Δευτέρα, Μαΐου 29, 2006

Ποίημα

Και για να μην ξεχνιόμαστε, σήμερα έχω και ένα ποιηματάκι που μου έστειλε η φίλη μου Μαριέττα (δεν εννοώ τη Χρουσαλά, λιγούρια, ούτε την Γιαννάκου, κακεντρεχείς!).
Απολαύστε το:

Αριστειδάκη, Αριστειδάκη,
ξύλο που θα το φας,
μέσα στον ύπνο μου τρυπώνεις
και μου τον χαλάς.

Σαν τον Γονίδη τον Σταμάτη
θέλεις να τραγουδάς,
δε με αφήνεις να κλείσω μάτι,
στα όνειρά μου πηδάς.

Από τη μια η φωνή σου,
από την άλλη το αλμυρό,
ακόμα λίγο και το Λουτράκι
θα μείνει χωρίς νερό.

(Αφορμή, όπως μου είπε, στάθηκε ένα περίεργο όνειρο που είδε εμένα να τραγουδάω στη θέση του Γονίδη ή κάτι τέτοιο. Άλλωστε δεν έχει σημασία, τρελή είναι ούτως ή άλλως...)



3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Your are Excellent. And so is your site! Keep up the good work. Bookmarked.
»

Ανώνυμος είπε...

Greets to the webmaster of this wonderful site! Keep up the good work. Thanks.
»

Ανώνυμος είπε...

I find some information here.