HOME SWEET HOME

Ανανέωση και μετακόμιση

2010-08-28T09:49:00.002+03:00

Μόλις το ανανέωσα και δεν πρόλαβα να το χαρώ, πήρα τη μεγάλη απόφαση να τα μαζέψω και να φύγω από δω. Ακόμα δεν είμαι και πολύ σίγουρος για τη νέα μου κατοικία. Βλέπετε, οι γάτες δεν εγκαταλείπουν ποτέ τα παλιά τους λημέρια.
Αλλά μέχρι νεωτέρας, θα με βρίσκετε εδώ.

Πάσχα;;; Last year!!!

2010-04-03T19:21:00.006+03:00

Είναι ωραίο τελικά να αγνοείς τις γιορτές. Μια καλή ευκαιρία να βρεθείς με τον εαυτό σου και να βάλεις σε μια τάξη τις σκέψεις σου και το σπίτι σου. Αυτή την ευκαιρία την εκμεταλλεύτηκα φέτος. Δεν πήγα σπίτι μου για Πάσχα. Δε μου αρέσουν άλλωστε οι γιορτές και πολύ περισσότερο οι θρησκευτικές. Όχι δεν είμαι από το είδος του θρησκευόμενου πιστού. Εντελώς άθεος. Δεν έχω καμία αμφιβολία αν υπάρχει ή όχι θεός. Δε φοβάμαι καθόλου αν κάνω λάθος. Ο κάθε σκεπτόμενος μορφωμένος άνθρωπος θα έπρεπε να είχε ξεπεράσει ήδη τέτοιου είδους ανησυχίες. Δεν το συνεχίζω, όμως, άλλο το θέμα, γιατί πολλοί είναι που προσβάλλονται όταν θίγεις την θρησκευτική τους πίστη. Δικαίωμά τους. Δικαίωμά μου κι εμένα να πιστεύω ό,τι θέλω. Αλλά ρε παιδάκι μου, πώς να το πω, συναντάς ανθρώπους με εξαιρετική μόρφωση και ευφυΐα και όταν συζητάνε για θρησκεία και το υπερφυσικό είναι σαν να σταματάει να λειτουργεί ο εγκέφαλός τους!

Τέλος πάντων. Δε θα το αναλύσω. Εγώ, λοιπόν, φέτος, προς μεγάλη απογοήτευση γονέων και συγγενών, δεν πήγα στο πατρικό μου και δεν έκανα Πάσχα. Και τύψεις δεν έχω. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, έχω πάψει να κάνω πράγματα για να ευχαριστιούνται μόνο οι άλλοι. Πρέπει να το αισθάνομαι κι εγώ και να συμμετέχω ευχάριστα. Εγωιστικό; Μπορεί. Είχα, όμως, την ευκαιρία να βάλω σε τάξη λίγο τις σκέψεις μου και το νέο μου σπίτι. Έκανα και βόλτες στην άδεια πόλη, την οποία πολλοί εγκατέλειψαν, παρά την οικονομική κρίση. Και το σημαντικότερο, ξεκουράστηκα! Αλλά για πολύ ξεκούραση! Τόσο που με κούρασε! Δεν είμαι εργασιομανής, αλλά μου την έδωσε ορισμένες στιγμές που καθόμουν χωρίς να κάνω τίποτα. Δεν ξέρω. Ίσως και να βαρέθηκα μόνος μου. Δε μετανιώνω, βέβαια, που δεν έφυγα κι εγώ να «γιορτάσω». Σε καμία περίπτωση. Ίσα ίσα που όταν σκέφτομαι για λίγο το ενδεχόμενο, με πιάνει απελπισία! Από την άλλη, όλη μέρα ψάχνω κάποιον που να έμεινε στην πόλη για να πάω για καφέ ή για ποτό, αλλά μόλις κάποιος ανταποκριθεί βρίσκω δικαιολογία και αποφεύγω να βγω από το σπίτι. Είναι φυσιολογικό τώρα αυτό; Γιατρέ μου, έχω αρχίσει και τρελαίνομαι και δεν το ξέρω; Αν δεν είναι αυτό σχιζοφρένεια τότε τι; Α, και μόλις άρχισαν να ρίχνουν και τις πρώτες κροτίδες για την επικείμενη Ανάσταση του Κυρίου. Κι η ώρα δεν είναι ακόμα ούτε 7… Πάντως ανησυχία δεν υπάρχει. Όπως, είπαν και στο δελτίο ειδήσεων πριν από λίγο, έγινε και φέτος η λήψη του Αγίου φωτός από τον Πανάγιο Τάφο. Ησύχασα κι εγώ, θα αναστηθεί και φέτος.

Και τώρα που μιλάμε για ανάσταση, αυτή η δόλια η οικονομία μας πότε θα βγει από το λήθαργο; Ή για να τα λέμε πιο σωστά τα πράγματα: θα βγει ποτέ; Αυτή φοβάμαι δεν τη σώζει ούτε η Δευτέρα παρουσία! Έχουμε σταματήσει, άλλωστε, προ πολλού να παράγουμε οτιδήποτε. Και πλέον συνειδητοποιούμε ότι το κράτος μας ομοίαζε με την οικονομική κατάσταση του μέσου ελληνικού νοικοκυριού, που παίρνει νέα δάνεια για να καλύψει τις προηγούμενες οφειλές από κάρτες, στεγαστικά και καταναλωτικά. Σταμάτησαν και οι διαφημίσεις με εορτοδάνεια και διακοποδάνεια. Λες και όποιος τα έπαιρνε έφευγε για διακοπές. Τρύπες μπάλωναν όλοι. Το ίδιο κάνει και η κυβέρνηση. Προσπαθεί να μπαλώσει τρύπες. Με περικοπές και νέα δανεικά. Αλλά πού θα φτάσει αυτό; Ουφ! Μη σας κουράζω άλλο μ’ αυτά. Έχετε και τον Αυτιά άμα θέλετε… αλλά τι να το κάνεις; Όλη μέρα να σκέφτεσαι μόνος, εξαντλείς όλα τα θέματα και σκέφτεσαι και τα σοβαρά. Μυαλό είναι αυτό, πετάγεται πότε από δω και πότε από κει. Μπορείς να το σταματήσεις; Όπως καταλαβαίνετε δεν είναι εύκολο. Άλλωστε, βλέπετε πως παραληρώ. Και πριν πιάσετε το ποντικάκι και εξαφανιστείτε από το βλόγι μου, σας αποχαιρετώ εγώ. Γιατί αν συνεχίσω, θα γράψω μέχρι και πώς το έκαναν οι πρώτοι άνθρωποι των σπηλαίων κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του μάγου-φυλάρχου μην τυχόν και μοιχεύσουν! Το τελευταίο είναι επιρροή από τις τέσσερις διαφορετικές κινηματογραφικές μεταφορές της ιστορίας του Μωυσή και των δέκα εντολών, που παρακολούθησα τις τελευταίες δύο ημέρες στην τηλεόραση. Μα, δεν υπάρχουν πια άλλες ταινίες; Και μια άλλη απορία. Καλά να δεχτώ ότι μέρες που είναι θα βάλουν και μια θρησκευτική ταινία παραπάνω, αλλά είναι ανάγκη να βάζουν ό,τι ταινία τους βρίσκεται με χλαμύδα; Η Κλεοπάτρα γιατί είναι must το Πάσχα ποτέ δεν το κατάλαβα.

Λοιπόν. Αυτό ήταν. Τέλος για την ώρα. Σας χαιρετώ! Και καλά να περάσετε και τις επόμενες δύο εορταστικές μέρες! Εγώ πάλι ελπίζω πως δε θα τρελαθώ μέχρι την Τρίτη!

Μετακόμισα!!!

2010-02-25T20:36:00.002+02:00

Νέα μου γειτονιά το κέντρο της Αθήνας! Πιο κέντρο δε γίνεται! Ακόμα δεν έχω τακτοποιήσει τα πράγματά μου, αλλά ήδη το δυαράκι μου μού έχει πάρει το μυαλό! Μικρό και συμμαζεμένο! Και το έβαψα και ωραία! Και όλα μες στα πόδια μου, και παντού πηγαίνω μόνο με τα πόδια!

Βέβαια, αυτό το τελευταίο είναι δίκοπο μαχαίρι. Εμένα μου αρέσει να οδηγάω και δε δυσανασχετώ στο μποτιλιάρισμα. Έχει ήδη αρχίσει να μου λείπει το αυτοκίνητό μου. Το χρειάζομαι όλο και λιγότερο, αλλά το γεγονός αυτό ουδόλως ανακουφιστικό είναι για μένα. Δε θέλω να γίνω σαν αυτούς που βγάζουν για βόλτα το αυτοκίνητο κάθε Σαββατοκύριακο! Αλλά από την άλλη δε μπορώ να πω ότι δεν είναι συγκλονιστικό να βγαίνω από την πόρτα του σπιτιού μου και σε λίγα λεπτά να βρίσκομαι στη δουλειά μου, χωρίς να μπω σε κανένα όχημα...

Κατά τα άλλα, όλα καλά! Και για το τέλος ένα ωραίο βιντεάκι από την αγαπημένη μου Άννα Γούλα, που προσφάτως ανακάλυψα και δηλώνω φανατικός θαυμαστής της!

Καλή Χρονιά!!

2010-02-10T18:42:00.002+02:00

Έστω και καθυστερημένα...και καλό καρναβάλι και καλά κούλουμα και καλή σαρακοστή!!

Όχι. Καλό Πάσχα δεν θα πω...κάτι θα ανεβάσω μέχρι τότε.

Παιδιά, με έφαγε η δουλειά! Τα τελευταία νέα είναι ότι άφησα το σπίτι μου και ψάχνω να βρω σπίτι σε άλλους. Ή βοηθάω κάποιους άλλους να πουλήσουν το δικό τους. Ναι. Καλά καταλάβατε. Η νέα μου δουλειά είναι σύμβουλος ακινήτων. Για όσους δεν κατάλαβαν ακόμα έγινα (φτου κακά πιπέρι στη γλώσσα, δεν τη λέμε αυτή τη λέξη ποτέ είπαμε...) μεσίτης.

Ξέρω. Το επάγγελμα του μεσίτη κουβαλάει μεγάλη ανυπολυψία. Αλλά ας όψετε... Καλά δεν το κάνω και με το ζόρι...άλλωστε καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή! Αλλά πολύ τρέξιμο βρε παιδιά! Πολύ τρέξιμο! Πάρα πολύ τρέξιμο!!

Δε σας κουράζω άλλο με την εργασιακή μου ρουτίνα. Πάντως, σύντομα θα έχω αρκετές ιστορίες καθημερινής τρέλας να σας διηγηθώ...

Αυτά για την ώρα! Σας φιλώ και σας εύχομαι να περνάτε καλά!

Και φυσικά, αν ψάχνετε σπίτι για αγορά, ενοίκιο ή να πουλήσετε το σπίτι σας ή να το ενοικιάσετε ή το κατάστημά σας, ή κάνα οικοπεδάκι...ξέρετε που θα απευθυνθείτε! Φυσικά στον Σπιτόγατο! Και βέβαια δεν εννοώ το αντίστοιχο site που μου έκλεψε το όνομα...

8

2009-09-25T22:30:00.001+03:00

...και αύριο...

...έτσι φαίνονται λιγότερες οι μέρες που μένουν για να τους ξεφορτωθούμε...

Η κατάρα του πεύκου

2009-08-25T20:19:00.005+03:00

Γιάννη, γιατί έκοψες το πεύκο;

Γιατί; Γιατί;

Αγέρας θα 'ναι, λέει ο Γιάννης

και περπατεί.

[...]

(Ζαχαρίας Παπαντωνίου, Η κατάρα του πεύκου)

Ένα μεγάλο μπράβο στον Γιάννη από τον Ευάγγελο Αντώναρο!!!

Κι όμως...

2009-08-17T22:19:00.000+03:00

Μου λείψατε...

Singles vs Valentine's day

2009-02-13T15:21:00.004+02:00

Επιτέλους! Άρχισε να καθιερώνεται η Singles' day! Μια μέρα μετά του Βαλεντίνου, στις 15 Φεβρουαρίου, είναι η ώρα των ελεύθερων και μόνων να γιορτάσουν. Βγαίνουν με φίλους/φίλες μόνους/ες και διασκεδάζουν, ανταλλάσουν δώρα και ούτω καθ'εξής...

Η φωτό από την ομώνυμη σειρά του mega, που μόνο κατ' όνομα δηλαδή ήταν singles αυτοί, αλλά τέλος πάντων...

Βρήκα και αντίστοιχο site. Χώρια που πολλά μπαράκια, κλαμπάκια και εστιατόρια (στο εξωτερικό κυρίως...) διοργανώνουν βραδιές και πάρτι για singles στις 15 Φεβρουαρίου. Άντε σιγά σιγά και στα μέρη μας...

Γι' αυτό μην τρελαίνεστε! Μία μέρα είναι η αυριαννή! Θα περάσει γρήγορα! Την Κυριακή γιορτάζουμε όλοι οι υπόλοιποι!!!

Happy Singles Day!!!

Τα πουλιά

2009-02-09T02:00:00.005+02:00

Την ταινία "Τα πουλιά" του Άλφρεντ Χίτσκοκ την έχετε δει όλοι πιστεύω. Αλλά και όσοι δεν την έχετε δει σίγουρα την έχετε υπόψιν σας και οπωσδήποτε σε όλους έρχονται στο μυαλό σκηνές της ταινίας που χιλιάδες πουλιά πετούν αλλόφρωνα στον ουρανό και επιτίθενται στους ανθρώπους. Κανείς όμως δεν περιμένει να δει τις ίδιες σκηνές να διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια του.

Φανταστείτε την έκπληξή μου όταν σήμερα το πρωί επιστρέφοντας στο σπίτι είδα έξω από το παράθυρο χιλιάδες πουλιά πάνω στα δέντρα να φωνάζουν στην κυριολεξία και να σηκώνονται ομαδικά στον αέρα και να πετάνε χωρίς συγκεκριμένη κατεύθυνση και ξανά να κάθονται όλα μαζί στα κλαδιά και μετά πάλι να πετάνε μαζί διαγράφοντας κύκλους στον ουρανό. Και ξανά και ξανά. Ισα που πρόλαβα να βγάλω μόνο μία φωτογραφία, αφού το εκπληκτικό αυτό θέαμα με είχε ολότελα αποχαυνώσει.

Για να σας βάλω όμως καλύτερα στο κλίμα, σας παραθέτω και ένα μικρό τρέιλερ από την ταινία του Χίτσκοκ, το οποίο, όμως, σίγουρα δεν μπορεί να αποδώσει το συναίσθημα μιας ζωντανής παράστασης. Είναι σαν να βλέπεις το ίδιο έργο πρώτα στον κινηματογράφο και ύστερα στο θέατρο. Άλλη ατμόσφαιρα έχει πάντα μια παράσταση και ειδικά όταν είναι καλοστημένη... Ξεφύγαμε όμως από το θέμα μας...

Εν πάσει περιπτώση, την ομαδική αυτή παράκρουση των πτηνών δε μπορώ παρά να την αποδώσω στην βραδινή καταιγίδα, η οποία συνεχίστηκε μέχρι το πρωί. Σίγουρα, όμως, δεν πρόκειται για την έναρξη της Δευτέρας Παρουσίας, όπως συμπέρανε με τρόμο μια φίλη μου, που παρακολουθούσαμε μαζί το φαινόμενο.

Ελπίζω πως δεν χρειάζεται παρέμβαση του Χαρδαβέλα για να εξηγήσουμε γιατί αναστατώθηκαν τα καημένα τα πετούμενα, ούτε να ανατρέξουμε στην Αποκάλυψη και φυσικά δεν έχουμε ανάγκη τα Νεφελίμ του Λιακόπουλου...Και όχι τα πουλιά εδώ δεν ήταν επιθετικά όπως αυτά της ταινίας...αλλά ούτε και ιδιαίτερα φιλικά εδώ που τα λέμε...

Ευτυχισμένο το 2009!!!

2009-01-14T12:31:00.003+02:00

Καλά Χριστούγεννα!!!

2008-12-24T15:40:00.000+02:00

Ελληνικός Δεκέμβρης 2008 (?)

2008-12-12T14:43:00.002+02:00

Σαράντα χρόνια μετά το Γαλλικό Μάη του '68, μπορούμε να μιλάμε για τον ελληνικό Δεκέμβρη του 2008;

Μορφή χιονοστιβάδας φαίνεται να παίρνουν οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας νέων σε ολόκληρη την Ευρώπη. Παντού ακούγονται συνθήματα συμπαράστασης για την άδικη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, αλλά σίγουρα τα αίτια των διαδηλώσεων ξεπερνούν κατά πολύ την αφορμή.

Δεν είναι λίγοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες, οι οποίοι φοβούνται για την εκδήλωση μιας γενικευμένης εξέγερσης. Η οικονομική κρίση έχει οδηγήσει σε κοινωνικό και πολιτικό αδιέξοδο σχεδόν όλα τα ευρωπαϊκά κράτη και η απαισιοδοξία για το μέλλον είναι κοινή στους περισσότερους κατοίκους της Γηραιάς Ηπείρου. Ίσως το μόνο που χρειαζόταν ήταν μια αφορμή για να ξεσπάσει ένα γενικευμένο κύμα κινητοποιήσεων σε ολόκληρη την Ευρώπη. Άλλωστε, τα περισσότερα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία ταυτίζουν τα επεισόδια στην Ελλάδα με την οικονομική κρίση και την αντίθεση των πολιτών στα κυβερνητικά σκάνδαλα. Αυτό από μόνο του δημιουργεί έναν αντίκτυπο που μπορεί να πυροδοτήσει το κλίμα και σε άλλα κράτη.

Μπορεί εκ πρώτης όψεως η ταύτιση του Μάη του '68 με τα σημερινά γεγονότα να είναι πρώιμος και ίσως ατυχής, αλλά οι εξεγέρσεις εκδηλώνονται σε μια διεθνή συγκυρία που μπορεί να δημιουργήσει γεγονότα αντίστοιχου βεληνεκούς.

Η ιστορία θα δείξει...

(αυτοί εδώ κι αυτοί εκεί συμφωνούν μαζί μου)

Εδώ είμαι κι εγώ...

2008-12-05T06:59:00.002+02:00

Πριν προλάβει να φύγει κι αυτός ο πολυτάραχος χρόνος, προλαβαίνω να αναρτήσω ένα ακόμα ποστάκι. Μπορεί να χάθηκα για πολύ καιρό, αλλά έτσι είναι αυτά. Ποτέ δεν πρέπει να γράφουμε μόνο για να γράφουμε.

Είχα σκεφτεί κάποια στιγμή να ξεκινήσω ένα νέο ιστολόγιο, μήπως και μου έρθει η όρεξη ξανά για βλόγιν. Φυσικά και το ξέχασα αμέσως. Αν δεν έχεις όρεξη, δεν έχεις όρεξη! Πάει και τελείωσε...

Τώρα δεν ξέρω αν ένιωσα ξανά την ανάγκη να επανέλθω στην παλιά αγαπημένη μου συνήθεια ή αν η απειλή της deadend mind ότι θα με διαγράψει από τα λινκ της με έκανε να ανεβάσω έστω και ένα ποστ. Το πολύ κοντινό μέλλον θα το δείξει...

