωρίς κανένα προγραμματισμό και κανένα σχέδιο. Απλά δεν μπόρεσα να αντισταθώ…

Το καλύτερο είναι που γνώρισα πολλά νέα πρόσωπα, με ιδέες και όρεξη για αυτό που κάνουν. Μια καλή ομάδα χωρίς προσωπικές εμπάθειες, που δουλεύει συλλογικά για ένα κοινό σκοπό. Αυτό είναι που χάρηκα περισσότερο και γι’ αυτό το λόγο θα συνεχίσω να συμμετέχω ενεργά στην παράταξη. Ελπίζω να μη με διαψεύσουν και να μην ήταν αυτή μια καλή εικόνα της προεκλογικής περιόδου. Αυτό θα φανεί τις επόμενες μέρες και αναλόγως θα πράξω…

Τελικά ποτέ δεν πρέπει να λες ποτέ στη ζωή (πωωω μεγάλες κουβέντες!!!). Είχα πει ότι δεν πρόκειται να ασχοληθώ ξανά με φοιτητικές παρατάξεις και συνδικαλιστικά των πανεπιστημίων, αλλά τι να κάνω που δε με αφήνει το μικρόβιο; Αύριο λέω να πάω και στη συνέλευση των μεταπτυχιακών του άλλου μου πανεπιστημίου (ναι έχω δύο…Τα έχουμε ξαναπεί αυτά!). Το πόσο δυναμική θα είναι η εκεί ενασχόληση θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο σοβαροί είναι οι υπόλοιποι… Εγώ ξέρω τι λέω τώρα, εσείς δε χρειάζεται να καταλάβετε, ίσως ασχοληθούμε αργότερα με τους μεταπτυχιακούς συνδικαλιστές φοιτητές…

Το θέμα είναι ότι είμαι χαρούμενος που ξαναμπήκα σε παράταξη και αισθάνομαι ξανά φοιτητής. Έτσι έχω και μια ελπίδα να τελειώσω το νέο μου τμήμα. Έχω ένα παραπάνω λόγο, πλέον, να πηγαίνω στη σχολή!

Δευτέρα, Μαΐου 07, 2007

2o Bloggoparty! Ήμουν κι εγώ εκεί!

- Καλησπέρα.
- Καλησπέρα.
- Εδώ είναι το Mercedes;
- Εδώ. Εσείς πού πάτε;
- Για το πάρτι.
- Είστε καλεσμένος;
- Ναι… Δηλαδή όχι... Κανένας δεν είναι… Όλοι είμαστε.
- Ξέρετε τον κωδικό;
- Ποιο κωδικό;
- Για την είσοδο!
- Δεν υπάρχει κωδικός!
- Υπάρχει. Δεν τον ξέρετε;
- Μα, τι λέτε; Τι κωδικός;
- Δεν ξέρετε τον κωδικό;
- Τι κωδικό; Μπλόγκερ;
- Ναι. Περάστε.
Είχα μπει στο μπλογκ του πάρτι μισή ώρα πριν φύγω από το σπίτι. Δεν αναφερόταν κανένας κωδικός. Κι όμως, ο πορτιέρης φαινόταν να ξέρει κάτι που δεν ήξερα… Προς στιγμήν, δεν το αρνούμαι ότι ψάρωσα. Αλλά μετά πήρε αμέσως στροφές το μυαλό μου και του είπα ποιοι είμαστε αυτοί που θα μαζευτούμε. Μπλόγκερς!

