Ουφ!

"[...] Στον οικονομικό τομέα, διαπιστώνεται ύφεση του εμπορίου κατά την περίοδο αυτή. Παρά την αύξηση της παραγωγής, τα κέρδη των επιχειρήσεων παρουσιάζουν πτωτική τάση. Μεγάλο θύμα της ύφεσης των τιμών υπήρξε ο αγροτικός τομέας. Πρόβλημα του επιχειρηματικού κόσμου αποτελούσε ο αποπληθωρισμός, ο οποίος έριχνε το ποσοστό κέρδους. Ως λύση στο πρόβλημα προωθήθηκε το διμεταλλικό σύστημα. Το σύστημα που θα στηριζόταν ταυτόχρονα στον χρυσό και στον άργυρο θα οδηγούσε με βεβαιότητα στην άνοδο των τιμών εξαιτίας του νομισματικού πληθωρισμού. Ταυτόχρονα, οι κυβερνήσεις επέλεξαν να επιβάλλουν προστατευτικούς δασμούς θέτοντας τέρμα στη μακρά περίοδο του οικονομικού φιλελευθερισμού, τουλάχιστον στο θέμα του εμπορίου βασικών αγαθών.[...]"

Ελπίζω πως έχετε καταλάβει...

Τρέχω και δεν προφταίνω!

Οι προηγούμενες μέρες ήταν άκρως φοιτητικές. Είχαμε από όλα. Και μαθήματα και διάβασμα και εξόδους και κλειστήκαμε σε φοιτητικά σπίτια και ολομέλεια η παράταξη και ξενύχτια! Απ’ όλα!

Και το επόμενο διάστημα έτσι περίπου θα κυλήσει, με τη διαφορά ότι θα μειωθούν οι έξοδοι λόγω εξεταστικής. Αυτά παθαίνεις όταν τα αφήνεις όλα για την τελευταία στιγμή! Τελικά δε θα μάθω ποτέ...

Επίσης, θα ενταθούν οι προσπάθειες αναζήτησης εργασίας. Είπαμε. Καλή η φοιτητική ζωή, αλλά δεν είμαστε πια και 18. Ένα πτυχίο το διαθέτουμε και οι ανάγκες μας μεγαλώνουν συνεχώς. Τα έξοδα πάνε μαζί με τις ανάγκες. Έτσι, είναι πλέον επιτακτική η ανάγκη εύρεσης προσοδοφόρου εργασίας, μιας και τα εμβάσματα από το πατρικό ταμείο θα λιγοστεύουν όσο περνά ο καιρός…

Τώρα πως θα τα συνδυάσω όλα κανείς δεν ξέρει ακόμα. Σίγουρα κάτι θα μείνει πίσω. Αλλά νέοι είμαστε. Έχουμε όλα τα χρόνια μπροστά μας. Όλα θα γίνουν αργά ή γρήγορα! Αρκεί η Μαριέττα να μη βάλει χέρι στους αιώνιους φοιτητές! Υπάρχουν και φοιτητές εργαζόμενοι που δε μπορούν να είναι πάντα συνεπείς στις ακαδημαϊκές τους υποχρεώσεις! Στον Καιάδα, λοιπόν, οι εργαζόμενοι φοιτητές; Να μη πάρουν ποτέ το πτυχίο τους επειδή κάποιοι πιστεύουν ότι το σοβαρότερο πρόβλημα των ελληνικών πανεπιστημίων είναι οι αιώνιοι φοιτητές; Ε, όχι! ΟΧΙ!

Αυτά, λοιπόν, τα νέα μου εν συντομία. Θα επανέλθω γρήγορα με νέο ποστ. Δε σας ξεχνάω… Και την πολιτική επικαιρότητα ήθελα να σχολιάσω αλλά δεν προλαβαίνω τώρα. Τις επόμενες μέρες σίγουρα...

Τώρα πρέπει να κάνω και μια βόλτα από τα μπλογκάκια σας!

Student reloaded!

Οι τελευταίες μέρες ήταν σαν επιστροφή στο παρελθόν. Τελικά δεν ψήφισα μόνο στις φοιτητικές εκλογές, αλλά μπήκα και σε ψηφοδέλτιο. Ανακατεύτηκα για τα καλά και για πρώτη φορά από την ημέρα που γράφτηκα στο νέο μου τμήμα ένιωσα ξανά φοιτητής! Μπήκα στο κλίμα των φοιτητικών εκλογών και έτρεχα με τα παιδιά από την παράταξη από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ελάχιστα κοιμήθηκα βέβαια αυτές τις μέρες και ακόμα έχω την αίσθηση ότι δεν έχω αναπληρώσει το χαμένο ύπνο.
Θα μου πει, βέβαια, κανείς, βρε μαντράχαλε δεν ντρέπεσαι να ασχολείσαι με χαζομάρες την ώρα που έχεις να κάνεις τόσα πράγματα; Όχι, δεν ντρέπομαι καθόλου! Το μικρόβιο της πολιτικής και της ενασχόλησης με τα κοινά δεν σε εγκαταλείπει ποτέ. Είναι σαν μια ανίατη ασθένεια που σε τρώει συνέχεια και δε σε αφήνει ήσυχο. Για να χαιρετήσω τα παιδιά και να πάρω το πρόγραμμα της εξεταστικής στάθηκα μπροστά από το τραπεζάκι της παράταξης και σε μισή ώρα βρέθηκα στο ψηφοδέλτιο! Δεν ήθελε και πολύ. Τώρα που το σκέφτομαι, όλες μου οι κινήσεις έγιναν ασυναίσθητα, χωρίς κανένα προγραμματισμό και κανένα σχέδιο. Απλά δεν μπόρεσα να αντισταθώ…

Το καλύτερο είναι που γνώρισα πολλά νέα πρόσωπα, με ιδέες και όρεξη για αυτό που κάνουν. Μια καλή ομάδα χωρίς προσωπικές εμπάθειες, που δουλεύει συλλογικά για ένα κοινό σκοπό. Αυτό είναι που χάρηκα περισσότερο και γι’ αυτό το λόγο θα συνεχίσω να συμμετέχω ενεργά στην παράταξη. Ελπίζω να μη με διαψεύσουν και να μην ήταν αυτή μια καλή εικόνα της προεκλογικής περιόδου. Αυτό θα φανεί τις επόμενες μέρες και αναλόγως θα πράξω…

Τελικά ποτέ δεν πρέπει να λες ποτέ στη ζωή (πωωω μεγάλες κουβέντες!!!). Είχα πει ότι δεν πρόκειται να ασχοληθώ ξανά με φοιτητικές παρατάξεις και συνδικαλιστικά των πανεπιστημίων, αλλά τι να κάνω που δε με αφήνει το μικρόβιο; Αύριο λέω να πάω και στη συνέλευση των μεταπτυχιακών του άλλου μου πανεπιστημίου (ναι έχω δύο…Τα έχουμε ξαναπεί αυτά!). Το πόσο δυναμική θα είναι η εκεί ενασχόληση θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο σοβαροί είναι οι υπόλοιποι… Εγώ ξέρω τι λέω τώρα, εσείς δε χρειάζεται να καταλάβετε, ίσως ασχοληθούμε αργότερα με τους μεταπτυχιακούς συνδικαλιστές φοιτητές…

Το θέμα είναι ότι είμαι χαρούμενος που ξαναμπήκα σε παράταξη και αισθάνομαι ξανά φοιτητής. Έτσι έχω και μια ελπίδα να τελειώσω το νέο μου τμήμα. Έχω ένα παραπάνω λόγο, πλέον, να πηγαίνω στη σχολή!