Σίγουρα, όμως, δεν έχω πλέον σκοπό να σας μεταφέρω το ίδιο συχνά την καθημερινότητά μου, όπως μου άρεσε να κάνω μέχρι και πριν κάνα χρόνο. Η θεματολογία μάλλον θα αλλάξει, χωρίς βέβαια να παίρνω και όρκο.

Αυτά προς το παρών!

Καλώς σας βρήκα ξανά!

Ούτε το National Geographic...

2008-02-17T22:50:00.015+02:00

Εδώ και μέρες προσπαθώ να γράψω ένα ωραίο ποστ, κάτι καλό που να κάνει εντύπωση μετά από τόσο καιρό απουσίας, αλλά τίποτα! Καμία έμπνευση! Καμία όρεξη! Με έφαγε η καθημερινότης!

Αλλά όχι! (είπα στον εαυτό μου) Δεν το βάζω κάτω! και αποφάσισα να ανεβάσω μερικές φωτογραφίες που τράβηξα τον τελευταίο καιρό με το κινητό μου. (τι σκατά τα διαθέτουμε 3,2 μεγαπίξελα στο μομπίλι;;;)

Το Πολυτεχνείο από ψηλά. 17η Νοέμβρη και είχα την τύχη να βρίσκομαι στον 5ο όροφο του κτιρίου που στέκεται στη γωνία Στουρνάρη και Πατησίων.

Όταν με βρίσκει φανάρι πολλά παράξενα πράγματα μου τραβούν την προσοχή. Αυτό είχα και την προνοητικότητα να το φωτογραφίσω. Διασταύρωση Κηφισίας και Κατεχάκη. Τι να γυρεύει εκεί ένα καροτσάκι μωρού; Θα μπορούσε ίσως κάποιος να γράψει και μια ιστορία γι'αυτό. Εγώ βαριέμαι.

Νυχτερινή βόλτα στο Σούνιο(Μη ρωτήσετε. Δεν ήταν ρομαντική...). Η εικόνα θολή, λόγω του φτωχού φωτισμού και της μεγάλης απόστασης. Άτιμο πράγμα το ζουμ, αν δεν έχεις καλό φακό...

Μια βραδιά στο Ζυγό παρέα με Παπακωνσταντίνου, Μαχαιρίτσα, Ζουγανέλη, Μπουλά, Σταρόβα, άφθονο κέφι και πολύ γέλιο! Όσοι δεν τους προλάβατε, σπεύσατε στην Ακτή Πειραιώς!

Και όμως δεν είναι φάντασμα των δρόμων! Είναι αληθινό και πότε πότε βολτάρει τις Κυριακές! (Όχι δεν οδηγάει ο Κωσταντάρας και η συνοδηγός δεν είναι η Βλαχοπούλου...το τσεκάρισα!)

Η καλύτερη καραβιδομακαροβάδα ever!!! Ηραίον, λίμνη Βουλιαγμένη Λουτρακίου. Ψαροταβέρνα από τις καλύτερες, με φρέσκο ψάρι και απίθανα θαλασσινά!!!

Ό,τι απέμεινε...

Η θέα στη λίμνη Βουλιαγμένης. Είχε και συννεφιά και φυσούσε! Το τέλειο χιτσκοκικό σκηνικό!

Κι αυτό είναι που λένε "απ' έξω μπέλα μπέλα και μέσα κατσιβέλα"!
Χορταίνει το μάτι μόνο. Η συνέχεια ήταν ολίγον απογοητευτική. Ψιλομπαγιάτικο και ψιλοφτωχό σε σοκολάτα...Δε λέω που το φάγαμε γιατί κακά λόγια δε θέλω να λέω...

Και μια σημερινή. Ναι! Το έστρωσε μέχρι και στη Γλυφάδα! Θα αφήσω την εικόνα να μιλήσει από μόνη της, γιατί οι περιγραφές μου δε μπορούν να συγκριθούν με αυτές των ρεπόρτερ του alter σε δραματικότητα...

Και για να μην το ξεχάσω... Καλή Χρονιά! Και χρόνια πολλά στους ερωτευμένους που γιόρτασν πριν λίγες μέρες(μπλιαχχ) Και καλές απόκριες! Και καλό Πάσχα, άμα δεν τα ξαναπούμε μέχρι τότενες...

Καλά Χριστούγεννα!!!

2007-12-23T11:59:00.000+02:00

Καλά Χριστούγεννα σε όλους τους φίλους και μη αυτού του βλογιού! Να είστε όλοι καλά και να περάσετε υπέροχα!

Εγώ φέτος δε θα το έλεγα ότι θα περάσω και πολύ οικογενειακά, μιας και έμεινα Αθήνα και δε θα κατέβω στο νησί. Ένεκα η δουλειά βλέπετε… Σίγουρα, θα περάσω πολύ καλά, όμως…

Αύριο που θα περάσουν από το σπίτι όλα τα σκασμένα της γειτονιάς, θα βρουν την πόρτα κλειστή και το κλειδί παρμένο! Τα κάλαντα δε θα περάσουν την πόρτα του σπιτιού μου!

Τη γαλοπούλα θα τη φάω με τους θείους και τις ξαδέλφες μου. Μια χαρά οικογενεική ατμόσφαιρα θα έχει κι εκεί. Βέβαια, θα στεναχωριούνται οι γονείς που δε θα μας έχουν φέτος, αφού κι ο αδερφός μου ξώμεινε στην Αθήνα, αλλά αν θέλουν αεροπλάνα και καράβια έχει ακόμα και προλαβαίνουν και την πρωτοχρονιά άμα θέλουν, οπότε μη κλαίγονται…

Τώρα που το σκέφτομαι, ακόμα δεν έχω φάει ούτε ένα μελομακάρονο, ούτε ένα κουραμπιέ! Απαράδεκτο! Βέβαια, τα Χριστουγεννιάτικα αυτά γλυκίσματα πάντα τα έτρωγα από τα χεράκια της μανούλας μου άντε και της γιαγιάς μου, αλλά ως ανεπρόκοπος νέος, ούτε από το σούπερ μάρκετ δεν αξιώθηκα να πάρω. Όσο για το σπίτι, ας μη το συζητήσω καλύτερα! Τα Χριστούγεννα δεν ήρθαν ακόμη εδώ! Προχθές, είδα σε ένα ανθοπωλείο κάτι μικρά αλεξανδρινά σε γλαστράκια και σκέφτομαι να πάρω ένα να βάλω σε μια γωνιά να πιάσω ατμόσφαιρα. Ε δε θα κάνω και το σπίτι λατέρνα χάριν των εορτών!

Αυτά κυρίες και κύριοι! Και μη ξεχνάμε τα Χριστούγεννα των ονείρων μας!

Νομίζω πως κάπως έτσι πρέπει να είναι...

Βλέπετε εσείς κανένα δέντρο στολισμένο ή κανένα τάρανδο;

Υ.Γ.: Επιτέλους, πόσες διασκευές του last Christmas θα ακούσουμε για να καταλάβουμε ότι έχουν έρθει τα Χριστούγεννα;;; ΕΛΕΟΣ!!!

Παγκόσμια Ημέρα κατά του HIV/AIDS

2007-12-01T01:00:00.000+02:00

Τελικά καλώς ή κακώς χρειαζόμαστε αυτές τις επετείους για να θυμόμαστε ότι πρέπει να είμαστε περισσότερο ευαίσθητοι σε μερικά σοβαρά ζητήματα. Μέσα σε αυτές είναι και η μέρα κατά του HIV/AIDS. Ενώ για τους περισσότερους αυτή η μέρα είναι μια υπενθύμιση για τους κινδύνους, που, υπό ορισμένες συνθήκες, μπορεί να κρύβουν οι ερωτικές επαφές, για κάποιους άλλους είναι η υπόμνηση της φρικτής τους καθημερινότητα. Καλό θα ήταν, λοιπόν, για όλους, έστω και μόνο για σήμερα, να ενημερωθούν όχι μόνο για τις προφυλάξεις που πρέπει να παίρνουν κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής, αλλά και τον τρόπο που οφείλουν να αντιμετωπίζουν ανθρώπους φορείς του ιού. Ευτυχώς, η αρρώστια δε μεταδίδεται όπως η γρίπη, αλλιώς θα είχαμε κολλήσει όλοι. Δυστυχώς, η επιφυλακτικότητα με την οποία αντιμετωπίζουν οι περισσότεροι τους φορείς του ιού είναι απείρως μεγαλύτερη από αυτή με την οποία αντιμετωπίζουν τους ερωτικούς τους συντρόφους, ακόμα κι αν αυτοί είναι ευκαιριακοί.

Εδώ, εδώ κι εδώ μπορείτε να ενημερωθείτε για τα πάντα σχετικά με το HIV/AIDS. Αφιερώστε λίγα λεπτά, έστω αυτή τη μέρα, διαβάζοντας μερικές πολύ χρήσιμες πληροφορίες και φροντίστε να τις εφαρμόσετε στην καθημερινότητά σας. Μόνο τότε θα έχουμε την ελπίδα ότι μια θλιβερή «παγκόσμια ημέρα» θα καταργηθεί.

Στις παρακάτω φωτογραφίες απεικονίζεται ο σωστός τρόπος χρήσης προφυλακτικών. Ανδρικών και γυναικείων. Τα δεύτερα δεν ξέρω αν κυκλοφορούν στην Ελλάδα. Εντούτοις, η κυκλοφορία τους ή μη, σε καμία περίπτωση δεν μειώνει τις ευθύνες των γυναικών στη χρήση προφύλαξης κατά τις ερωτικές επαφές.

Η προφύλαξη είναι υπόθεση όλων.

Το τρίτο του Νοεμβρίου

2007-11-30T11:51:00.000+02:00

Μα πού τη βρίσκετε την έμπνευση και γράφετε συνέχεια; Κάποιοι σχεδόν καθημερινά!! Θα μου πει κανείς ότι κι εγώ κατά περιόδους γράφω πολύ συχνά. Οι τελευταίοι μήνες έχουν από τρεις αναρτήσεις ο καθένας και είπα να προλάβω να μη μου ξεμείνει με δύο ο Νοέμβριος.

Τελικά, είναι θέμα χρόνου, διάθεσης, αλλά και συνήθειας. Χρόνο έχω. Διάθεση για να γράψω κάτι καλό έχω. Τι μου λείπει; Μάλλον, πρέπει να το ξαναβάλω στο πρόγραμμά μου. Τότε, η κάθε σκέψη θα γίνεται μια καλή ιδέα για ποστ!

Νέα δε θα σας γράψω σήμερα. Δεν έχει αλλάξει και τίποτα. Άλλος ένας λόγος που δε βρίσκω λόγο να γράψω. Το μόνο που είναι άξιο λόγου και το αναφέρω για να δείτε ότι δεν είναι μόνο το βλόγιν που παραμελώ, είναι ότι χθες έληξε η προθεσμία για δήλωση μαθημάτων στο Οικονομικό και θυμήθηκα το απόγευμα ότι δεν έχω δηλώσει μαθήματα. Δεν πειράζει σκέφτηκα. Ούτως ή άλλως δε θα έδινα κανένα. Την περίοδο της εξεταστικής θα έχω άλλες δουλειές…

Από τα δικά σας τα βλόγια περνάω τακτικά. Καμιά φορά αφήνω και κανένα σχόλιο. Αλλά πάντα τα περάσματά μου είναι βιαστικά. Παλιότερα, αφιέρωνα αρκετές ώρες να διαβάζω όλα τα μπλογκ που έχω στα λινξ μου, αλλά και άλλα που μου κινούσαν την περιέργεια. Αυτό μου έχει λείψει τελευταία και σίγουρα θα αναπληρώσω το κενό από τις επόμενες κι όλας ημέρες.

Αλλά μάλλον με έχει πιάσει ακατάσχετη φλυαρία, η οποία είναι και ανούσια και κουραστική και για σας που διαβάζετε και για μένα που γράφω.

Εύχομαι χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν σήμερα! Στον Ανδρέα και στην Ανδριανή! Αν έχετε συγγενείς και φίλους να τους χαίρεστε!

Άντε! Φτάνει! Στο επόμενο πάλι!(πιστεύω δε θα είναι μακριά…)

Και μια φωτογραφία από παλιότερη πρωτοχρονιά στον Παρνασσό! Έτσι, για να αποκτήσει νόημα το ποστ... ;)

Καλό Χειμώνα σε όλους!!! (δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά χειμώνιασε πια...)

Bike sex man placed on probation

2007-11-15T19:06:00.000+02:00

A man caught trying to have sex with his bicycle has been sentenced to three years on probation.

Παλιοζωή, παλιόκοσμε και παλιοκοινωνία!

2007-11-02T11:33:00.000+02:00

Καλό μήνα σε όλους και να είστε όλοι καλά εύχομαι!

Μπορεί τον τελευταίο καιρό να έχω περισσότερο χρόνο, αλλά δεν έχω πολύ όρεξη για γράψιμο. Δεν έχω και θέματα. Βέβαια, είναι πολλά αυτά που μου συμβαίνουν, αλλά δε θέλω να σας κουράζω και να γίνομαι ένας μίζερος γκρινιάρης…

Από την άλλη, αν δεν πω κάποια πράγματα, νομίζω πως θα σκάσω! Δε θα σας κουράσω πολύ. Το υπόσχομαι.

Το τρακάρισμα το θυμάστε. Απίστευτη ατυχία. (ακόμα να πάρω το αμάξι από το συνεργείο…) Ε, αυτό δεν ήταν αρκετό για να μου χαλάσει τη διάθεση. Έτσι, η μοίρα μου η κακούργα είπε να με τιμωρήσει που δε μελαγχόλησα, αλλά συνέχισα τη βραδιά μου στα μπουζούκια. Μια εβδομάδα αργότερα, έπεσα θύμα κλοπής. Το περασμένο Σάββατο το απόγευμα, ενώ ο Σπιτόγατος έπινε με φίλους καφέ στην πλατεία Εξαρχείων (μαζί και ο Μόντε Κρίστο), έχασε το τσαντάκι του με όλα του τα πράγματα (μόνο το κινητό διεσώθη…). Δε θα περιγράψω πως έγινε, γιατί κανείς μας δεν κατάλαβε. Απλά το «αφαίρεσε» κάποιος από την καρέκλα μου. Και μην πει κανείς ότι έπρεπε να είχα το νου μου και να προσέχω περισσότερο… Γιατί και το πρόσεχα και εκεί που το είχα δεν ήταν εύκολο να το ακουμπήσει κανείς χωρίς να τον καταλάβω. Αλλά, είπαμε δε θα σταθούμε στο ανεξήγητο γεγονός! Γεγονός είναι πως είναι γεγονός…

Ταυτότητα, δίπλωμα οδήγησης, άδεια κυκλοφορίας, κάρτες τραπεζών, 300 €, γυαλιά ηλίου, κλειδιά σπιτιού και άλλα μικρότερης σημασίας αντικείμενα χάθηκαν στο λεπτό. Και άντε να αλλάζεις κλειδαριά στο σπίτι και τρέχα να ακυρώνεις κάρτες, να βγάζεις καινούριες, να εκδώσεις νέα ταυτότητα και τα λοιπά έγγραφα. Και πήγα κι εγώ ο καημένος στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής μου για να βγάλω νέα ταυτότητα. Και αντί για ταυτότητα, έφυγα με ραντεβού! Ναι! Καλά διαβάσατε! Μου έκλεισαν ραντεβού για να βγάλω νέα ταυτότητα. Δεκαπέντε μέρες μετά! Και θα έπρεπε να είμαι και ευγνώμων, όπως μου εξήγησαν κάποιοι άλλοι που βρίσκονταν στην ουρά, γιατί λέει συνήθως κλείνουν ραντεβού για μετά από ένα μήνα!!! Μέχρι τότε ο Σπιτόγατος θα κυκλοφορεί με τη βεβαίωση κλοπής από την αστυνομία και θα το επιδεικνύει αντί ταυτότητας, διπλώματος και άδειας στα όργανα της τάξης. Στις τράπεζες, φυσικά, αυτά δεν περνάνε, αλλά εκεί μάλλον θα κάνει δουλειά ένα ληγμένο διαβατήριο που έχω.

Μέσα σε όλα αυτά, εξακολουθώ να είμαι ακόμα άνεργος και ενώ τα περιθώρια στενεύουν απελπιστικά… Αλλά για όλους έχει ο Θεός! (ο ποιος;;; δεν πιστεύουμε λέεμεεε!!!) Το αγαπημένο μου ανάγνωσμα τις τελευταίες εβδομάδες έχει γίνει η Χρυσή Ευκαιρία, αλλά τίποτες το αξιόλογον… Προτιμώ να παραμείνω άνεργος, παρά να αισθάνομαι πως με εκμεταλλεύονται! Από την άλλη σε λίγο φοβάμαι ότι θα προτιμήσω την εκμετάλλευση από την αφραγκεία, αλλά ελπίζω ότι δε θα φτάσω σε αυτό το σημείο. Παρά τα όσα μου έχουν συμβεί τις τελευταίες δύο εβδομάδες, εξακολουθώ να πιστεύω ότι η καλή μου η τύχη δε με έχει εγκαταλείψει.

Αρκετά, όμως, με τη γκρίνια! Υπάρχουν και καλά πράγματα. Οι καλλιτεχνικές ανησυχίες του Σπιτόγατου σιγά σιγά βρίσκουν διέξοδο και μάλλον μέχρι το Μάρτη θα έχουμε την πρώτη κυκλοφορία! Δε λέω άλλα για να μη το γρουσουζέψω! Νέα θα έχετε εν καιρώ!

Α! Και ένας να με ξεματιάσει βρε παιδιά!

Η χώρα της φαιδράς πορτοκαλαίας

2007-10-24T12:03:00.000+03:00

Ο Γιώργος κερδίζει τον Βαγγέλη, ο οποίος κερδίζει τον Κώστα*, τον οποίο δε μπορεί να κερδίσει ο Γιώργος...

Κι ο Βαγγέλης δε μπορεί να κερδίσει τον Γιώργο, που χάνει από τον Κώστα, που τον κερδίζει ο Βαγγέλης...

ΖΑΛΙΣΤΗΚΑ!!!

*Όχι. Ο Κώστας δεν είναι ο Σκανδαλίδης!

Από τη μια στιγμή στην άλλη...

2007-10-19T22:51:00.000+03:00

18-10-2007

Ώρα 23:03

Βγαίνω από το «ποτάμι» και μπαίνω στην άδεια Ιερά Οδό με κατεύθυνση την Πειραιώς. Μια χαρά! Στην ώρα μου! Δε θα έχει να πει τίποτα ο Μ., που μας έπρηξε να είμαστε νωρίς στο μαγαζί. «Να είστε εκεί μέχρι τις 23:30 για να κρατήσουμε τα τραπέζια!»