Αμέσως τον προσπέρασα και προχώρησα προς τα ενδότερα. Προς μεγάλη μου έκπληξη, το μαγαζί ήταν άδειο ακόμα, παρότι ήταν ήδη δέκα παρά. Στο δεύτερο τραπέζι από την είσοδο είδα δυο τύπους να κάθονται μαζί και να κουβεντιάζουν. Μόλις με είδαν, διέκοψαν τη συζήτησή τους και με κάλεσαν κοντά τους. Συστηθήκαμε. Ο Παράφωνος και ο Τζονάκος. Κάθισα μαζί τους και τους γνώρισα καλύτερα. Δεν τους ήξερα από πριν. Ούτε διαδικτυακά. Σε λίγη ώρα άρχισαν να καταφθάνουν κι άλλοι συνιστολόγοι. Η Βασιλική με το Γιώργο, ο Νανάκος, η Ταραντέλα, η Αλκιμήδη και άλλοι που θέλω να με συγχωρέσουν που τους ξεχνάω. Άλλωστε και τους υπόλοιπους πρώτη φορά τους έβλεπα και τους άκουγα. Κάθισαν όλοι σε διπλανά τραπέζια για να φαινόμαστε μια παρέα. Εγώ με τον Τζονάκο αποφασίσαμε να το παίζουμε επιτροπή υποδοχής και δε μετακινηθήκαμε από το τραπέζι που ήταν κοντά στην πόρτα για να συλλαμβάνουμε όσους θα έμπαιναν. Άρχισαν σε λίγο να μπαίνουν κι άλλοι. Κανείς όμως δε χαιρετούσε γεγονός που σχολιάστηκε αρνητικά από εμένα και το Τζονάκο, που σχολιάζαμε τους πάντες. Υπήρχε φαίνεται ακόμα αμηχανία. Τον Παράφωνο τον χάσαμε από τη στιγμή που άρχισε να μπαίνει περισσότερος κόσμος. Σε ρόλο οικοδεσπότη φρόντιζε να αισθανθούν όλοι άνετα και να κάνει τις πρώτες συστάσεις. Σε λίγο αποφασίσαμε κι εμείς να σηκωθούμε και να μείνουμε όρθιοι κοντά στην πόρτα. Θεωρήσαμε ότι είναι ευκολότερο να συλλαμβάνουμε έτσι τους εισερχόμενους μπλόγκερς.

Σε αυτό το σημείο πιάσαμε την Μέμα και το Χοντρό μπιζέλι που μόλις είχαν σταθεί δίπλα στο μπαρ. Τη Μέμα την είχα απειλήσει λίγες ώρες πριν, όταν μου απηύθυνε από λάθος ένα σχόλιο που πήγαινε σε άλλον. «Δε θα σε πετύχω απόψε;» της είχα γράψει. Γι' αυτό και όταν συστήθηκα έβαλε τις φωνές... Στο Χοντρό Μπιζέλι αξίζουν και πολλά συγχαρητήρια γιατί κατέβηκε από την Θεσσαλονίκη, αν και άρρωστος. Το υπόλοιπο βράδυ το πέρασα με τα παιδιά, προσπαθώντας να γνωριστούμε και με άλλους μπλόγκες. Αυτό δε στάθηκε πάντα δυνατό, καθότι οι περισσότεροι είχαν έρθει με την παρέα τους και δε μιλούσαν εύκολα σε άλλο κόσμο. Εμείς, όμως, απτόητοι, με ανακριτικό ύφος ρωτούσαμε όλους τους διερχόμενους: «Ποιος/α είσαι εσύ;» Τα περισσότερα nicknames που ακούγαμε δεν τα ήξερα εγώ. Τον μοναδικό που ήξερα και μάλιστα τον είχα και στα links μου, ήταν ο Old Boy. Άκουσα ότι είχαμε και ιστολόγους – φίρμες στο πάρτι, αλλά εγώ δεν γνώρισα κανέναν εκτός από τον Τιτάνα από το pestaola, από τον οποίο ζήτησα αυτόγραφο και έβγαλε και μου έδωσε την κάρτα του. Μας είπε και για το πρώτο Greek Blogger Camp, που θα γίνει στις 2-3 Ιουνίου στην Ίο. Καλή φάση, αν και δεν το βλέπω να μπορέσω να πάω…

Και φωτογραφίες βγήκαμε και άλλες πολλές συστάσεις κάναμε, αλλά περισσότερο χορέψαμε παρά συζητήσαμε. Εγώ πολλές φωτογραφίες δεν έβγαλα, και από ότι είδα σήμερα δεν είναι και πολύ καλές. Εντούτοις, τις δημοσιεύω, αφού είναι το μοναδικό ντοκουμέντο που έχω. Να μην ξεχάσω να αναφέρω και τον Filea Fogg, τους FaliroVice, τον Αλέξανδρο από τους Βοργίες και τον Γιώργο που δε θυμάμαι το βλόγι του (ουπς!)

Δυστυχώς είχα να πάω κι αλλού (το είχα υποσχεθεί, μη με κοιτάτε με μισό μάτι…), και έφυγα κατά τις δύο και κάτι. Ότι δηλαδή είχε ανάψει το κέφι. Το σίγουρο είναι ότι η συνάντηση θα πρέπει οπωσδήποτε να επαναληφθεί σύντομα! Και βέβαια καλό είναι να εφαρμόσουμε μερικές από τις ιδέες που υπήρχαν και για αυτό το πάρτι, ώστε στο επόμενο ομαδικό blind date μας να είναι ευκολότερες οι γνωριμίες.