Ώρα 23:04

Να και ο νέος σταθμός του metro στον Ελαιώνα. Α! Τέλεια! Κι αυτό το φανάρι πράσινο! Ο δρόμος ανοιχτός! Και άδειος! Σπάνιο πράγμα…

Ώρα 23:05

Μα, πού πάει αυτός;!; Έχω πράσινο! Δε θα περάσει. Δε μπορεί να περάσει… Τρελάθηκε;;;

…

Ώρα 23:07

«Τι κάνεις ρε άνθρωπε! Τρελάθηκες;;; Είχα πράσινο!!! Πώς περνάς έτσι με κόκκινο;;;»

«Μα, κι εγώ πράσινο είχα!»

«Και πως γίνεται να έχουμε κι οι δυο μας πράσινο;;»

…

Για να μην τα πολυλογούμε, ο τύπος μπέρδεψε το πράσινο βελάκι για δεξιά που άναψε με κανονικό πράσινο και ξεκίνησε. Στο δρόμο του βρέθηκε ο Σπιτόγατος, ο οποίος με σιγουριά εκείνη τη στιγμή περνούσε το φανάρι. Πλαγιομετωπική το αποτέλεσμα. Δυστυχώς, δεν είχα την ψυχραιμία να βγάλω φωτογραφίες, για να ικανοποιήσω την ανάγκη σας για πλήρη ενημέρωση. Ευτυχώς, όλα καλά, αφού ούτε τραυματίστηκε κανείς από τους δυο μας, αλλά ούτε και διαφωνήσαμε για τα αίτια του ατυχήματος, μιας και ο άνθρωπος ήταν λογικός και συζητήσιμος και αναγνώρισε αμέσως το λάθος του. Πολιτισμένα πράγματα δηλαδή. Ούτε βριστήκαμε, ούτε καμιά ψιλή έπεσε, ούτε τίποτα. (Έλληνες είμαστε εμείς;;; Ουυ να μου χαθούμε δε ντρεπόμαστε!!!) Η τροχαία κατέγραψε το συμβάν μετά από δύο ώρες και όλα από το πρωί βαίνουν καλώς για την αποκατάσταση των ζημιών.

Τέλος καλό, όλα καλά!

Υ.Γ.: Εννοείται ότι, αφού ξεμπερδέψαμε και με την οδική βοήθεια, πήγαμε κανονικά στα μπουζούκια μας…Ε δε θα χαλούσαμε και τελείως τη βραδιά μας...

Ουφ!

2007-10-02T10:16:00.000+03:00

"[...] Στον οικονομικό τομέα, διαπιστώνεται ύφεση του εμπορίου κατά την περίοδο αυτή. Παρά την αύξηση της παραγωγής, τα κέρδη των επιχειρήσεων παρουσιάζουν πτωτική τάση. Μεγάλο θύμα της ύφεσης των τιμών υπήρξε ο αγροτικός τομέας. Πρόβλημα του επιχειρηματικού κόσμου αποτελούσε ο αποπληθωρισμός, ο οποίος έριχνε το ποσοστό κέρδους. Ως λύση στο πρόβλημα προωθήθηκε το διμεταλλικό σύστημα. Το σύστημα που θα στηριζόταν ταυτόχρονα στον χρυσό και στον άργυρο θα οδηγούσε με βεβαιότητα στην άνοδο των τιμών εξαιτίας του νομισματικού πληθωρισμού. Ταυτόχρονα, οι κυβερνήσεις επέλεξαν να επιβάλλουν προστατευτικούς δασμούς θέτοντας τέρμα στη μακρά περίοδο του οικονομικού φιλελευθερισμού, τουλάχιστον στο θέμα του εμπορίου βασικών αγαθών.[...]"

Ελπίζω πως έχετε καταλάβει...

Στις εκλογές στηρίζουμε...

2007-09-12T07:52:00.000+03:00

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΒΕΡΓΗ!!!

Luciano Pavarotti, antio!

2007-09-07T11:19:00.001+03:00

ΣΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΑ ΕΔΡΑΝΑ

2007-09-06T01:30:00.000+03:00

Στης Βουλής τα έδρανα...

Αχ! Κι εγώ να έκλανα!!!

Ασύμμετρες βλακείες

2007-08-28T18:13:00.000+03:00

Ζούμε τη μεγαλύτερη καταστροφή που έχει υποστεί μεταπολεμικά η χώρα μας. Τη μεγαλύτερη εθνική τραγωδία που θυμούνται όλοι οι ζώντες πολίτες αυτής της χώρας. Οι πληγές δε θα επουλωθούν εύκολα και σίγουρα αυτό που δε μπορεί πλέον να επουλωθεί είναι η βαριά τραυματισμένη αξιοπιστία της πολιτείας. Αποκαλύφθηκε με τον πιο δραματικό τρόπο πόσο αποσαθρωμένο και ανοχύρωτο είναι αυτό το κράτος. Πως είναι ξέφραγκο αμπέλι στον κάθε επιτήδειο. Πως δε μπορεί συντονισμένα, υπεύθυνα και αποτελεσματικά να προστατεύσει τους πολίτες και τις περιουσίες τους.

"Ασύμμετρες απειλές" μας είπε η κυβέρνηση ότι ευθύνονται για τις πυρκαγιές. Προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια ελληνική 11η Σεπτεμβρίου, αλλά δεν τους βγήκε. Έδειχναν σε αόρατους εχθρούς για να κρύψουν τη δική τους αδυναμία. Να κρύψουν πως διέλυσαν το πυροσβεστικό σώμα, πως δεν εξόπλισαν όπως έπρεπε τους πυροσβέστες, που δίνουν τη μάχη με τις φλόγες με όσες δυνάμεις έχουν. Να κρύψουν πως ευθύνονται για τις ορέξεις που άνοιξαν στους οικοπεδοφάγους κλείνοντάς τους το μάτι με την τροποποίηση του άρθρου 24 που προστατεύει τα δάση. Να κρύψουν πως έχουν αποχαρακτηρίσει όλες οι τελευταίες κυβερνήσεις δεκάδες εκατομμύρια δασικής έκτασης. Να κρύψουν πως δεν τους καίγεται καρφί για τις φωτιές που καίνε ανθρώπους, δάση και χωριά, αλλά νοιάζονται μόνο για τα κουκιά τους...

Αλλά επιστράτευσαν την ΕΥΠ και την αντιτρομοκρατική υπηρεσία για να βρουν και να συλλάβουν τους εμπρηστές. Και τους συνέλαβαν! Δυο εντεκάχρονα, μια γιαγιά κι έναν παππού! Αυτοί σκέφτηκαν και οργάνωσαν το σχέδιο εμπρησμού της χώρας. Αυτοί έκαψαν όλα μας τα δάση! Μπράβο στην κυβέρνηση Καραμανλή που αποκάλυψε ποιες είναι οι ασύμμετρες απειλές που επιτίθενται στα δάση μας!

Η ασύμμετρη βλακεία, που μας απειλεί, δεν έχει τέλος!

Ε Λ Ε Ο Σ ! ! !

Επιστροφή

2007-08-20T19:51:00.000+03:00

Είναι γεγονός! Ο Σπιτόγατος είναι πάλι πίσω στο σπίτι του!
Διακοπές τέλος, λοιπόν, για φέτος. Τα κεφάλια μέσα!

Και δεν είναι και λίγα αυτά που πρέπει να γίνουν. Εργασίες πρέπει να παραδωθούν μέσα στο Σεπτέμβρη, μερικά μαθήματα στην εξεταστική του Σεπτεμβρίου που θα διακοπεί από τις εκλογές και, φυσικά, ακόμα ψάχνω για δουλειά!

Ανάμνηση, πλέον, αποτελούν οι φετινές διακοπές και μαζί ανάμνηση ελπίζω πως θα γίνει και η σημερινή κυβέρνηση. Το ελπίζω, αλλά δεν το πολυπιστεύω, βέβαια. Πολύ φοβάμαι ότι ο χοντρός θα αποτελειώσει ό,τι έχει αφήσει μέχρι τώρα όρθιο. Φταίει που το εκλογικό σώμα είναι εντελώς αλλοπρόσαλο; Φταίει που μας έπιασε όλους μέσα στη θερινή ραστώνη και δε θα προλάβουμε να πούμε κιχ; Φταίει που κάποιοι έχουν περάσει εντέχνως στον κόσμο την εντύπωση ότι ο Γιώργος δεν κάνει; Λες και ο Καραμανλής που μιλάει καλύτερα, κουράστηκε πολύ να δουλεύει όσο είναι πρωθυπουργός. Λες και ο Σημίτης ήταν μάστορας ρητορικής, εντούτοις ήδη θεωρείται ένας από τους καλύτερους πρωθυπουργούς που γνώρισε αυτή η χώρα.

Θα παρακολουθήσουμε τις πιο βουβές εκλογές που έχουμε ζήσει ποτέ κι αυτό ο Κωστάκης το θεωρεί πρόοδο. Όχι ότι έτρεξε να προλάβει μήπως γυρίσει κι άλλο το κλίμα εναντίον του και εναντίον της κυβέρνησής του. Όχι ότι έτρεξε να προλάβει πριν επιστρέψουν οι εργαζόμενοι στην μίζερη καθημερινότητά τους. Όχι ότι έτρεξε να προλάβει μήπως ανοίξει η Βουλή και κατατεθεί το πόρισμα Ζορμπά για το ομόλογο και μάθει τις πομπές τους ο λαός. Όχι ότι έτρεξε να προλάβει για να μη γίνει μεγάλη πολιτική αντιπαράθεση και προλάβουν οι ψηφοφόροι να συγκρίνουν ψύχραιμα. Αλλά επέσπευσε τις εκλογές για το υψίστης εθνικής σημασίας ζήτημα...της κατάρτισης του προϋπολογισμού!!! Ποιον κοροϊδεύει; Εκτός κι αν θέλει να ζητήσει λευκή επιταγή για όσα βάρη θέλει να φορτώσει στην ήδη παραφορτωμένη καμπούρα του έλληνα φορολογούμενου ή να ρυθμίσει το ασφαλιστικό όπως βολεύει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Αλλά αρκετά με τις εκλογές. Έχουμε ένα μήνα για να γράψουμε και να σχολιάσουμε πολλά. Και για όποιον έκανε υπομονή και διάβασε μέχρι εδώ, τον αποζημιώνω με δύο βιντεάκια από το 4th Rock Festival του Ηραίου στη Σάμο. Στο πρώτο οι Locomondo. Στο δεύτερο οι Aswad από το Λονδίνο. Απολαύστε τους!

Το τελευταίο βράδυ του!

2007-08-05T22:45:00.000+03:00

Αφού σας ευχηθώ καλό μήνα και καλές διακοπές σε όσους τις άφησαν για τον τελευταίο μήνα του καλοκαιριού (σε όσους επέστρεψαν στις δουλειές τους και τη ρουτίνα από τώρα, δεν πρόκειται να ευχηθώ καλό χειμώνα από τόσο νωρίς...), προχωρώ σε επίκαιρα θέματα!

Απόψε κάνουμε το άει σιχτίρ πάρτι στο φίλο μας Monte Cristo! Αύριο το πρωί παρουσιάζεται! Μπορεί να είναι τυχερός και να παρουσιάζεται εδώ στο νησί, αλλά ο στρατός είναι στρατός! Κι απόψε λέμε να το κάψουμε!

Χθες το κάψαμε επειδή ήταν Σάββατο...

Οι φωτογραφίες είναι άσχετες με το θέμα, αλλά αποτελούν μέρος της ρουτίνας μου εδώ στη Σάμο!

Φιλιά σε όλους μέχρι το επόμενο ποστ!

Υ.Γ.: Από τα δικά σας δεν περνάω...δεν προλαβαίνω τώρα!

Καλοκαιρινές διακοπές

2007-07-18T08:59:00.000+03:00

Αφού επιβιβαστώ εδώ σήμερα το απόγευμα, το βράδυ θα είμαι στο νησάκι μου!
Και από αύριο το μεσημέρι θα συχνάζω σε παραλίες σαν και αυτή της φωτογραφίας!
Τα βράδια μπαράκια και ξενυχτάδικα μέχρι πρωίας!

Που και που θα σας γράφω και τα νέα μου. Δε σας ξεχνάω εγώ... ;)

Καλές διακοπές σε όλους!

Join the Energy Revolution. NOW!!!

2007-07-10T15:04:00.001+03:00

Η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη ξεκινήσει...

Στο χέρι μας είναι να απενεργοποιήσουμε αυτή τη "βόμβα"...

Μια φωτογραφία, χιλιάδες ιστορίες

2007-07-10T01:40:00.000+03:00

Νομίζατε ότι θα τη γλιτώνατε; Όχι! Κανείς δε θα μείνει έξω από το δημιουργικό αυτό παιχνίδι! Και το "κανείς" το εννοώ!

Άργησα να προσκαλέσω νέους παίχτες, επειδή δε μπορούσα να διαλέξω φωτογραφία. Αλλά βρήκα τη λύση. Σας παρουσιάζω τις πέντε επικρατέστερες (όλες τραβηγμένες από τον γράφοντα) και καλώ πέντε διαφορετικούς μπλόγκερς για κάθε μία από αυτές! Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να γράψετε την ιστορία ή τα συναισθήματα ή τις σκέψεις που σας ήρθαν στο μυαλό, μόλις είδατε τη φωτογραφία.

Για αυτή εδώ γράφουν οι:
beniamin η δωδέκατη
Citronella
Crazy Cow
exitmusician
Gogo

Από αυτήν εμπνέονται οι:
Kyrallina
lifewhispers
phevos
snikolas
the espressionist

Αυτή δίνει ιδέες στους:
Λίνα
Μέμα
Stefy
Πίκος Απίκος
mtdoggie

Αυτή θα συγκινήσει τους:
Garfield
Afrikanos
vasilis
Ενεσούλα
Κωλόγρια

Και για αυτή θα μας μιλήσουν οι:
Tzonakos
patsiouri
χοντρό μπιζέλι
Monte Cristo
ionk

Αν κάποιος θέλει να γράψει και για άλλη φωτογραφία, μπορεί να το κάνει. Επίσης, δεχόμαστε και απρόσκλητους στο παιχνίδι. Όποιος θέλει, μπορεί να πάρει μια φωτογραφία και να μας γράψει.

Επειδή είναι και καλοκαίρι, θα δείξω κατανόηση αν κάποιος δε μπορέσει να ανταποκριθεί σύντομα. Μπορείτε να γράψετε μέχρι και το Σεπτέμβριο! Κι εγώ τότε θα παραδώσω τις εργασίες μου για το μεταπτυχιακό!
;)

Η ιστορία της φωτογραφίας

2007-07-05T03:24:00.000+03:00

Καλό μήνα σε όλους! Ξέρω, σας έλειψα πολύ! Κι εσείς μου λείψατε! Μετά από πολύ καιρό, επανέρχομαι για να απαντήσω σε μια πρόσκληση του anisixou. Έπρεπε να γράψω μια ιστορία για την παρακάτω φωτογραφία. Σας προειδοποιώ ότι ακολουθεί σεντόνι ασυνήθιστου μεγέθους για το παρών βλόγιον! Καλή σας ανάγνωση και με συγχωρείτε για το χρόνο που θα σας φάω αδικαιολόγητα!

Τον είχαν προειδοποιήσει. Αυτός ποτέ δεν έπαιρνε από λόγια. Ούτε από απειλές. Πίστευε ότι δεν ήταν ικανοί να πραγματοποιήσουν τίποτα από όσα έλεγαν. «Μόνο λόγια είναι! Άσ’ τους! Θα πουν, θα πουν, θα σπάσουν και τίποτα, θα ξεθυμάνουν και θα φύγουν!» Συνέχιζε να κάνει τη δουλειά του σαν να μην έτρεχε τίποτα. Τους αγνοούσε επιδεικτικά!

Οι πιέσεις, όμως, τον τελευταίο καιρό είχαν γίνει αφόρητες. Καθημερινά έπαιρναν και τρεις και πέντε φορές τηλέφωνο, πότε στο σπίτι του και πότε στο μαγαζί, και απειλούσαν. Έβριζαν χυδαία τη γυναίκα του και τα παιδιά του, γεγονός που τον είχε ενοχλήσει. Η κατάσταση είχε αρχίσει να γίνεται ανυπόφορη. Περνούσαν από το μαγαζί απροειδοποίητα και τον έψαχναν. Είχε αρχίσει να φοβάται και να κρύβεται. Παρά το γεγονός ότι δεν τους είχε ικανούς να κάνουν πράξη έστω και μια τους απειλή, είχε αρχίσει να παίρνει τα μέτρα του. Μέχρι το μοιραίο βράδυ…

Είχε κλείσει το μαγαζί και είχε φύγει και ο τελευταίος υπάλληλος. Έκλεινε τους τελευταίους λογαριασμούς, όταν άκουσε θόρυβο στην εξώπορτα. Δεν έδωσε σημασία. Το μαγαζί βρισκόταν σε κεντρικό δρόμο της πόλης και τέτοιοι θόρυβοι ήταν συνηθισμένοι. Συνέχισε τη δουλειά του, ώσπου ένας θόρυβος πιο δυνατός τον ανάγκασε να διακόψει. Αυτή τη φορά ήταν σίγουρα η πόρτα. Κάποιος προσπαθούσε να την παραβιάσει. Σηκώθηκε αργά από το γραφείο του και κατευθύνθηκε, σχεδόν αθόρυβα, στο χώρο του εστιατορίου προς τη μεριά της εξώπορτας. Όσο πλησίαζε άκουγε κάτι να σκαλίζει την κλειδαριά και μερικούς ψιθύρους. Όταν έφτασε σε απόσταση δύο μέτρων από την έξοδο, η πόρτα άνοιξε απότομα και μπήκαν με φόρα μέσα στο μαγαζί πέντε μαυροντυμένοι άντρες με κουκούλες. Αμέσως, γύρισε από την άλλη και άρχισε να τρέχει προς την κουζίνα. Υπήρχε άλλη μια έξοδος εκεί. Δεν πρόλαβε. Άλλοι τρεις άντρες με την ίδια αμφίεση του έκλεισαν το δρόμο. Ξαφνικά είχε βρεθεί ανάμεσα σε οκτώ κουκουλοφόρους που τον σημάδευαν με πιστόλια. Σήκωσε τα χέρια ψηλά, ενώ τον είχε λούσει κρύος ιδρώτας από το φόβο του.

Δεν είχε καμία αμφιβολία για το τι συνέβαινε. Τελικά δεν έπρεπε να είχε αψηφήσει τις απειλές του Καραμπέτη. Έπρεπε να είχε πάει με τα νερά του. Ακόμα, βέβαια, μέσα του ήλπιζε ότι πρόκειται για άλλη μια επίδειξη δύναμης. Κι όμως, αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν πιο σοβαρά. Άλλη μια φορά είχε δεχτεί τέτοια «επίσκεψη». Τότε έσπασαν μόνο μερικά τραπέζια και καρέκλες, έσκισαν δυο τρεις ταπετσαρίες και έφυγαν. Όταν, όμως, άκουσε τη βραχνή βαθιά φωνή πίσω του, τότε κατάλαβε ότι αυτή τη φορά δε θα τη γλίτωνε με λίγες ζημιές.

Τον είχε δει προσωπικά μόνο τρεις φορές τα δύο τελευταία χρόνια που είχαν «δοσοληψίες». Οι εμφανίσεις του ήξερε ότι ήταν σπάνιες. Το γεγονός ότι εκείνο το βράδυ είχε αποφασίσει αυτοπροσώπως να τον «επισκεφτεί» δεν ήταν καλό σημάδι.
«Καλησπέρα Μιχαλάκη! Τι κάνεις; Μας ξέχασες…». Δεν τους είχε ξεχάσει καθόλου. Δε μπορούσε άλλωστε. Αλλά δε μπορούσε και να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις τους. Είχε ένα δάνειο να ξεχρεώσει. Κι όμως. Αυτοί δεν είχαν ευαισθησίες. Διευκολύνσεις έκανε κι ο Καραμπέτης. Τι χρειάζονται οι τράπεζες… Άλλωστε, «υποχρέωσή» του ήταν να ξεπληρώνει πρώτα από όλα τις «υπηρεσίες» που παρείχε ο Καραμπέτης στην επιχείρηση. Είχε υπό τον έλεγχό του ολόκληρη την περιοχή! Τρεις ολόκληρες συνοικίες έδιναν τις εισφορές τους για την προστασία που τους παρείχε. Κανένας επιχειρηματίας δεν του είχε αντισταθεί. Μέχρι τώρα. Ποτέ δε χρειάστηκε να πραγματοποιήσει καμιά του απειλή. Μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Ο Μιχάλης του χάλαγε τη σούπα. Γνωρίζοντας ότι ποτέ δεν είχε συμβεί τίποτα σε κανένα, πίστεψε ότι θα μπορούσε να αθετήσει τις «υποχρεώσεις» του χωρίς να πάθει τίποτα. Για τέσσερις μήνες είχε διακόψει τις πληρωμές. Στην αρχή οι δικαιολογίες του γίνονταν ανεκτές, αλλά πάντα με την διαβεβαίωσή του ότι την επόμενη φορά θα έδινε διπλή δόση. Τους δύο τελευταίους μήνες οι πιέσεις τους είχαν γίνει ασφυκτικές. Κι όμως, κατάφερνε να αντιστέκεται. Το γεγονός είχε θορυβήσει ιδιαίτερα τον Καραμπέτη. Ώρα ήταν να σήκωναν κι άλλοι κεφάλι… Έπρεπε αυτό το κεφάλι να σκύψει οπωσδήποτε!

«Μιχαλάκη, δεν πιστεύω να ξέχασες τους καλούς σου φίλους;» επανέλαβε με τη βραχνή του φωνή. «εμείς εδώ είμαστε γιατί θέλουμε να βοηθάμε όλους εσάς τους επιτυχημένους επιχειρηματίες και να προστατεύουμε την ζωή και την περιουσία σας. Εσύ γιατί δεν εκτιμάς τις υπηρεσίες μας, όπως όλοι οι υπόλοιποι;» «Ξέρετε πολύ καλά ότι αντιμετωπίζω οικονομικές δυσκολίες τον τελευταίο καιρό. Οι τράπεζες απειλούν να μου πάρουν το μαγαζί.» ψέλλισε με δυσκολία. Η τελευταία του φράση διακόπηκε βίαια από ένα δυνατό χαστούκι. «Δε με ενδιαφέρουν οι δικές σου δυσκολίες! Δε με νοιάζουν οι τράπεζες! Άλλωστε, κι εμείς μπορούμε να σε «διευκολύνουμε». Αν δεν φροντίσουμε τους δικούς μας ανθρώπους, ποιους θα κοιτάξουμε; Αλλά εσύ έχεις εξαντλήσει την υπομονή μας. Αυτό ξέρεις ότι δε μπορεί να μείνει έτσι. Οι προθεσμίες που σου δώσαμε εξέπνευσαν όλες.» «Μα, δώστε μου λίγο χρόνο. Δε θα τα χάσετε τα λεφτά σας. Θα σας τα δώσω σύντομα.» «Δυστυχώς για όλους μας, Μιχάλη μου, δε μπορείς να έχεις άλλη προθεσμία. Πρέπει να ξέρεις ότι δημιούργησες ένα πολύ κακό προηγούμενο. Ήδη άλλοι 7-8 έχουν αρχίσει να καθυστερούν τις υποχρεώσεις τους. Αυτό πρέπει να σταματήσει όσο είναι νωρίς. Λυπάμαι πολύ…Πάρτε τον παιδιά!».

Αμέσως τρεις από τους κουκουλοφόρους τον έπιασαν και τον έδεσαν χειροπόδαρα. Ένας τέταρτος τον φίμωσε και του φόρεσε μια μεγάλη μαύρη κουκούλα. Πλέον δεν έβλεπε τίποτα. Τον έσυραν μέχρι την έξοδο και τον έχωσαν σε ένα αυτοκίνητο. Μαζί με το αυτοκίνητο που τον έβαλαν, άκουσε και μερικά άλλα να ξεκινούν και να τους ακολουθούν. Τώρα πια φοβόταν πραγματικά. Δεν ήξερε τι θα του συνέβαινε από δω και πέρα. Για πρώτη φορά φοβόταν τόσο για τη ζωή του. Και πάνω από όλα φοβόταν για τη ζωή της γυναίκας του και των παιδιών του. Μετά από κανένα τέταρτο σταμάτησε το αυτοκίνητο. Μαζί σταμάτησαν και τα υπόλοιπα. Δεν ακουγόταν τίποτα άλλο πέρα από το θόρυβο που έκαναν οι άντρες που έβγαιναν από τα αυτοκίνητα. Βρίσκονταν σίγουρα κάπου ερημικά. Άκουσε μερικούς ψιθύρους και αμέσως μετά άνοιξε η πόρτα του αυτοκινήτου και δυο χέρια τον τράβηξαν βίαια έξω και τον πέταξαν με δύναμη κάτω στο έδαφος. Ένιωσε να βουλιάζει ολόκληρος σε κάτι πολύ μαλακό. Βέβαια. Ήταν άμμος θαλάσσης. Βρίσκονταν σίγουρα σε κάποια παραλία. Και βέβαια τέτοια εποχή δεν υπήρχε περίπτωση να βρίσκεται κανείς άλλος εκεί γύρω.

«Τώρα θα μάθεις, Μιχάλη μου, τι παθαίνει όποιος δεν είναι καλός με τον Καραμπέτη!» Η βραχνάδα στη φωνή του είχε αποκτήσει κάτι το ηδονικό. Το ευχαριστιόταν το καθίκι! Είχε σίγουρα σαδιστικές τάσεις. Ο Μιχάλης ήξερε πια ότι δεν θα φύγει μαζί τους από αυτή την παραλία. Αυτό, όμως, που τον έφερνε πραγματικά σε απόγνωση ήταν ότι δε μπορούσε να μιλήσει. Δε μπορούσε να απαντήσει, ούτε καν να κινηθεί. «Ελάτε! Κάντε γρήγορα! Δε θα ξημερωθούμε εδώ πέρα! Κάνει και κρύο που να πάρει!» Με το που τελείωσε τη φράση του ο Καραμπέτης, άκουσε να φτυαρίζουν την άμμο. Προσπάθησε να αντιδράσει, αλλά ήταν μάταιο. Το μόνο που κατάφερε ήταν να σπαρταράει σαν ψάρι, πράγμα που προκάλεσε το σαδιστικό γέλιο των βασανιστών του. «Κοίτα τον πως κάνει! Βιάζεται να κολυμπήσει!». Πέντε λεπτά ήταν αρκετά για να τελειώσει το φτυάρισμα. Είχαν ανοίξει την τρύπα που χρειάζονταν. «Φέρτε τώρα τη βαλίτσα!» διέταξε ο Καραμπέτης. Ποια βαλίτσα; Σκέφτηκε ο Μιχάλης. Τι θα την έκαναν την βαλίτσα; «Τι νόμιζες; Ότι θα σε αφήναμε να ακουμπήσεις την υγρή την άμμο; Εμείς τους φροντίζουμε τους πελάτες μας! Βάλτε τον μέσα! Γρήγορα! Ξημερώσαμε!»

Αυτή τη στιγμή δε θα καλέσω άλλον να παίξει στο παιχνίδι. Ίσως αύριο ή μεθαύριο ή μια από τις επόμενες μέρες να βρω μια ενδιαφέρουσα φωτογραφία και να προσκαλέσω κάποιους. Τώρα είναι λίγο αργά και βαριέμαι. Φιλιά μέχρι το επόμενο ποστ! Πότε θα είναι κανείς δεν ξέρει...

Τρέχω και δεν προφταίνω!

2007-06-11T18:15:00.000+03:00

Οι προηγούμενες μέρες ήταν άκρως φοιτητικές. Είχαμε από όλα. Και μαθήματα και διάβασμα και εξόδους και κλειστήκαμε σε φοιτητικά σπίτια και ολομέλεια η παράταξη και ξενύχτια! Απ’ όλα!

Και το επόμενο διάστημα έτσι περίπου θα κυλήσει, με τη διαφορά ότι θα μειωθούν οι έξοδοι λόγω εξεταστικής. Αυτά παθαίνεις όταν τα αφήνεις όλα για την τελευταία στιγμή! Τελικά δε θα μάθω ποτέ...

Επίσης, θα ενταθούν οι προσπάθειες αναζήτησης εργασίας. Είπαμε. Καλή η φοιτητική ζωή, αλλά δεν είμαστε πια και 18. Ένα πτυχίο το διαθέτουμε και οι ανάγκες μας μεγαλώνουν συνεχώς. Τα έξοδα πάνε μαζί με τις ανάγκες. Έτσι, είναι πλέον επιτακτική η ανάγκη εύρεσης προσοδοφόρου εργασίας, μιας και τα εμβάσματα από το πατρικό ταμείο θα λιγοστεύουν όσο περνά ο καιρός…

Τώρα πως θα τα συνδυάσω όλα κανείς δεν ξέρει ακόμα. Σίγουρα κάτι θα μείνει πίσω. Αλλά νέοι είμαστε. Έχουμε όλα τα χρόνια μπροστά μας. Όλα θα γίνουν αργά ή γρήγορα! Αρκεί η Μαριέττα να μη βάλει χέρι στους αιώνιους φοιτητές! Υπάρχουν και φοιτητές εργαζόμενοι που δε μπορούν να είναι πάντα συνεπείς στις ακαδημαϊκές τους υποχρεώσεις! Στον Καιάδα, λοιπόν, οι εργαζόμενοι φοιτητές; Να μη πάρουν ποτέ το πτυχίο τους επειδή κάποιοι πιστεύουν ότι το σοβαρότερο πρόβλημα των ελληνικών πανεπιστημίων είναι οι αιώνιοι φοιτητές; Ε, όχι! ΟΧΙ!

Αυτά, λοιπόν, τα νέα μου εν συντομία. Θα επανέλθω γρήγορα με νέο ποστ. Δε σας ξεχνάω… Και την πολιτική επικαιρότητα ήθελα να σχολιάσω αλλά δεν προλαβαίνω τώρα. Τις επόμενες μέρες σίγουρα...

Τώρα πρέπει να κάνω και μια βόλτα από τα μπλογκάκια σας!

Γράμμα από το μέλλον

2007-06-05T12:05:00.000+03:00

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος, δημοσιεύω ένα mail που είχα λάβει πριν λίγο καιρό.

Είμαστε στο έτος 2070. Είμαι 50 χρονών μα φαίνομαι 85. Έχω πολλά προβλήματα γιατί πίνω πολύ λίγο νερό. Νομίζω πως δε μου μένει πια πολύς καιρός. Σήμερα, είμαι ένας από τους πιο ηλικιωμένους στην κοινωνία που ζω. Θυμάμαι όταν ήμουν 5 χρονών, Όλα ήταν διαφορετικά. Υπήρχαν πολλά δέντρα στα πάρκα, τα σπίτια είχαν ωραίους κήπους και μπορούσα να είμαι κάτω από το ντουζ περίπου μια ώρα. Τώρα χρησιμοποιούμε πετσέτες με ορυκτέλαιο για να πλυθούμε. Πριν, όλες οι γυναίκες επιδείκνυαν τα όμορφα μαλλιά τους. Τώρα, πρέπει να ξυρίζουμε το κεφάλι για να το διατηρούμε καθαρό χωρίς να χρησιμοποιούμε νερό. Πριν, ο πατέρας μου έπλενε το αυτοκίνητο με το λάστιχο του ποτίσματος. Σήμερα, απαγορεύεται αυστηρά από το νόμο τέτοια χρήση. Θυμάμαι πως υπήρχαν πολλές διαφημίσεις που έλεγαν: ”ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΝΕΡΟ”, αλλά κανείς δεν έδινε προσοχή. Οι άνθρωποι πίστευαν πως το νερό είναι ανεξάντλητο. Σήμερα, όλα τα ποτάμια, τα φράγματα, οι λίμνες και οι υδροφόροι ορίζοντες είναι ανεπανόρθωτα μολυσμένα ή αποξηραμένα. Το τοπίο τριγύρω δεν είναι πια παρά μια απέραντη έρημος. Οι γαστρεντερικές λοιμώξεις, οι δερματοπάθειες και οι κακώσεις του ουροποιητικού είναι οι κυριότερες αιτίες θανάτου. Η βιομηχανία έχει παραλύσει και το ποσοστό ανεργίας είναι δραματικά υψηλό. Τα εργοστάσια αφαλάτωσης θαλασσινού νερού είναι ο κύριος τομέας απασχόλησης. Δίνουν στους εργαζόμενους πόσιμο νερό αντί για μισθό. Οι επιθέσεις για ένα μπιτόνι νερό είναι συνεχείς μέσα στους έρημους δρόμους. Η διατροφή είναι 80% συνθετική. Πριν, συνιστούσαν να πίνουμε 8 ποτήρια νερό την ημέρα. Σήμερα, δεν μπορώ να πιω παρά μισό ποτήρι. Επειδή δεν μπορούμε να πλύνουμε τα ρούχα μας, τα πετάμε, κάτι που αυξάνει τον όγκο των σκουπιδιών. Ξαναγυρίσαμε στη χρησιμοποίηση των βόθρων όπως τον προηγούμενο αιώνα, επειδή οι υπόνομοι δε δουλεύουν πια εξαιτίας της έλλειψης νερού. Οι άνθρωποι είναι αντιμέτωποι με το φόβο: τα σώματά τους είναι ασθενικά, ζαρωμένα από την αφυδάτωση, πληγιασμένα εξαιτίας της υπεριώδους ακτινοβολίας που δε φιλτράρεται πλέον από την ατμόσφαιρα εξαιτίας της τρύπας του όζοντος. Εξαιτίας της ξηροδερμίας, μια νέα γυναίκα 20 χρονών φαίνεται 40. Οι επιστήμονες κάνουν έρευνες, αλλά δεν υπάρχει καμιά λύση ορατή. Δεν μπορούμε να κατασκευάσουμε νερό. Το οξυγόνο επίσης έχει μειωθεί εξαιτίας της έλλειψης δέντρων, κάτι το οποίο μειώνει το νοητικό επίπεδο των νέων γενεών. Η μορφολογία των σπερματοζωαρίων ενός μεγάλου αριθμού ατόμων έχει αλλάξει… …κάτι το οποίο επιφέρει πολλές γεννήσεις παιδιών θυμάτων της ανεπάρκειας, των μεταλλάξεων και των δυσμορφιών. Η κυβέρνηση μάς υποχρεώνει να πληρώνουμε για τον αέρα που αναπνέουμε: 137 m3 το άτομο την ημέρα. Αυτοί που δεν μπορούν να πληρώσουν διώχνονται από τις "ζώνες αερισμού", που είναι εξοπλισμένες με γιγάντιους μηχανικούς πνεύμονες που δουλεύουν με ηλιακή ενέργεια. Ο αέρας δεν είναι πολύ καλής ποιότητας, αλλά τουλάχιστον μπορούμε να αναπνέουμε. Ο μέσος όρος ζωής είναι τα 35 χρόνια. Μερικές χώρες πέτυχαν να διαφυλάξουν νησίδες βλάστησης με καθαρό τρεχούμενο νερό. Αυτές οι ζώνες επιβλέπονται πολύ στενά από τον στρατό. Το νερό έγινε ένα είδος σπάνιο, ένας θησαυρός ανεκτίμητος, πολύ περισσότερο από τον χρυσό ή τα διαμάντια. Εδώ όμως, δεν υπάρχουν πια δέντρα γιατί δε βρέχει σχεδόν ποτέ. Και όταν αρχίζει να βρέχει, δεν πέφτει παρά όξινη βροχή. Δεν υπάρχουν πλέον εποχές εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών (φαινόμενο του θερμοκηπίου) από τις δραστηριότητες του ανθρώπου του 20ου αιώνα που μόλυναν το περιβάλλον. Και όμως είχαμε προβλέψει ότι έπρεπε να φροντίσουμε το περιβάλλον μας, αλλά κανείς δεν έκανε τίποτα. Όταν η κόρη μου με ρωτάει να της αφηγηθώ πώς ήταν όταν εγώ ήμουν νέος, της διηγούμαι πώς τα δάση ήταν όμορφα. Της μιλάω για τη βροχή, τα λουλούδια, την ευχαρίστηση του να κολυμπάς και να ψαρεύεις στα ποτάμια και τις λίμνες και του να πίνεις όσο νερό θέλεις. Και για την καλή υγεία των ανθρώπων. Με ρωτάει: - Μπαμπά! Γιατί δεν υπάρχει πια νερό; Έχω λοιπόν ένα κόμπο στο λαιμό... Δεν μπορώ να σταματήσω να με θεωρώ ένοχο, γιατί ανήκω στη γενεά που ολοκλήρωσε την καταστροφή του περιβάλλοντος, μη παίρνοντας στα σοβαρά τις αμέτρητες προειδοποιήσεις. Ανήκω στην τελευταία γενεά που θα μπορούσε να αλλάξει την πορεία των πραγμάτων, αλλά αποφάσισε διαφορετικά. Σήμερα τα παιδιά μας το πληρώνουν ακριβά. Ειλικρινά, πιστεύω πως η ζωή πάνω σ’ αυτή τη γη δε θα είναι δυνατή από δω και πέρα γιατί η καταστροφή του περιβάλλοντος έφτασε σ’ ένα σημείο όπου δεν έχει επιστροφή. Πώς θα ήθελα να γυρίσω πίσω και με κάποιο τρόπο να έκανα να καταλάβει ολόκληρη η ανθρωπότητα ...
... στη στιγμή που μπορούμε ακόμα να κάνουμε κάτι για να σώσουμε τον πλανήτη μας!

Θέλουμε αυτό το γράμμα να γραφτεί στα αλήθεια;
Αν δεν αλλάξουμε τρόπο ζωής, αυτό είναι το μέλλον μας...

Ανευθυνότητα

2007-06-03T20:58:00.000+03:00

Παρκάρεις το αυτοκινητάκι σου όμορφα και καλά, πας να κάνεις τη δουλειά σου και επιστρέφοντας το βρίσκεις έτσι όπως στη φωτογραφία.

Ωραία. Δεν έγιναν έτσι ακριβώς τα πράγματα, γιατί εγώ το ανακάλυψα μερικές μέρες μετά. Ποιος κάθεται και εξετάζει περιμετρικά το αυτοκινητό του πριν μπει μέσα; Το τράκο έγινε στη δεξιά πλευρά και επομένως ήταν λίγο απίθανο να το δω...