Δε θα πω, βέβαια, ότι όσοι δεν ήρθαν έχασαν που δεν ήρθαν και πόσο κρίμα είναι που δεν πέρασαν το ίδιο καλά με εμάς και ότι θα πρέπει να έχουν σκάσει από τη ζήλια τους που δεν κατηφόρισαν στη Γλυφάδα… Όοοοχιι!!! Δεν είμαι κακός εγώ! Δείχνω κατανόηση στον πόνο του άλλου…(χεχε)



Άντε. Καλά να περνάμε μέχρι την επόμενη μπλογκοσυνάντηση! Κάθε φορά και πιο πολλοί! Κάθε φορά και πιο όμορφα!


ΥΓ1: Αν θυμηθώ κανένα κουτσομπολιό, θα κάνω update…

ΥΓ2: Συγγνώμη αν ξέχασα κάποιον!

ΥΓ3: Πολλά συγχαρητήρια στους διοργανωτές! Το αξίζουν!

Τετάρτη, Μαΐου 02, 2007

Νέο blogoparty!!!


Μετά από ένα ολόκληρο χρόνο η ελληνική μπλογκόσφαιρα οργανώνει το δεύτερό της πάρτι!!!
Όταν έγινε το πρώτο, πριν ένα χρόνο, εγώ δε βρισκόμουν στην Αθήνα και είχα σκάσει από το κακό μου! Τους ζήλευα όλους αυτούς που βρέθηκαν μαζί και γνωρίστηκαν από κοντά...

Αυτή τη φορά, όμως, θα είμαι κι εγώ εκεί!!!


BE THERE!!!

Δευτέρα, Απριλίου 30, 2007

Πάει κι ο Απρίλης...

Πωπωπω!!! Χαμός στα βλόγια και τι να πρωτοδιαβάσει κανείς! Πολλές οι μέρες απουσίας μου από τη διαδικτυακή κοινότητα και ευκαιριακές οι επισκέψεις. Τις επόμενες μέρες θα προσπαθήσω να αναπληρώσω το κενό και να διαβάσω όσα πιο πολλά μπορώ από αυτά που δεν πρόλαβα. Και βέβαια θα ανεβάσω και κανένα ποστ της προκοπής γιατί πολλά τα παράπονα από τους… χιλιάδες γκουχ γκουχ αναγνώστες μου…

Εν τω μεταξύ τα απογεύματα τρέχω από μάθημα σε μάθημα, κυρίως στο μεταπτυχιακό που είναι και υποχρεωτικά. Στο άλλο προσπαθώ να πηγαίνω όσο πιο συχνά μπορώ. Έχω κι εκείνα τα μαθηματικά που δεν έχω ασχοληθεί όσο θα έπρεπε. Τέλος πάντων. Όλα θα γίνουν. Δε θα πεθάνουμε κι όλας…

Την άλλη βδομάδα θα ξαναψηφίσω μετά από δύο χρόνια σε φοιτητικές εκλογές! Χαίρομαι γιατί στην πρώτη μου σχολή ήμουν μεγάλο κομματόσκυλο! Τώρα περιμένω πως και πώς να πάρω άρωμα φοιτητικών εκλογών, αν και ξέρω ότι δε θα είναι το ίδιο. Τις εκλογές πρέπει να τις ζήσει κανείς από την αρχή μέχρι το τέλος. Είναι μια συλλογική διαδικασία. Απαιτεί τη συμμετοχή πολλών ανθρώπων. Να οργανωθούν εκδηλώσεις, συζητήσεις, αφισοκολλήσεις, πάρτι…και βέβαια να τρέξουν όλοι στη μάχη της ψήφου. Να πείσουν πρώτα τους συμφοιτητές τους να έρθουν στην κάλπη και βέβαια να τους ψηφίσουν. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό να υπάρχουν παρατάξεις που πρόσκεινται σε κόμματα στα πανεπιστήμια. Πάντως είμαι σίγουρος ότι δε θα ήθελα ένα απολίτικο φοιτητικό κίνημα.