Δύο απορίες έχω για αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία:

1) Πώς τα κατάφερε και μου την κατάφερε με τέτοιο τρόπο το βόδι που ήρθε κι έπεσε πάνω μου και

2) Πόσο ΜΑΛΑΚΑΣ είναι; Όχι που με τρακάρησε. Αυτό μπορώ να δεχτώ ότι είναι ανθρώπινο και μπορεί να συμβεί στον καθένα (όχι όταν οδηγεί σαν άνθρωπος μέσα σε στενούς δρόμους βέβαια αλλά τεσπα...). Αλλά που δεν άφησε ένα γαμημένο σημείωμα με το όνομά του και το τηλέφωνό του για να κάνουμε μια γαμημένη φιλική δήλωση και να μη τραβιέμαι τώρα μόνος μου με τη μαλακία του!

Τίποτα δε θα πάθαινε και τίποτα δε θα του στοίχιζε! Αλλά έτσι είναι ο Ελληνάρας! Μόνο λόγια και κομπασμούς! Μαγκιά κλανιά!

Έλα ρε φίλε να σε δω πόσο μάγκας είσαι! Άφησέ μου ένα σημείωμα για να αναλάβεις τις ευθύνες σου! Που να πέσει νταλίκα πάνω στο δικό σου, να είναι νύχτα, να μη το δει κανένας και να μη μάθεις ποτέ ποιος το έκανε! Και να σου κάνει και κάμποσες χιλιάδες ευρώ ζημιά και να μην έχεις και μικτή ασφάλιση για να το καλύψεις! Παπάρα! Αυτό σου χρειάζεται!

Κι εσύ που διαβάζεις τώρα και κουνάς το κεφάλι σου, αναρωτήσου τι θα έκανες σε αυτή την περίπτωση αν ήσουν ο μαλάκας. Και αναρωτήσου πως θα συμπεριφερόσουν σε κάθε παρόμοια περίπτωση που θα έπρεπε να φερθείς υπεύθυνα. Και μετά να πας να τα βάλεις με το κράτος και να κάνεις συγκρίσεις με την υπόλοιπη Ευρώπη. Γιατί Ευρώπη δε θα γίνουμε ποτέ, αν δε γίνουμε πρώτα ευρωπαίοι...

ΒΟΔΙΑ!

Καλό μήνα!

2007-06-02T16:13:00.001+03:00

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

2007-06-01T01:00:00.000+03:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καπνίσματος

2007-05-31T14:23:00.000+03:00

Αυτά έγραφα πέρυσι για το κάπνισμα.

Σήμερα συμπληρώνω 19 μήνες χωρίς τσιγάρο. Ειλικρινά αισθάνομαι σαν να μην είχα καπνίσει ποτέ μου. Η εικόνα ενός ανθρώπου που καπνίζει μου φαίνεται πλέον εντελώς ξένη προς τον εαυτό μου. Έχω ξεχάσει και πώς το κρατάνε.

Πραγματικά, δεν δείχνω πια καμία κατανόηση σε όσους πεισματικά συνεχίζουν να είναι καπνιστές, χωρίς να θέλουν να κάνουν ούτε μια προσπάθεια να κόψουν αυτή τη βλαβερή συνήθεια για τον εαυτό τους και τους γύρω τους. Ειδικά σήμερα που υπάρχουν τόσες μέθοδοι απεξάρτησης από τη νικοτίνη. Αναφέρω ενδεικτικά τσίχλες και τσιρότα νικοτίνης, βελονισμό, γυμναστική και αν δεν πιάσουν αυτά συμβουλευόμαστε τον ψυχολόγο μας. Αν δεν έχουμε είναι καιρός να αποκτήσουμε, έτσι που καπνίζουμε...

Γιατί κανείς δεν έχει το δικαίωμα να επιβαρύνει την υγεία κανενός, ούτε καν του ίδιου του εαυτού του. Και μη μου πει κανείς για την ευχαρίστηση που προσφέρει ο καπνός, γιατί τις ίδιες μαλακίες έλεγα κι εγώ όταν κάπνιζα. Όταν, όμως, για λόγους υγείας αναγκάστηκα να το κόψω, συνειδητοποίησα πόσο δύσκολη είναι η ζωή ενός μη καπνιστή και ειδικά ενός ανθρώπου που αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας. Υπάρχουν ελάχιστοι κλειστοί χώροι σε εστιατόρια, μπαρ, καφετέρειες και κέντρα διασκέδασης που μπορεί κάποιος να αναπνεύσει ελεύθερα χωρίς να ενοχληθεί από καπνό. Σκεφτείτε έναν καρκινοπαθή, ο οποίος επιβάλεται να βγαίνει έξω για να αλλάξει παραστάσεις και να φτιάξει η διάθεσή του, να αναγκάζεται να ανέχεται τον καπνό των γύρω του. Δεν είναι εύκολο με τα φάρμακα που του χορηγούνται. Πιστέψτε με. Γι' αυτό όλες τις μαλακίες περί δικαιωμάτων και των καπνιστών εγώ τις ακούω βερεσέ.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΟΙ ΚΑΠΝΙΣΤΕΣ!!!

Χωνέψτε το! Δικαίωμα έχουμε όλοι στη ζωή! Και δεν έχει κανένας το δικαίωμα να μας χαλάει την ποιότητα ζωής που θέλουμε να έχουμε!

ΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΛΕΙΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ ΑΜΕΣΑ!

Και όποιος θέλει να συνεχίσει να καπνίζει, να παίρνει το λιβανιστίρι του και να απομονώνεται σε εξωτερικούς χώρους ή σε μπαλκόνια και μετά να έρχεται ξανά να μας κάνει παρέα... Και, βέβαια, να μη νομίζουν κάποιοι ότι όταν βρίσκονται σε εξωτερικό χώρο μπορούν να καπνίζουν όπως θέλουν. Εννοείται ότι πάντα προσέχουμε, παλιομαλάκες, που πάει ο καπνός μας. Δεν τον πετάμε στα μούτρα του διπλανού μας. Και αν δεν μπορούμε να κρατάμε τον καπνό κοντά στα δικά μας τα μούτρα, καλύτερα να μην κρατάμε καθόλου τσιγάρο! Καταλάβαμε;

Αν όχι ρίξτε και μια ματιά εδώ κι εδώ!

Ουστ!

Ποίημα

2007-05-27T20:15:00.000+03:00

... για την αφεντομουτσουνάρα μου γραμμένο και όχι από τη φίλη μου τη Μαριέττα. Είναι από την Beniamin τη δωδέκατη!
Την ευχαριστώ πολύ που ασχολήθηκε με τα μούτρα μου!

Μέσα στο μικρό του σπίτι
μπλογκάρει,παίζει και γελά,
κι όταν του ξύνεται η μύτη
βγάζει φωτό και τραγουδά.

Ξεκίνησε από παλιά
Γενάρης του δυο χιλιάδες έξι
δείχνει αρνάκια σε ταψιά
και γατουλίνες σέξυ.

Χόμ σουίτ το γατόσπιτο
έχει σάουτ κ ρολόι
έχει περιστέρι οικόσιτο
και δεν ξέρω αν παίζει κομπολόι.

Η έμπνευσή μου τέλειωσε
και πάω για ταινία
ο σίμσον έσπασε
τον ειρμό μου στα τρία..

Υ.Γ.1: Κομπολόι παίζω και είναι το μοναδικό πράγμα που κάνω συλλογή. Είναι λίγα ακόμα, αλλά θα γίνουν πολλά. Ελπίζω.
Υ.Γ.2: Δυστυχώς, φίλη μου Beniamin, δε μπορώ να ανταποδώσω. Δεν είμαι καλός στην ποίηση...

Jesus Christ's League

2007-05-25T00:49:00.000+03:00

Γενικός πανζουρλισμός χθες στην Αθήνα. Ο τελικός του champion’s league μας άλλαξε τα φώτα. Οπαδοί παντού και των δύο ομάδων, με αυτούς της Liverpool να κυριαρχούν. Είχαν κατακλύσει το Σύνταγμα και φεύγοντας άφησαν παντού βουνά από κουτάκια μπύρας. Έκαναν τον πιο πολύ θόρυβο και κινούνταν κατά ομάδες. Αυτά βέβαια πριν τον αγώνα. Γιατί μετά, όπως όλοι ξέρουμε, δεν είχαν πια λόγους να πανηγυρίζουν… Οι οπαδοί της Milan, πάλι, είχαν κατακλύσει την Ομόνοια. Κι εκεί το σκηνικό παρόμοιο. Αυτοί πανηγύρισαν και μετά τον αγώνα…

Παρά την γενική αναταραχή εξαιτίας του τελικού που φιλοξένησε η Αθήνα, οι κάτοικοι αυτής της πόλης δεν έδειξαν να επηρεάζονται ιδιαίτερα. Οι περισσότεροι προσπαθούσαν να αγνοήσουν τους Άγγλους και Ιταλούς επισκέπτες. Η καθημερινότητά τους δε χαλάει εύκολα και ό,τι δοκιμάζει να τους βγάλει από αυτή αντιμετωπίζεται, τουλάχιστον, με περιφρόνηση. Η προσοχή τους αποσπάται για λίγο μόνο και έπειτα συνεχίζουν το τρέξιμο για να προλάβουν τα προγράμματά τους. Μάλλον τους ενόχλησε, παρά τους ενθουσίασε η γιορταστική αυτή ατμόσφαιρα. Αν σκεφτεί κανείς ότι υπήρχε και η υποψία για τυχόν επεισόδια, την οποία ενίσχυσαν αρκούντως τα ΜΜΕ τις προηγούμενες μέρες, τότε καταλαβαίνει κανείς για ποιο λόγο αποκτούσαν οι περισσότεροι μια ανήσυχη, καχύποπτη έκφραση, κάθε φορά που συναντούσαν οπαδούς σε συνάθροιση άνω των τριών ατόμων. Ευτυχώς, όλοι αυτοί οι «άγριοι» είχαν εξαφανιστεί σήμερα…

Μαζί τους εξαφανίστηκαν και κάποιοι άλλοι, που είχαν συγκεντρωθεί έξω από το Πανεπιστήμιο. Ίσως, η πιο γραφική ομάδα ανθρώπων αυτής της χώρας. Δυστυχώς, δε μπορώ να σκεφτώ άλλους πιο γραφικούς από αυτούς αυτή τη στιγμή. Αυτούς τους παρατήρησα καλύτερα γιατί είχα την τύχη να περάσω τρεις – τέσσερις φορές από κει κατά τη διάρκεια της μέρας. Μια ομάδα θρησκόληπτων είχε γεμίσει το χώρο μπροστά από το Πανεπιστήμιο με λάβαρα, πανό, πλακάτ και εικόνες. «Όχι στο 666», «Ορθοδοξία ή θάνατος», «Όχι στις ηλεκτρονικές ταυτότητες» ήταν μερικά από τα γραμμένα συνθήματα. Γριές, νιες, παπάδες, μοναχοί, διάφοροι άλλοι θεοσεβείς, οι περισσότεροι μαυροφορεμένοι. Μερικοί από αυτούς είχαν ακροβολιστεί γύρω στο χώρο και μοίραζαν διάφορα φυλλάδια, κυρίως στις εισόδους του Μετρό. Τέτοιο σκηνικό είχε καιρό να γίνει στο κέντρο της Αθήνας. Το απογευματάκι είχε και ομιλία το πρόγραμμα. Δε θα αναφερθώ στο περιεχόμενό της, την φρασεολογία και την επιχειρηματολογία του ομιλητή. Λίγο πολύ γνωστά σε όλους είναι, οπότε ας μην σας κουράσω.

Δε μας έφταναν δηλαδή οι αγγλοϊταλοί, που κατέλαβαν στην κυριολεξία την πόλη και τη μετέτρεψαν παρά τη θέληση των κατοίκων της σε ένα απέραντο δικό τους πανηγύρι, είχαμε και αυτούς που θυμήθηκαν χθες να διαμαρτυρηθούν για τις ταυτότητες, το 666, την παγκοσμιοποίηση και δεν ξέρω κι εγώ για τι άλλο. Τυχαίο; Μάλλον όχι. Προφανώς ήθελαν να δείξουν στους επισκέπτες μας από την Εσπερίαν ότι «κοιτάξτε να δείτε λεχρίτες του κερατά, εδώ είναι Ελλάδα και έχουμε τον ορθόδοξο το Χριστούλη μας πάνω από το κεφάλι μας και δε σας φοβόμαστε κι ούτε θα μας κάνετε σαν τα μούτρα σας!». Το πιάσανε το σωστό το τάιμινγκ οι θρησκευάμενοι ελληνορθόδοξοι! Όχι παίζουμε!

Μάθανε πως γαμιόμασταν, πλακώσανε κι οι γύφτοι…

Ερωτηματολόγιο

2007-05-14T14:33:00.000+03:00

Κι άλλο παιχνιδάκι. Αυτή τη φορά με ερωτήσεις. Τη σκυτάλη πήρα από τον Αφρικανό.

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Να έχω συνεχώς λόγους να χαμογελάω.

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Το μεσημέρι ξυπνάω.

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Πριν λίγη ώρα.

4 .Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Είμαι πολύ καλός και για αυτό με αγαπάνε όλοι!

5. Το βασικό ελάττωμά σας;
Δεν έχω ελαττώματα…

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα δικά μου (που δεν κάνω ποτέ, αλλά λέμε…)

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με τον Μέγα Αλέξανδρο, τον Ιούλιο Καίσαρα και το Ναπολέοντα. Δε μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον από τους τρεις. Συγγνώμη.

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Εγώ είμαι ήρωας!

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Αυτά που χρησιμοποιώ αεροπλάνο.

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Δεν έχω. Διαβάζω τα πάντα.

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Να είναι άντρας.

12. ... και σε μια γυναίκα;
Να είναι γυναίκα.

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Το ίδιο με το 10. Στη θέση του «διαβάζω» βάλτε «ακούω».

14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Δεν σφυρίζω στο ντους. Τραγουδάω.

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Ένα που μου έπεσε στο κεφάλι.

16. Η ταινία που σας σημάδεψε;
Η κολλητική. Κι αυτή στο κεφάλι την έφαγα.

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Εγώ.

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Μαύρο, άσπρο, κόκκινο, καφέ, πορτοκαλί, κίτρινο, πράσινο, μπλε,…

19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Που συνεχίζεις να με διαβάζεις μετά από τόσες μ…ίες!

20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Ουίσκι.

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για τίποτα.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Τη βλακεία. Πήξαμε!

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Να τρώω.

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Πως θα με αφήσουν όλοι και θα μείνουν μόνοι τους.

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Δεν λέω ψέματα. Ποτέ! (ε, καμιά φορά…)

26. Ποιο είναι το μότο σας;
Μην αγχώνεστε!

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Με θόρυβο.

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Μήπως να απαντήσω και αν συναντούσα τον Αϊ Βασίλη, τι θα του έλεγα;
(δεν υπάρχει θεός λέμεεεε)

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Σε κώμα.

30. Τι σου λείπει περισσότερο;
Ύπνος.

Εγώ τη σκυτάλη δε τη δίνω πουθενά. Την αφήνω εδώ και ας την πάρει όποιος θέλει. Προτεραιότητα έχετε όσοι θα σχολιάσετε αυτό το ανόητο ποστ.

Student reloaded!

2007-05-13T14:20:00.000+03:00

Οι τελευταίες μέρες ήταν σαν επιστροφή στο παρελθόν. Τελικά δεν ψήφισα μόνο στις φοιτητικές εκλογές, αλλά μπήκα και σε ψηφοδέλτιο. Ανακατεύτηκα για τα καλά και για πρώτη φορά από την ημέρα που γράφτηκα στο νέο μου τμήμα ένιωσα ξανά φοιτητής! Μπήκα στο κλίμα των φοιτητικών εκλογών και έτρεχα με τα παιδιά από την παράταξη από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ελάχιστα κοιμήθηκα βέβαια αυτές τις μέρες και ακόμα έχω την αίσθηση ότι δεν έχω αναπληρώσει το χαμένο ύπνο.
Θα μου πει, βέβαια, κανείς, βρε μαντράχαλε δεν ντρέπεσαι να ασχολείσαι με χαζομάρες την ώρα που έχεις να κάνεις τόσα πράγματα; Όχι, δεν ντρέπομαι καθόλου! Το μικρόβιο της πολιτικής και της ενασχόλησης με τα κοινά δεν σε εγκαταλείπει ποτέ. Είναι σαν μια ανίατη ασθένεια που σε τρώει συνέχεια και δε σε αφήνει ήσυχο. Για να χαιρετήσω τα παιδιά και να πάρω το πρόγραμμα της εξεταστικής στάθηκα μπροστά από το τραπεζάκι της παράταξης και σε μισή ώρα βρέθηκα στο ψηφοδέλτιο! Δεν ήθελε και πολύ. Τώρα που το σκέφτομαι, όλες μου οι κινήσεις έγιναν ασυναίσθητα, χωρίς κανένα προγραμματισμό και κανένα σχέδιο. Απλά δεν μπόρεσα να αντισταθώ…

Το καλύτερο είναι που γνώρισα πολλά νέα πρόσωπα, με ιδέες και όρεξη για αυτό που κάνουν. Μια καλή ομάδα χωρίς προσωπικές εμπάθειες, που δουλεύει συλλογικά για ένα κοινό σκοπό. Αυτό είναι που χάρηκα περισσότερο και γι’ αυτό το λόγο θα συνεχίσω να συμμετέχω ενεργά στην παράταξη. Ελπίζω να μη με διαψεύσουν και να μην ήταν αυτή μια καλή εικόνα της προεκλογικής περιόδου. Αυτό θα φανεί τις επόμενες μέρες και αναλόγως θα πράξω…

Τελικά ποτέ δεν πρέπει να λες ποτέ στη ζωή (πωωω μεγάλες κουβέντες!!!). Είχα πει ότι δεν πρόκειται να ασχοληθώ ξανά με φοιτητικές παρατάξεις και συνδικαλιστικά των πανεπιστημίων, αλλά τι να κάνω που δε με αφήνει το μικρόβιο; Αύριο λέω να πάω και στη συνέλευση των μεταπτυχιακών του άλλου μου πανεπιστημίου (ναι έχω δύο…Τα έχουμε ξαναπεί αυτά!). Το πόσο δυναμική θα είναι η εκεί ενασχόληση θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο σοβαροί είναι οι υπόλοιποι… Εγώ ξέρω τι λέω τώρα, εσείς δε χρειάζεται να καταλάβετε, ίσως ασχοληθούμε αργότερα με τους μεταπτυχιακούς συνδικαλιστές φοιτητές…

Το θέμα είναι ότι είμαι χαρούμενος που ξαναμπήκα σε παράταξη και αισθάνομαι ξανά φοιτητής. Έτσι έχω και μια ελπίδα να τελειώσω το νέο μου τμήμα. Έχω ένα παραπάνω λόγο, πλέον, να πηγαίνω στη σχολή!

2o Bloggoparty! Ήμουν κι εγώ εκεί!

2007-05-07T00:34:00.000+03:00

- Καλησπέρα.
- Καλησπέρα.
- Εδώ είναι το Mercedes;
- Εδώ. Εσείς πού πάτε;
- Για το πάρτι.
- Είστε καλεσμένος;
- Ναι… Δηλαδή όχι... Κανένας δεν είναι… Όλοι είμαστε.
- Ξέρετε τον κωδικό;
- Ποιο κωδικό;
- Για την είσοδο!
- Δεν υπάρχει κωδικός!
- Υπάρχει. Δεν τον ξέρετε;
- Μα, τι λέτε; Τι κωδικός;
- Δεν ξέρετε τον κωδικό;
- Τι κωδικό; Μπλόγκερ;
- Ναι. Περάστε.
Είχα μπει στο μπλογκ του πάρτι μισή ώρα πριν φύγω από το σπίτι. Δεν αναφερόταν κανένας κωδικός. Κι όμως, ο πορτιέρης φαινόταν να ξέρει κάτι που δεν ήξερα… Προς στιγμήν, δεν το αρνούμαι ότι ψάρωσα. Αλλά μετά πήρε αμέσως στροφές το μυαλό μου και του είπα ποιοι είμαστε αυτοί που θα μαζευτούμε. Μπλόγκερς!

Αμέσως τον προσπέρασα και προχώρησα προς τα ενδότερα. Προς μεγάλη μου έκπληξη, το μαγαζί ήταν άδειο ακόμα, παρότι ήταν ήδη δέκα παρά. Στο δεύτερο τραπέζι από την είσοδο είδα δυο τύπους να κάθονται μαζί και να κουβεντιάζουν. Μόλις με είδαν, διέκοψαν τη συζήτησή τους και με κάλεσαν κοντά τους. Συστηθήκαμε. Ο Παράφωνος και ο Τζονάκος. Κάθισα μαζί τους και τους γνώρισα καλύτερα. Δεν τους ήξερα από πριν. Ούτε διαδικτυακά. Σε λίγη ώρα άρχισαν να καταφθάνουν κι άλλοι συνιστολόγοι. Η Βασιλική με το Γιώργο, ο Νανάκος, η Ταραντέλα, η Αλκιμήδη και άλλοι που θέλω να με συγχωρέσουν που τους ξεχνάω. Άλλωστε και τους υπόλοιπους πρώτη φορά τους έβλεπα και τους άκουγα. Κάθισαν όλοι σε διπλανά τραπέζια για να φαινόμαστε μια παρέα. Εγώ με τον Τζονάκο αποφασίσαμε να το παίζουμε επιτροπή υποδοχής και δε μετακινηθήκαμε από το τραπέζι που ήταν κοντά στην πόρτα για να συλλαμβάνουμε όσους θα έμπαιναν. Άρχισαν σε λίγο να μπαίνουν κι άλλοι. Κανείς όμως δε χαιρετούσε γεγονός που σχολιάστηκε αρνητικά από εμένα και το Τζονάκο, που σχολιάζαμε τους πάντες. Υπήρχε φαίνεται ακόμα αμηχανία. Τον Παράφωνο τον χάσαμε από τη στιγμή που άρχισε να μπαίνει περισσότερος κόσμος. Σε ρόλο οικοδεσπότη φρόντιζε να αισθανθούν όλοι άνετα και να κάνει τις πρώτες συστάσεις. Σε λίγο αποφασίσαμε κι εμείς να σηκωθούμε και να μείνουμε όρθιοι κοντά στην πόρτα. Θεωρήσαμε ότι είναι ευκολότερο να συλλαμβάνουμε έτσι τους εισερχόμενους μπλόγκερς.

Σε αυτό το σημείο πιάσαμε την Μέμα και το Χοντρό μπιζέλι που μόλις είχαν σταθεί δίπλα στο μπαρ. Τη Μέμα την είχα απειλήσει λίγες ώρες πριν, όταν μου απηύθυνε από λάθος ένα σχόλιο που πήγαινε σε άλλον. «Δε θα σε πετύχω απόψε;» της είχα γράψει. Γι' αυτό και όταν συστήθηκα έβαλε τις φωνές... Στο Χοντρό Μπιζέλι αξίζουν και πολλά συγχαρητήρια γιατί κατέβηκε από την Θεσσαλονίκη, αν και άρρωστος. Το υπόλοιπο βράδυ το πέρασα με τα παιδιά, προσπαθώντας να γνωριστούμε και με άλλους μπλόγκες. Αυτό δε στάθηκε πάντα δυνατό, καθότι οι περισσότεροι είχαν έρθει με την παρέα τους και δε μιλούσαν εύκολα σε άλλο κόσμο. Εμείς, όμως, απτόητοι, με ανακριτικό ύφος ρωτούσαμε όλους τους διερχόμενους: «Ποιος/α είσαι εσύ;» Τα περισσότερα nicknames που ακούγαμε δεν τα ήξερα εγώ. Τον μοναδικό που ήξερα και μάλιστα τον είχα και στα links μου, ήταν ο Old Boy. Άκουσα ότι είχαμε και ιστολόγους – φίρμες στο πάρτι, αλλά εγώ δεν γνώρισα κανέναν εκτός από τον Τιτάνα από το pestaola, από τον οποίο ζήτησα αυτόγραφο και έβγαλε και μου έδωσε την κάρτα του. Μας είπε και για το πρώτο Greek Blogger Camp, που θα γίνει στις 2-3 Ιουνίου στην Ίο. Καλή φάση, αν και δεν το βλέπω να μπορέσω να πάω…

Και φωτογραφίες βγήκαμε και άλλες πολλές συστάσεις κάναμε, αλλά περισσότερο χορέψαμε παρά συζητήσαμε. Εγώ πολλές φωτογραφίες δεν έβγαλα, και από ότι είδα σήμερα δεν είναι και πολύ καλές. Εντούτοις, τις δημοσιεύω, αφού είναι το μοναδικό ντοκουμέντο που έχω. Να μην ξεχάσω να αναφέρω και τον Filea Fogg, τους FaliroVice, τον Αλέξανδρο από τους Βοργίες και τον Γιώργο που δε θυμάμαι το βλόγι του (ουπς!)

Δυστυχώς είχα να πάω κι αλλού (το είχα υποσχεθεί, μη με κοιτάτε με μισό μάτι…), και έφυγα κατά τις δύο και κάτι. Ότι δηλαδή είχε ανάψει το κέφι. Το σίγουρο είναι ότι η συνάντηση θα πρέπει οπωσδήποτε να επαναληφθεί σύντομα! Και βέβαια καλό είναι να εφαρμόσουμε μερικές από τις ιδέες που υπήρχαν και για αυτό το πάρτι, ώστε στο επόμενο ομαδικό blind date μας να είναι ευκολότερες οι γνωριμίες.

Δε θα πω, βέβαια, ότι όσοι δεν ήρθαν έχασαν που δεν ήρθαν και πόσο κρίμα είναι που δεν πέρασαν το ίδιο καλά με εμάς και ότι θα πρέπει να έχουν σκάσει από τη ζήλια τους που δεν κατηφόρισαν στη Γλυφάδα… Όοοοχιι!!! Δεν είμαι κακός εγώ! Δείχνω κατανόηση στον πόνο του άλλου…(χεχε)

Άντε. Καλά να περνάμε μέχρι την επόμενη μπλογκοσυνάντηση! Κάθε φορά και πιο πολλοί! Κάθε φορά και πιο όμορφα!

ΥΓ1: Αν θυμηθώ κανένα κουτσομπολιό, θα κάνω update…

ΥΓ2: Συγγνώμη αν ξέχασα κάποιον!

ΥΓ3: Πολλά συγχαρητήρια στους διοργανωτές! Το αξίζουν!

Έτσιιιι!!!!

2007-05-06T13:06:00.000+03:00

Είδες το αλογάκι;
Το έφαγε το τριφυλλάκι!!!

ΥΓ: Για το πάρτι το χθεσινοβραδινό θα έχετε αναλυτικό ποστ σύντομα! Τώρα βιάζομαι...

Νέο blogoparty!!!

2007-05-02T09:50:00.000+03:00

Μετά από ένα ολόκληρο χρόνο η ελληνική μπλογκόσφαιρα οργανώνει το δεύτερό της πάρτι!!!
Όταν έγινε το πρώτο, πριν ένα χρόνο, εγώ δε βρισκόμουν στην Αθήνα και είχα σκάσει από το κακό μου! Τους ζήλευα όλους αυτούς που βρέθηκαν μαζί και γνωρίστηκαν από κοντά...

Αυτή τη φορά, όμως, θα είμαι κι εγώ εκεί!!!

BE THERE!!!

Πάει κι ο Απρίλης...

2007-04-30T10:50:00.000+03:00

Πωπωπω!!! Χαμός στα βλόγια και τι να πρωτοδιαβάσει κανείς! Πολλές οι μέρες απουσίας μου από τη διαδικτυακή κοινότητα και ευκαιριακές οι επισκέψεις. Τις επόμενες μέρες θα προσπαθήσω να αναπληρώσω το κενό και να διαβάσω όσα πιο πολλά μπορώ από αυτά που δεν πρόλαβα. Και βέβαια θα ανεβάσω και κανένα ποστ της προκοπής γιατί πολλά τα παράπονα από τους… χιλιάδες γκουχ γκουχ αναγνώστες μου…

Εν τω μεταξύ τα απογεύματα τρέχω από μάθημα σε μάθημα, κυρίως στο μεταπτυχιακό που είναι και υποχρεωτικά. Στο άλλο προσπαθώ να πηγαίνω όσο πιο συχνά μπορώ. Έχω κι εκείνα τα μαθηματικά που δεν έχω ασχοληθεί όσο θα έπρεπε. Τέλος πάντων. Όλα θα γίνουν. Δε θα πεθάνουμε κι όλας…

Την άλλη βδομάδα θα ξαναψηφίσω μετά από δύο χρόνια σε φοιτητικές εκλογές! Χαίρομαι γιατί στην πρώτη μου σχολή ήμουν μεγάλο κομματόσκυλο! Τώρα περιμένω πως και πώς να πάρω άρωμα φοιτητικών εκλογών, αν και ξέρω ότι δε θα είναι το ίδιο. Τις εκλογές πρέπει να τις ζήσει κανείς από την αρχή μέχρι το τέλος. Είναι μια συλλογική διαδικασία. Απαιτεί τη συμμετοχή πολλών ανθρώπων. Να οργανωθούν εκδηλώσεις, συζητήσεις, αφισοκολλήσεις, πάρτι…και βέβαια να τρέξουν όλοι στη μάχη της ψήφου. Να πείσουν πρώτα τους συμφοιτητές τους να έρθουν στην κάλπη και βέβαια να τους ψηφίσουν. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό να υπάρχουν παρατάξεις που πρόσκεινται σε κόμματα στα πανεπιστήμια. Πάντως είμαι σίγουρος ότι δε θα ήθελα ένα απολίτικο φοιτητικό κίνημα.

Φοιτητικό κίνημα είπα; Άλλη μεγάλη κουβέντα. Κι αυτό έχει μπει σε αμφισβήτηση τα τελευταία χρόνια. Ευτυχώς ο τελευταίος χρόνος διέψευσε όλους εκείνους που ήθελαν να πιστεύουν ότι η νεολαία «κοιμάται» κι ότι ασχολείται μόνο με τον καφέ και τη μπάλα. Το φοιτητικό κίνημα είναι ζωντανό και δυνατό κάθε φορά που πρέπει να αντιπαρατεθεί με συντηρητικές επιλογές. Και σίγουρα καμία κομματική παράταξη δε μπορεί να διεκδικήσει την κηδεμονία του όταν ενώνεται για ένα σκοπό. Κι ας έχει να αντιπαρατεθεί με τους κρανιοφόρους του Πολύδωρα και όχι με τα επιχειρήματα της Μαριέττας. Βάλανε τα ΜΑΤ να κάνουν εκπαιδευτική πολιτική. Πολύ εύκολα θα τα έβαζαν και μέσα στα πανεπιστήμια. Γι’ αυτό κάτω τα χέρια από το άσυλο βρομιάρηδες!!! Καλύτερα να τα κάνουν γυαλιά καρφιά οι «γνωστοί άγνωστοι», παρά να γεμίσουν ζαρντινιέρες τα προαύλια των πανεπιστημίων.

Θα πάω, λοιπόν, την άλλη Τετάρτη σε αυτό το πανηγύρι. Θα καθίσω πολύ ώρα. Θα κουβεντιάσω με φοιτητές από όλες τις παρατάξεις και θα προσπαθήσω να μπω στο κλίμα. Μέχρι τότε έχουμε να ασχολούμαστε με σκάνδαλα, με την κολοκυθιά των βουλευτικών εκλογών, με την αποχώρηση ή αποπομπή του Τσιτουρίδη – Τσιμπουρίδη (από σχόλιο στο ΟΛΑ7: «Πώς λέγεται ο υπουργός που αρνείται πεισματικά να παραιτηθεί; Τσιμπουρίδης!») , με το βιβλίο ιστορίας της έκτης δημοτικού και την εκπαιδευτική πολιτική του Παρασκευαΐδη και με τις συνταρακτικές αποκαλύψεις του δελτίου ειδήσεων του STAR…

Αυτά.

Επίσημη επίσκεψη

2007-04-21T21:29:00.000+03:00

Ναι αγαπητοί μου συμπλογκίτες και αγαπητές μου συμπλογκίτισσες!
Είναι γεγονός! Από σήμερα το πρωί βρίσκεται στην Αττική Γη ο Monte Cristo! Διαμένει στο σπίτι μου, το οποίο μάλλον δε θα μας δει και πολύ αυτές τις μέρες και ως εκ τούτου για άλλη μια φορά θα προδώσω το όνομά μου...

Έχει καταφθάσει με την αγαπημένη του και, απλά, δε μπορώ να τους κάνω καλά...δεν τους παλεύω με τίποτα!!!

Καλό μου κουράγιο, λοιπόν, και θα σας κρατώ ενήμερους...όσο μπορώ!

Πασχαλινές εικόνες

2007-04-18T19:52:00.000+03:00

Στη Σάμο, και γενικά στα νησιά, δε σουβλίζουμε αρνί το Πάσχα. Ψήνουμε το κατσικάκι γεμιστό στο φούρνο. Γεμίζουμε τη μισή πλάτη με ρύζι, τη συκωταριά και τα εντόσθια του ζώου και το ψήνουμε στο φούρνο με πατάτες ή χοντρό μακαρόνι. Εμείς έχουμε στο εξοχικό σπίτι, που μένουν ο παππούς και η γιαγιά, πέτρινο φούρνο. Μπορείτε να φανταστείτε ότι το αποτέλεσμα είναι απείρως ανώτερο.

Τώρα θα πείτε τι με έπιασε και επανέρχομαι μετά από τόσες μέρες σε πασχαλινό θέμα. Πρωτίστως, δεν είχα γράψει κάτι για το Πάσχα και δευτερευόντως, έβγαλα και τόσες σχετικές φωτογραφίες. Αν δεν γράψω τώρα θα πρέπει να περιμένω μέχρι του χρόνου. Επίσης, τα παράπονα των μπλογκοφίλων μου ήταν τόσα που δε μπορούσα πλέον να τα παραβλέπω. Έτσι, ελλείψει έμπνευσης, σας μεταφέρω το άρωμα του φετινού μου Πάσχα (και κάθε μου Πάσχα) στη Σάμο.

Ο φούρνος πρέπει πρώτα να κάψει καλά.

Το ερίφιο έτοιμο να μπει στο φούρνο.

Ο φούρνος ξεσφραγίζεται...

Να και τα ταψιά με δυο πλάτες γεμιστές... Μοσχομυρίζουν!

Ο Φοίβος θέλει να δοκιμάσει πρώτος...αλλά πριτς!

Να το το κατσικάκι ψημένο και λαχταριστό. Ένα πηρούνι να δοκιμάσω τη γέμιση!

Δες τους πως μαζεύτηκαν...

Άνοιξη

2007-04-14T10:25:00.000+03:00

Πρωταπριλιά

2007-04-01T15:39:00.000+03:00

Σκέφτηκα να κάνω μια μπλογκοφάρσα, αλλά μετά το ξανασκέφτηκα...

Και δεν την έκανα.

Νομίζω ότι θα ήταν πολύ τετριμμένο, παρωχημένο και παιδιάστικο. Επίσης, είναι σχεδόν βέβαιο ότι δε θα τσίμπαγε κανείς. Σας θεωρώ βλέπετε ανθρώπους με υψηλή ευφυΐα και πολύ υποψιασμένους για να μασήσετε από ένα κοινότυπο ψέμα. Κάτι πιο ευφάνταστο δε μπόρεσα να σκεφτώ και έτσι αρκέστηκα να προσπαθήσω να ψαρώσω τους φίλους μου. Αλλά κι αυτοί δεν τσίμπησαν. Η σκέψη ότι θα τους έπιανα στον ύπνο και θα ήταν πιο εύκολα θύματα αποδείχθηκε λανθασμένη.

Μια άλλη φορά θα τα καταφέρω καλύτερα. Δεν είναι ανάγκη να είναι και Ψευταπριλιά! Άλλωστε καλό είναι να είναι ο άλλος ανυποψίαστος...

Οι φάρσες, είτε είναι καλές είτε όχι, είτε είναι πρωτότυπες είτε κοινότυπες, πετυχαίνουν πάντα όταν υπάρχει το στοιχείο του αιφνιδιασμού. Πρέπει να είναι το θύμα ανυποψίαστο. Να τον πιάσεις στον ύπνο. Τις καλύτερες τις έχω κάνει την ώρα που ξυπνάω κάποιον. Εκεί ακόμα το μυαλό του δε λειτουργεί πλήρως. Οι περισσότεροι αποκτούν πλήρη διαύγεια πνεύματος μισή ώρα αφού πιουν τον πρωινό καφέ τους. Εγώ πάλι δεν χρειάζομαι καφέ για να ξυπνήσω. Αλλά μπορώ να την πατήσω όπως όλοι οι άλλοι φυσιολογικοί άνθρωποι αν μου κάνει κάποιος φάρσα την ώρα που θα ξυπνάω. Εντάξει. Το παραδέχομαι. Δεν είμαι και θεός.

Πάντως, παρότι διασκεδάζω αφάνταστα όταν κάνω κάποια επιτυχημένη φάρσα, όταν πέφτω ο ίδιος θύμα, αισθάνομαι πολύ ηλίθιος. Βέβαια, μετά γελάω κι εγώ με το πάθημά μου. Αλλά εκείνα τα πρώτα δευτερόλεπτα της συνειδητοποίησης ότι την έχω πατήσει και ότι έγινα εύκολο θύμα της κανιβαλιστικής διάθεσης κάποιου φίλου μου, είναι γεμάτα με μια περίεργη αίσθηση ότι το IQ μου μπήκε σε ένα ασανσέρ και από τον 30ο όροφο βρέθηκε ξαφνικά στο πέμπτο υπόγειο...

Σε αντίθετη περίπτωση, αν πιάσει κάποια από τις φάρσες μου, δεν σκέφτομαι ποτέ ότι το θύμα μου ξαφνικά έχασε την ευφυΐα του. Απλά είμαι ικανοποιημένος επειδή κατάφερα να τον αιφνιδιάσω. Και βέβαια πάντα αυτή η ικανοποίηση είναι απείρως μεγαλύτερη όταν το θύμα είναι ένα πραγματικά ευφυές και υποψιασμένο τις περισσότερες φορές άτομο. Αν καταφέρω να αιφνιαδιάσω έναν τέτοιο τύπο, θεωρώ την επιτυχία μου αυτή ισοδύναμη πολεμικού θριάμβου!