Φοιτητικό κίνημα είπα; Άλλη μεγάλη κουβέντα. Κι αυτό έχει μπει σε αμφισβήτηση τα τελευταία χρόνια. Ευτυχώς ο τελευταίος χρόνος διέψευσε όλους εκείνους που ήθελαν να πιστεύουν ότι η νεολαία «κοιμάται» κι ότι ασχολείται μόνο με τον καφέ και τη μπάλα. Το φοιτητικό κίνημα είναι ζωντανό και δυνατό κάθε φορά που πρέπει να αντιπαρατεθεί με συντηρητικές επιλογές. Και σίγουρα καμία κομματική παράταξη δε μπορεί να διεκδικήσει την κηδεμονία του όταν ενώνεται για ένα σκοπό. Κι ας έχει να αντιπαρατεθεί με τους κρανιοφόρους του Πολύδωρα και όχι με τα επιχειρήματα της Μαριέττας. Βάλανε τα ΜΑΤ να κάνουν εκπαιδευτική πολιτική. Πολύ εύκολα θα τα έβαζαν και μέσα στα πανεπιστήμια. Γι’ αυτό κάτω τα χέρια από το άσυλο βρομιάρηδες!!! Καλύτερα να τα κάνουν γυαλιά καρφιά οι «γνωστοί άγνωστοι», παρά να γεμίσουν ζαρντινιέρες τα προαύλια των πανεπιστημίων.

Θα πάω, λοιπόν, την άλλη Τετάρτη σε αυτό το πανηγύρι. Θα καθίσω πολύ ώρα. Θα κουβεντιάσω με φοιτητές από όλες τις παρατάξεις και θα προσπαθήσω να μπω στο κλίμα. Μέχρι τότε έχουμε να ασχολούμαστε με σκάνδαλα, με την κολοκυθιά των βουλευτικών εκλογών, με την αποχώρηση ή αποπομπή του Τσιτουρίδη – Τσιμπουρίδη (από σχόλιο στο ΟΛΑ7: «Πώς λέγεται ο υπουργός που αρνείται πεισματικά να παραιτηθεί; Τσιμπουρίδης!») , με το βιβλίο ιστορίας της έκτης δημοτικού και την εκπαιδευτική πολιτική του Παρασκευαΐδη και με τις συνταρακτικές αποκαλύψεις του δελτίου ειδήσεων του STAR…

Αυτά.

Σάββατο, Απριλίου 21, 2007

Επίσημη επίσκεψη

Ναι αγαπητοί μου συμπλογκίτες και αγαπητές μου συμπλογκίτισσες!
Είναι γεγονός! Από σήμερα το πρωί βρίσκεται στην Αττική Γη ο Monte Cristo! Διαμένει στο σπίτι μου, το οποίο μάλλον δε θα μας δει και πολύ αυτές τις μέρες και ως εκ τούτου για άλλη μια φορά θα προδώσω το όνομά μου...

Έχει καταφθάσει με την αγαπημένη του και, απλά, δε μπορώ να τους κάνω καλά...δεν τους παλεύω με τίποτα!!!

Καλό μου κουράγιο, λοιπόν, και θα σας κρατώ ενήμερους...όσο μπορώ!

Τετάρτη, Απριλίου 18, 2007

Πασχαλινές εικόνες

Στη Σάμο, και γενικά στα νησιά, δε σουβλίζουμε αρνί το Πάσχα. Ψήνουμε το κατσικάκι γεμιστό στο φούρνο. Γεμίζουμε τη μισή πλάτη με ρύζι, τη συκωταριά και τα εντόσθια του ζώου και το ψήνουμε στο φούρνο με πατάτες ή χοντρό μακαρόνι. Εμείς έχουμε στο εξοχικό σπίτι, που μένουν ο παππούς και η γιαγιά, πέτρινο φούρνο. Μπορείτε να φανταστείτε ότι το αποτέλεσμα είναι απείρως ανώτερο.

Τώρα θα πείτε τι με έπιασε και επανέρχομαι μετά από τόσες μέρες σε πασχαλινό θέμα. Πρωτίστως, δεν είχα γράψει κάτι για το Πάσχα και δευτερευόντως, έβγαλα και τόσες σχετικές φωτογραφίες. Αν δεν γράψω τώρα θα πρέπει να περιμένω μέχρι του χρόνου. Επίσης, τα παράπονα των μπλογκοφίλων μου ήταν τόσα που δε μπορούσα πλέον να τα παραβλέπω. Έτσι, ελλείψει έμπνευσης, σας μεταφέρω το άρωμα του φετινού μου Πάσχα (και κάθε μου Πάσχα) στη Σάμο.

Ο φούρνος πρέπει πρώτα να κάψει καλά.













Το ερίφιο έτοιμο να μπει στο φούρνο.













Ο φούρνος ξεσφραγίζεται...













Να και τα ταψιά με δυο πλάτες γεμιστές... Μοσχομυρίζουν!












Ο Φοίβος θέλει να δοκιμάσει πρώτος...αλλά πριτς!












Να το το κατσικάκι ψημένο και λαχταριστό. Ένα πηρούνι να δοκιμάσω τη γέμιση!












Δες τους πως μαζεύτηκαν...