Πάντως, σπανιώς έχω καταφέρει να αιφνιδιάσω άνθρωπο την Πρωταπριλιά. Είναι όλοι, ή σχεδόν όλοι, σε ετοιμότητα να αποκρούσουν τον επίδοξο φαρσέρ. Αλλά και οι περισσότεροι έχουν έτοιμο κάποιο ψεματάκι να πουν, μήπως και τσιμπήσει η παρέα. Γι' αυτό πλέον αποφεύγω να κάνω φάρσες τέτοια μέρα. Πάντα όμως μπαίνω στον πειρασμό και όταν διαπιστώσω πνευματική χαλαρότητα στον συνομιλητή του πετάω την μπανανόφλουδα...και την πατάει... Επειδή όμως οι περισσότεροι σήμερα είναι σε εγρήγορση λόγω της ημέρας, ες αύριον τα σπουδαία...

ΥΓ: Όπως καταλάβατε δεν είχα κάτι να γράψω, αλλά βρήκα θέμα στην πορεία. Έτσι είναι αυτά. Τρώγοντας έρχεται η όρεξη...

Πάσχα στη Σάμο

2007-03-29T14:01:00.000+03:00

Αύριο χαράματα στις 6:15 πετάω για Σάμο. Μαζί μου η κουμπάρα μου Μαριέττα. Της έχω βαφτίσει το αυτοκίνητο...

Τώρα αν θα καταφέρω να κοιμηθώ καθόλου το βράδυ αυτό είναι ένα θέμα. Σίγουρα όμως θα ξεραθώ μόλις φτάσω στο σπίτι.

Δε θα κοιμηθώ καθόλου, όμως, στο αεροπλάνο. Θέλω να απολαύσω τις όμορφες εικόνες όταν θα πλησιάζουμε πάνω από το νησί. Ας ελπίσουμε μόνο ότι θα έχει καλό καιρό και ότι δε θα βλέπουμε μόνο μαύρα σύννεφα...

Ημερομηνία επιστροφής στην Αττική Γη, στις 12 Απριλίου...εκτός απροόπτου...

Μέχρι τότε θα προσπαθώ να σας κρατώ ενήμερους και να μαζεύω ωραίες εικόνες για να σας δείχνω!

Εδώ η Σαμιοπούλα, το μικρό νησάκι στα νότια της Σάμου. Είναι από τις πρώτες εικόνες που βλέπει κανείς όταν κατεβαίνει το αεροπλάνο...

Αυτή είναι η εικόνα λίγο πριν οι τροχοί του αεροπλάνου ακουμπήσουν στον αεροδιάδρομο.

Κι έτσι θα σκάσει μύτη το Βαθύ όταν θα παίρνουμε την στροφή με το αυτοκίνητο από την Αγία Ειρήνη.

Καλό Πάσχα σε όλους!

Και καλό Αρνίιιιιιι!!!!!!!!

Η μακαρονάδα του φτωχού

2007-03-28T16:12:00.000+03:00

Σήμερα θα σας παρουσιάσω μια παλιά ιταλική συνταγή. Την έφτιαχναν στην ιταλική ύπαιθρο όταν είχαν έλλειψη σε τρόφιμα. Είναι απλή και νόστιμη.

Η μακαρονάδα του Φτωχού

Θα χρειαστούμε:

-Ένα πακέτο μακαρόνια
-2-3 σκελίδες σκόρδο
-ρίγανη
-λάδι

Εκτελέση:

Βράζουμε τα μακαρόνια και τα σουρώνουμε. Δεν τα βρέχουμε. Στην κατσαρόλα τσιγαρίζουμε με λίγο λάδι το σκόρδο ψιλοκομμένο και τη ρίγανη. Ρίχνουμε μέσα τα μακαρόνια και ανακατεύουμε καλά. Απολαμβάνουμε.

Δική μου παραλλαγή:

Μαζί με το σκόρδο τσιγαρίζουμε και λίγο μπέικον ψιλοκομμένο. Στο πιάτο όταν σερβίρουμε ανακατεύουμε τα μακαρόνια με μια κουταλιά της σούπας τυρί philadelphia και πασπαλίζουμε με μπόλικη παρμεζάνα.
Τώρα βέβαια δεν έχουμε την μακαρονάδα του φτωχού, αλλά τη μακαρονάδα του φοιτητή!

Καλή σας όρεξη!!!

Το βραβείο!

2007-03-28T15:58:00.000+03:00

Σήμερα έγινε η παραλαβή! Το βραβείο που κέρδισα στο διαγωνισμό του Νικόλα είναι στα χέρια μου!

Για όσους δεν ξέρουν και όσους δε θυμούνται, πριν ένα μήνα ο Νικόλας είχε κάνει ένα διαγωνισμό με σκίτσα με έπαθλο ένα μπλουζάκι. Το σκίτσο που, μετά από πολύ προπαγάνδα, διαφήμιση και σκληρή ψηφοφορία στήθος με στήθος, κέρδισε το διαγωνισμό ήταν το δικό μου!

Ιδού και το έπαθλο!!!

Προς παραδειγματισμό όσων δεν συμμετέχουν πρόθυμα σε παιχνίδια συνιστολόγων τους...

Κάθε αρχή και δύσκολη...

2007-03-26T21:48:00.000+03:00

Ώρα 10:30. Σηκώνομαι από το κρεβάτι και ανοίγω την μπαλκονόπορτα. Άλλη μια όμορφη ηλιόλουστη μέρα! Με εύθυμη διάθεση φτιάχνω πρωινό, αφού πρώτα έχω ανοίξει τον υπολογιστή. Όλα αυτά με μουσική υπόκρουση. Το ξυπνητήρι είναι συντονισμένο σε ραδιοφωνικό σταθμό για να ξυπνάω με μουσική.

Κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή και πίνω μια γουλιά τσάι. Βλέπω τα mail μου. Δεν απαντάω σε κανένα. Τα πιο πολλά είναι spam. Διαβάζω μερικά blog και αφήνω και μερικά σχόλια. Θυμάμαι ότι το Οικονομικό έχει ανοίξει. Είμαι πρώτο έτος και δεν έχω πάει ακόμα σε μάθημα. Τα αποτελέσματα βγήκαν προς το τέλος Ιανουαρίου και δεν πρόλαβα ούτε εξεταστική να δώσω. Το τμήμα είναι ανοικτό δύο εβδομάδες τώρα και το πληροφορήθηκα μόλις πριν λίγες μέρες. Νόμιζα ότι θα είχε κατάληψη όπως όλες οι φυσιολογικές σχολές. Αλλά αυτοί είναι μελλοντικοί οικονομολόγοι και "υπολογίζουν" αλλιώς τα πράγματα.

Αποφασίζω να πάω για μάθημα. Καλό καιρό έχει, μπορώ να το συνδιάσω και με μια βόλτα στο κέντρο για καφέ. Βλέπω το πρόγραμμα και διαπιστώνω ότι έχω έξι ώρες μάθημα. Δύο το μεσημέρι στη μία η ώρα και τέσσερις το απόγευμα από τις πέντε. Κλείνω τον υπολογιστή, κάνω ένα μπάνιο και ετοιμάζομαι. Βγαίνω από το σπίτι και φοράω τα γυαλιά ηλίου. Μερικά σύννεφα μισοκρύβουν τον ήλιο, αλλά δεν πτοούμαι.

Παίρνω το μετρό και σταματάω στο Πανεπιστήμιο. Βγαίνοντας βλέπω πολύ κόσμο συγκεντρωμένο μπροστά στις κυλιόμενες. Δεν ανεβαίνει κανείς. Τι έχει γίνει; Περιμένουν κάτι; Ναι. Να σταματήσει η βροχή. Γκαντεμιά! Βγάζω διακριτικά τα μαύρα μου γυαλιά και τα κρύβω στην τσάντα μου. Περιμένω λίγο μαζί με τους άλλους. Μαζεύεται κι άλλος κόσμος. Λίγοι αποτολμούν την έξοδο. Ακόμα πιο λίγοι έχουν μαζί τους ομπρέλα. Ξεγελάστηκαν όλοι. Εγώ οργανώνω την δική μου έξοδο. Βγάζω πέντε ευρώ να τα έχω πρόχειρα και παίρνω φόρα. Δε μπορεί. Σίγουρα στην έξοδο θα έχουν μαζευτεί μαύροι με ομπρέλες. Δυστυχώς ανεβαίνωντας διαπιστώνω ότι αιφνιδιάστηκαν και οι μαύροι από τον καιρό. Κανείς δεν ήταν έτοιμος για τη βροχή. Τρέχω προς την Ακαδημίας προσπαθώντας να μη γλυστρίσω στις πλάκες - παγίδες του πεζόδρομου. Αγοράζω μια ομπρέλα από το πρώτο περίπτερο και συνεχίζω μέχρι τη νομική το δρόμο χωρίς να βρέχομαι πλέον. Εκεί διαπιστώνω ότι το μάθημα ακυρώθηκε. Θα γίνουν όμως τα απογευματινά. Πάλι καλά.Ευτυχώς βρίσκω εύκολα παρέα για καφέ και για φαγητό και περνάει ευχάριστα η ώρα μέχρι τις πέντε.

Πρώτο μάθημα που παρακολουθώ στη νέα μου σχολή, μαθηματικά. Καθόλου καλά για αρχή. Έχω να ασχοληθώ με μαθηματικά από τη δευτέρα λυκείου. Εννιά χρόνια! Ούτε η πρωτοβάθμια εξίσωση δε θυμάμαι πως είναι. Είναι κάτι εύκολο πάντως, αυτό το θυμάμαι. Αν μου την εξηγήσει κάποιος, αμέσως θα τη θυμηθώ. Εδώ όμως δεν κάνουν τέτοια. Παρακολουθώ έχοντας όλες μου τις αισθήσεις συγκεντρωμένες στο μάθημα. Σημειώνω τα πάντα. Ποτέ δε σημείωνα τίποτα. Άρα κατόρθωμα. Παράδοξο: Τα καταλαβαίνω όλα. Τον τρόπο, τη σειρά, τη λογική, όλα. Αλλά δεν καταλαβαίνω ένα πράγμα. Ίσως και το βασικότερο. Γιατί τα κάνουμε όλα αυτά; Σε τι θα μου χρησιμεύσουν; Προφανώς και αυτά έχουν εξηγηθεί στα εισαγωγικά μαθήματα. Απλά εγώ αυτή τη στιγμή δε μπορώ να αντιληφθώ τη χρησιμότητα των εξισώσεων που μας δείχνει ένας συμπαθής, θα έλεγα, καθηγητής. Δεν τολμώ να έχω απορίες. Η ερώτηση του καθηγητή επαναλαμβάνεται συνεχώς: "Τι δεν καταλάβατε;" Τι να πω εγώ; Τίποτα; Πες τα όλα από την αρχή;

Τέλος πάντων. Θα το παλέψω. Κάθε αρχή και δύσκολη. Εγώ που το έπιασα από τη μέση να δω τι θα κάνω...

Τώρα που γράφω είναι 22:30. Έκλεισε ένα δωδεκάωρο από την ώρα που σηκώθηκα. Στην τηλεόραση παίζει το "Παρά Πέντε". Δε με νοιάζει που δεν το παρακολουθώ και ασχολούμαι με το μπλογκ μου... Πάλι επανάληψη έβαλαν οι μαλάκες!

The Fountain

2007-03-24T14:13:00.000+02:00

Όχι δε θα γράψω τίποτα για το "300"!!! Έχει γίνει πολύς λόγος και δε χρειάζεστε και τη δική μου άποψη.
Το είδα και μου άρεσε. Έπαθα την πλάκα μου μόνο όταν στο τέλος της ταινίας το κοινό σηκώθηκε και χειροκρότησε...

Ήθελα να γράψω κάτι για την ταινία που είδα χθες. Η πηγή της ζωής (The Fountain) του
Αρονόφσκι. Αλλά όταν κάποιος άλλος τα έχει ήδη γράψει καλύτερα από σένα, δε χρειάζεται να κουράζεται ο κόσμος με πολλά λόγια...

Στο Cinemad διάβασα αυτό ακριβώς που σκεφτόμουν κι εγώ μετά την ταινία. Δε χρειάζεται να προσθέσω τίποτα παραπάνω λοιπόν...

Βλογοπαιχνιδίου συνέχεια...

2007-03-23T13:37:00.000+02:00

Η συνέπεια είναι ένα προσόν που με διακρίνει (και καλά...) γι' αυτό και δε μπορούσα να μην ανταποκριθώ και στις άλλες τρεις προσκλήσεις που πήρα για το παιχνίδι με τις λέξεις. Ευχαριστώ τους Crazy Cow, Monte Cristo και Χαλαρά που με ξανακάλεσαν να παίξω με τις δικές τους λέξεις. Είχα σκεφτεί να γράψω μια ιστορία με 15 λέξεις, αλλά τελικά ακολούθησα πάλι την πεπατημένη.

Οι λέξεις που μου δόθηκαν:
Crazy Cow: καλλιτέχνης, περιέργεια, παραδόξως, ευγένεια, κατάλοιπο
Monte Cristo: απόδραση, χωρισμός, διακοπές, τρελοκομείο, τύψεις
Χαλαρά: συρτάρι, μύθος, θυροτηλέφωνο, σκηνή, κουράγιο

Η γνωριμία

Σήμερα γνώρισα ένα σπουδαίο καλλιτέχνη. Έναν ηθοποιό. Πρωταγωνιστής του θεάτρου και θιασάρχης. Έχει παίξει και στον κινηματογράφο. Την τηλεόραση την αποφεύγει, γι’ αυτό εσύ δε θα τον ξέρεις. Είναι όμως πραγματικά σπουδαίος σου λέω. Η περιέργειά μου ήταν τέτοια που δεν κρατιόμουν. Τον πέθανα στις ερωτήσεις. Για το θέατρο, τα παιδικά του χρόνια, την οικογένειά του, τις ερωτικές του σχέσεις, για όλα! Παραδόξως, δεν απέφυγε καμία ερώτηση και απάντησε με μεγάλη ευχαρίστηση σε όλες. Είναι πολύ καλός σου λέω. Έχει μια φυσική ευγένεια που σε γοητεύει. Μέχρι και για τα κατάλοιπα που του άφησαν τα παιδικά του χρόνια μου μίλησε! Αύριο θα τον ξαναδώ. Είμαστε κι οι δύο καλεσμένοι στο ίδιο γεύμα. Ελπίζω να καθίσουμε κοντά!

Απόδραση από την πραγματικότητα

Πάντα οι διακοπές για τον Λευτέρη ήταν μια απόδραση από την πραγματικότητα. Τις περίμενε κάθε χρόνο πως και πως. Μετά τον αναγκαστικό χωρισμό του από τη Μαργαρίτα ήταν η μοναδική ευκαιρία που είχε για να ξεχαστεί και να περάσει καλά. Βρισκόταν πάλι με φίλους σε πολύβουα νησιά με όμορφες ακρογιαλιές. Έβγαινε κάθε βράδυ στα μπαράκια και έπινε μέχρι το πρωί. Φλέρταρε. Αλλά μέχρι εκεί. Τίποτα παρακάτω. Αμέσως τον έπιαναν τύψεις. Δεν ήθελε να θυμάται. Αλλά δε μπορούσε και να ξεχάσει. Κι όμως, μόνο μια φορά το χρόνο είχε την ευκαιρία να γλεντήσει και να περάσει καλά. Αυτό το περιθώριο είχε αφήσει μόνο στον εαυτό του. Τον υπόλοιπο χρόνο τον αφιέρωνε αποκλειστικά στη δουλειά του και σε κείνη. Δεν υπήρξε ποτέ μέρα που να μην πήγε στο τρελοκομείο να την επισκεφτεί. Κι ας ήταν η Μαργαρίτα του βυθισμένη σε έναν άλλο κόσμο…

Η παρεξήγηση

Άνοιξε το συρτάρι και πήρε ένα μαχαίρι. Πλησίασε αργά το θυροτηλέφωνο. Απάντησε. Δε μίλησε κανείς. Περίμενε λίγο ακόμα και μετά ξαναμίλησε. Ούτε τώρα απάντησε κάποιος. Χαλάρωσε το χέρι που κρατούσε το μαχαίρι και στράφηκε προς την κουζίνα σχεδόν ανακουφισμένη. Εκείνη τη στιγμή ξαναχτύπησε το κουδούνι. Σφίχτηκε ολόκληρη. Πάτησε το κουμπί και ξαναμίλησε. «Ποιος;» Πάλι σιωπή.

Είχε αρχίσει να σκέφτεται πως όσα άκουγε για την περιοχή από μικρό κοριτσάκι δεν ήταν μύθος. Την είχε καταλάβει τρόμος. Ήταν μόνη της σε ένα ολόκληρο συγκρότημα με μεζονέτες. Ανάθεμα που ήθελε ησυχία για να τελειώσει το βιβλίο της! Αλλά ήταν το μόνο μέρος που θα μπορούσε να βρει την ηρεμία της. Και το αγαπούσε και το μέρος πολύ. Ήταν κληρονομιά από τη γιαγιά της. Και τώρα ήταν μόνη με έναν άγνωστο στην εξώπορτα, που αρνούνταν πεισματικά να της μιλήσει. Ξαναμίλησε: «Ποιος είναι; Απαντήστε σας παρακαλώ!» Αντί για απάντηση ο άγνωστος ξαναχτύπησε το κουδούνι. Ήταν έτοιμη να λιποθυμήσει. Σε δευτερόλεπτα πέρασαν από το μυαλό της όλες οι ιστορίες που άκουγε από μικρή για την περιοχή. Για φαντάσματα και για άγριους θανάτους που ποτέ δεν εξιχνιάστηκαν και για θησαυρούς πειρατών που βρίσκονταν θαμμένοι από αιώνες σε κείνα τα χωράφια και για μαφιόζους που έψαχναν να τους βρουν. Όλα αυτά τα είχε συνδέσει λογικά μέσα στο μυαλό της. Κάποιοι που πίστευαν τους θρύλους για τους θησαυρούς είχαν βαλθεί να τρομοκρατήσουν τους περίοικους για να κάνουν ανενόχλητα τη δουλειά τους.

Ξαναχτύπησε το κουδούνι και βγήκε απότομα από τις σκέψεις της. Πριν γίνει πραγματικότητα η φρικιαστική σκηνή που πέρασε από το μυαλό της με την ίδια στο ρόλο του θύματος, βγήκε σιωπηλά από την πίσω πόρτα που επικοινωνούσε με το γκαράζ και μπήκε στο αυτοκίνητό της. Έβαλε μπροστά τη μηχανή και άνοιξε με το τηλεχειριστήριο την γκαραζόπορτα. Πάτησε γκάζι και βγήκε με ταχύτητα στο δρόμο.

Καθώς έστριβε περνώντας από την μπροστινή πλευρά του συγκροτήματος είδε μια φιγούρα να πετάγεται στο δρόμο και να κουνά τα χέρια. Έτρεχε στη μέση του δρόμου προς την πλευρά του αυτοκινήτου. Εκείνη δε σταμάτησε. Ανέπτυξε ταχύτητα. Έπρεπε να ξεφύγει πάση θυσία. Ο άγνωστος δεν πρόλαβε να απομακρυνθεί από το δρόμο και έπεσε πάνω στο αυτοκίνητο. Φρενάρισε πέντε μέτρα πιο πέρα. Η φιγούρα κειτόταν στο έδαφος ακίνητη. Έκανε όπισθεν. Προσπάθησε να διακρίνει αν αναπνέει και αν αναγνωρίζει την άγνωστη φιγούρα. Ήταν αδύνατον μέσα σε τέτοια σκοτάδια. Αποφάσισε να βγει από το αυτοκίνητο. Μάζεψε όσο κουράγιο είχε και άνοιξε την πόρτα. Πλησίασε αργά. Αίματα παντού στην άσφαλτο. Ο άγνωστος ίσα που ανάσαινε. Τρόμαξε. Αυτή τη φορά για άλλο λόγο. Αναγνώρισε τον άγνωστο. Η Σούλα η γειτόνισσα. Η μουγκή…

Το παιχνίδι θα συνεχίσουν οι: Crazy Cow (όχι που θα μου ξέφευγες...), deadend mind, citronella, κωλόγρια και το πατσιούρι.
Οι νέες λέξεις: κώλος, μπαλκόνι, φορτηγό, γλυφιτζούρι και πληγώνω.

Φτάνει πια!

2007-03-21T18:46:00.000+02:00

Εμείς οι Έλληνες πολίτες ζούμε, σε καθημερινή πλέον βάση, μια απαξίωση σε βάρος μας. Σε κανέναν άλλο τομέα της Διοίκησης της χώρας μας η απαξίωση αυτή δεν είναι πιο έντονη απ' ότι στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που παίρνει τη μορφή τυφλής βίας εναντίον συμπολιτών μας.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, όταν αυτή εκδηλώνεται με την συγκάλυψη της έκνομης δράσης λίγων αστυνομικών.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που αποτελεί η ανείπωτη ταλαιπωρία για την έκδοση διαβατηρίου και ταυτότητας.

Φτάνει πιά! Ζητούμε τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για να σταματήσει η απαξίωση σε βάρος των Ελλήνων πολιτών.

Ζητούμε:

Τον απόλυτο σεβασμό προς την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των πολιτών.

Την αποκατάσταση, με έργα και πράξεις, της αξιοπιστίας της Ελληνικής Αστυνομίας στην οποία έχει ανατεθεί η τήρηση της έννομης τάξης.

Τον άμεσο εξορθολογισμό διαδικασιών για την έκδοση διαβατηρίων και ταυτοτήτων.

Ζητούμε αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα σε μια δημοκρατική κοινωνία στον 21ο αιώνα.

Μια πρωτοβουλία των ιστολογίων: Αμπελοφιλοσοφίες, αναΜόρφωση-ιστολόγιο, ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ, Ελεύθερος Σκοπευτής, Ιστολόγιον, ΚΑΙ βλέπω ΚΑΙ ακούω ΚΑΙ μιλάω, Καλτσόβρακο, Λαπούτα, Λευκός Θόρυβος, λ:ηρ, Μαργαριταρένια, Με Νταούλια και Ζουρνάδες, Στέφανος Ν. Παπανώτας, το χέρι, Ψιλικατζού, ANARRIMA, Digital Era, divaynne, doncat, eidisis-sxolia, Fairy Smoke, fastbackwards, Gravity & the Wind, GreekUniversityReform, Non-Linear Complexity, Nylon, oraelladas, RealityTape, taparaponasas stoMIXER, vrypan|net|weblog, We are not alone

Πάρτε μέρος στην πρωτοβουλία μας.

tags: polydoras | meme: a6edf8bc8e7a7ed85215abe9b94bbc7a

Πατατοσαλάτα με philadelphia

2007-03-20T01:50:00.000+02:00

Επανέρχομαι με μία ακόμα λαχταριστή συνταγή. Όμορφη και απλή! Χωρίς να διεκδικώ το copyright, σας δηλώνω ότι πρόκειται για συνταγή δικής μου εμπνεύσεως. Σας το ορκίζομαι ότι μόνος μου τη σκέφτηκα και την έφτιαξα μια μέρα που δεν ήξερα τι να μαγειρέψω. Να μη σώσω να την ξαναφτιάξω αν σας λέω ψέματα...

Τέλος πάντων. Άμα θέλετε με πιστεύετε. Μπορεί να έχετε ξαναφάει κάτι παρόμοιο άλλωστε. Δεν έκανα και καμιά πρωτοτυπία!

Πατατοσαλάτα με philadelphia

Θα χρειαστούμε:

- 2-3 πατάτες (ανάλογα με το μέγεθος, την όρεξή μας και τον αριθμό των πεινασμένων)
- τυρί philadelphia (η ποσότητα "παίζει" πάντα σε σχέση με την ποσότητα της πατάτας. Θα το κόψετε με το μάτι...)
- 2-3 σκελίδες σκόρδο
- ένα μικρό κρεμύδι
- άνιθο
- ελαιόλαδο
- αλάτι
- πιπέρι

Εκτέλεση:

Βράζουμε τις πατάτες κομμένες σε μέτρια κομμάτια. Μέσα στο νερό που βράζει προσθέτουμε λίγο λάδι, αλάτι, πιπέρι και αν επιθυμούμε και μερικά ακόμα μυρωδικά, όπως δυόσμο, μπαχάρι, κάρυ και ό,τι σας τραβάει η όρεξη. Η κουζίνα είναι για να απελευθερώνουμε την φαντασία μας. Αυτοσχεδιάστε!
Αφού βράσουν οι πατάτες, τις βγάζουμε με μία κουτάλα τρυπητή για να στραγγίσουν και τις τοποθετούμε σε ένα πιάτο ή μια πιατέλα ή ένα μπολ ή ό,τι μας βρίσκεται πρόχειρο και τις αλατοπιπερώνουμε. Αμέσως, σε ένα τηγάνι βάζουμε σε ελαιόλαδο να τσιγαριστούν το σκόρδο και το κρεμύδι και τα δύο ψιλοκομμένα. Εν τω μεταξύ, πάνω από τις πατάτες βάζουμε το τυρί philadelphia, το οποίο αρχίζει αμέσως να λιώνει από τη θερμοκρασία που έχουν οι πατάτες. Από πριν έχουμε ψιλοκόψει και τον άνιθο και τον ρίχνουμε κι αυτόν πάνω από το τυρί. Μόλις τσιγαριστεί και το σκόρδο με το κρεμύδι, περιχύνουμε τις πατάτες.
Αυτό ήταν! Ανακατεύουμε και απολαμβάνουμε!

Εναλλακτικά μπορούμε να τσιγαρίσουμε μαζί με το σκόρδο και λίγο μπέικον κομμένο σε μικρά κομματάκια. Εγώ δεν είχα και δεν έβαλα. Το σκέφτηκα όμως ότι θα ήταν πιο νόστιμο αν είχα. Την επόμενη φορά...

Καλή σας όρεξη!!!

Ένας χρόνος πέρασε...(2)

2007-03-19T11:12:00.000+02:00

Υποσχέθηκα προχθές να αφιερώσω λίγες γραμμές παραπάνω για την πρώτη χρονιά του Σπιτόγατου στην μπλογκόσφαιρα. Λίγες μέρες πριν δημιουργηθεί αυτό το μπλογκ, είχα ανακαλύψει μερικά άλλα και τα διάβαζα μανιωδώς. Τα δυο πρώτα μπλογκ που διάβασα ήταν της Κουρούνας και του Βαρετού. Μετά άρχισα να ανακαλύπτω κι άλλα ωραία μπλογκ και να αφιερώνω όλο και περισσότερο χρόνο στην ανάγνωσή τους. Δεν ήταν και πολύ δύσκολο. Μόνο ελεύθερο χρόνο είχα εκείνη την περίοδο. Ανάρρωνα από μια βαριά θεραπεία και καθόμουν συνέχεια σπίτι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή.

Έτσι, είχα το θράσσος και άνοιξα κι εγώ το δικό μου μπλογκ. Για το όνομα μιλήσαμε σε προηγούμενο ποστ. Δειλά δειλά στην αρχή και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση αργότερα, άρχισα να το γεμίζω με λέξεις, εικόνες, συναισθήματα...

Γρήγορα είχα και το πρώτο σχόλιο. Ήταν από το Καλτόβρακο. Ο πρώτος που μου έδωσε σημασία όταν ακόμα δεν είχα ανακαλύψει το Monitor και δεν είχα γραφτεί σε παρόμοιο site για να με βρίσκουν εύκολα. Τώρα βέβαια o Vrypan έχει διακόψει τη λειτουργία του Monitor, αλλά δεν το βγάζω από τα links μου, πρώτον γιατί πρέπει να είναι εκεί τιμητικά μιας και μας έφερε όλους πιο κοντά και δεύτερον γιατί πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα ξαναλειτουργήσει. Άλλωστε πλέον με τόσα άλλα aggregators που υπάρχουν στην ελληνική μπλογκόσφαιρα, δεν υπάρχει λόγος να είναι κλειστό το monitor. Σιγά σιγά, άρχισα να αποκτώ πιο σταθερή σχέση με κάποιους από σας. Με άλλους διατηρώ ακόμα επαφή, με άλλους έχουμε διακόψει. Κυρίως γιατί διέκοψαν οριστικά την μπλογκοζωή τους.

Πλέον έχω την αίσθηση ότι εδώ μέσα υπάρχει ένα παράλληλο σύμπαν. Ότι έχω και μια ψηφιακή ζωή εκτός από την πραγματική. Έχω βέβαια παρασύρει και δυο τρεις φίλους να ανοίξουν το δικό τους μπλογκ, αλλά εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι μαγευτικό να γνωρίζεις κάποιον μόνο από τα γραπτά του και τον τρόπο που εκφράζεται εδώ μέσα, έστω και αν δεν το έχεις δει ποτέ από κοντά. Γι' αυτό και πιστεύω πως αν ποτέ γνωρίσω κάποιον από εσάς, θα χαθεί όλη αυτή η μαγεία. Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτή η ψηφιακή ζωή μου θέλω να παραμείνει ψηφιακή...

Υ.Γ.1: Δεν έκανα καμιά αναφορά στους φίλους που απέκτησα εδώ μέσα, γιατί δε θέλω να ξεχάσω κανέναν, αλλά και επειδή βαριέμαι να ψάχνω όλα τα σχόλια των ποστ...:ΡΡ

Υ.Γ.2: Όλα τα σχόλια που βλέπετε με κεφαλαία γράμματα και υπογράφονται ως anonymous είναι της φίλης μου της Μαριέττας.

Υπουργάρα!!!

2007-03-18T12:00:00.001+02:00

Ένας χρόνος πέρασε...

2007-03-17T22:29:00.000+02:00

Πέρασε κι όλας ένας χρόνος. Σήμερα το παρών βλόγι έχει γεννέθλια!

Και παρολίγον να το ξεχάσω. Αφού το θυμήθηκα πριν φύγει η μέρα, πάλι καλά!

Επειδή δεν προλαβαίνω αυτή τη στιγμή, θα αφιερώσω εντός των ημερών ένα ποστ για τον υπέροχο αυτό χρόνο που μου χαρίσατε.

Θα ήταν κρίμα να περάσει η μέρα αυτή χωρίς έστω μια μικρή υπενθύμιση...

Απόψε έχω ένα παραπάνω λόγω να το γιορτάσω! Τρέχω να ετοιμαστώ!!!

Καλό βράδυ σε όλους και καλή διασκέδαση σε όσους θα βγουν!!!
Πιείτε κι ένα ποτό για το σπιτάκι μου!
:)

Έφτασε η άνοιξη!!!

2007-03-16T18:21:00.000+02:00

Την είδα πριν μια ώρα στο σταθμό Αττική του ΗΣΑΠ!!!

Δε μπορούσα να μη μοιραστώ μαζί σας την χαρμόσυνη αυτή είδηση!!!

3 Χ 5

2007-03-14T12:09:00.000+02:00

Ούτε μία ούτε δύο, αλλά τρεις οι προσκλήσεις για το νέο παιχνιδάκι με τις λέξεις! Ακολουθούν και οι τρεις ιστορίες. Συγγνώμη για το σεντόνι που θα δείτε, αλλά δεν το συνηθίζω.

Η πρώτη πρόσκληση-πρόκληση ήρθε από το patsiouri. Μου έδωσε τις λέξεις ψυχάκι, υπομονή, νυχτολούλουδο, μπάτσος και θαλπωρή.
Ιδού το αποτέλεσμα:

«Ψυχάκι είναι η μάνα σου μωρή μαλακισμένη!!!» της φώναζε καθώς έβγαινε από το σπίτι. «Εγώ ψυχάκι; Εγώ; Πού θυσίασα όλα μου τα θέλω για να περνάς εσύ καλά και για να μην έχει να πει τίποτα η φώκια η μάνα σου; Η ψωνάρα; Που ήθελε γαμπρό δικηγόρο κι από σόι; Δεν της έφτανε που σε είχα βασίλισσα και έτρεχα όλη μέρα για να τα έχεις όλα! Αλλά τώρα θα δείτε την αξία μου! Κι εσύ κι αυτή!»

Ενώ έκλεινε με δύναμη την πόρτα πίσω του, η Ελεονόρα με λυγμούς έλεγε κάτι ανάμεσα σε παρακάλια και σε βρισιές. Δεν έμεινε να ακούσει τίποτα. Η υπομονή του είχε εξαντληθεί. Πλέον πίστευε ότι από την αρχή είχε πέσει θύμα ενός οργανωμένου σχεδίου. Μάνα και κόρη τον τύλιξαν. Με βήμα γοργό και σταθερό κατευθύνθηκε προς το αυτοκίνητό του. Ένα δροσερό αεράκι φύσηξε στο πρόσωπό του ενώ η μυρωδιά του νυχτολούλουδου ήταν διάχυτη τη ζεστή εκείνη καλοκαιρινή νύχτα. Ένιωθε πια να αναπνέει καθαρό αέρα. Τον αέρα που τρία χρόνια τώρα του είχαν στερήσει μάνα και κόρη.

Μπήκε στο αυτοκίνητο και έβαλε μπροστά τη μηχανή. Άναψε ένα τσιγάρο και πάτησε το γκάζι. Δεν ήξερε που πήγαινε. Ήθελε μόνο να φύγει μακριά. Όσο πιο μακριά γινόταν. Σε κείνο το σπίτι δεν ήθελε να ξαναγυρίσει. Στο φανάρι, άνοιξε το φλασκί του και ήπιε δυο γερές ρουφηξιές από το δυνατό ουίσκι που είχε μαζί του. Στο επόμενο φανάρι άδειασε το μισό. Από το στέρεο του αυτοκινήτου ακούγονταν δυνατά καψουροτράγουδα. Ό,τι έπρεπε για την περίσταση. Πάτησε το γκάζι. Το μυαλό του ήταν θολωμένο. Δεν ήξερε πια τι ήθελε ή που πήγαινε. Μόνο έτρεχε. Έτρεχε.

Πέρασε τρία κόκκινα. Σε λίγο άκουσε από πίσω του μια σειρήνα. Ένα περιπολικό τον καταδίωκε. Του έκανε σήμα να κάνει στην άκρη. Σταμάτησε. Ο μπάτσος βγήκε και πλησίασε στο τζάμι του αυτοκινήτου του. Του ζήτησε να κατέβει από το αμάξι και να του δώσει τα χαρτιά του. Τον πλησίασε ένας άλλος και του ζήτησε να φυσήξει στο μηχάνημα. Το μόνο που δεν ήθελε να του συμβεί. Να του κάνουν αλκοτέστ εκείνη τη στιγμή. Δε μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Φύσηξε. «Πιο δυνατά κύριε!», του είπε σε αυστηρό τόνο ο μπάτσος. Ξαναφύσηξε. Αυτή τη φορά ο μπάτσος γούρλωσε τα μάτια. «Λυπάμαι πολύ κύριε αλλά πρέπει να μας ακολουθήσετε στο τμήμα. Αύριο θα περάσετε από αυτόφωρο.» Παρά τις διαμαρτυρίες του, τον οδήγησαν στο περιπολικό και ένας μπάτσος πήρε το αυτοκίνητό του.

Στο κρατητήριο είχε παρέα. Ένας άλλος μεθυσμένος και μία τραβεστί. Του είχε φύγει πια και το μεθύσι και όλα. Σκεφτόταν που είχε μπλέξει. Ξέσπασε. Ένα δάκρυ κύλησε από την άκρη του ματιού του. Τον πλησίασε η τραβεστί. «Συλβάνα» του συστήθηκε. «Νίκος», απάντησε και της έδωσε το χέρι. Δεν τον ένοιαζε πια ούτε που ήταν ούτε ποιον είχε απέναντί του. Το μόνο που ήθελε ήταν να τα πει και να ξεσπάσει. Και είχε βρει καλό ακροατή. Είχε ακούσει αυτή ιστορίες…

Το πρωί ξύπνησε από τη φωνή του μπάτσου. Έπρεπε να τον πάνε στο αυτόφωρο. Είχε κοιμηθεί στην αγκαλιά της Συλβάνας. Όλο το βράδυ έκλεγε σαν μωρό. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, μέσα σε εκείνο το υγρό και σκοτεινό κελί, είχε βρει την θαλπωρή που του είχε στερήσει η γυναίκα του. Στην αγκαλιά μιας «αλλόκοτης»…

Δεύτερη έφτασε η πρόσκληση από τη Citronella. Οι λέξεις της: πευκοβελόνες, ταξί, παγωτό, εκδρομή, γέλιο.
Το αποτέλεσμα μικρότερο (ευτυχώς, για όλους) από το προηγούμενο:

«Μανωλάκι! Μανωλάκι! Μην τρέχεις έτσι παιδί μου! Θα γλιστρήσεις στις πευκοβελόνες! Πρόσεχε σου λέω!»

«Μαμά προσέχω σου λέω! Δεν πέφτω εγώ!»

«Αχ βρε κερατά! Δε θα σε ξαναφέρω στο πάρκο! Να το ξέρεις!»

Τα ίδια έλεγε κάθε φορά. Αλλά κάθε Κυριακή έπαιρνε το μοναχοπαίδι της και με ταξί έφταναν στο Άλσος του Γαλατσίου. Τον άφηνε να τρέχει και να παίζει με τα άλλα παιδάκια. Του αγόραζε και παγωτό. Σοκολάτα και φιστίκι που του άρεσαν πολύ. Τρία χρόνια χήρα. Δούλευε και τα Σάββατα για να τα βγάλει πέρα. Φέτος ο Μανωλάκης θα ξεκινήσει και το σχολείο. Η μόνη τους διασκέδαση αυτή η μικρή εκδρομή. Από τα Κάτω Πατήσια στο άλσος Γαλατσίου. Από το ανήλιαγο μικρό δυαράκι του πρώτου ορόφου στο όμορφο αλσάκι. Όλη τη βδομάδα περίμενε την Κυριακή για να βρει το γέλιο τη θέση του στο σκυθρωπό της πρόσωπο. Κι ας φώναζε κάθε φορά στο Μανωλάκη ότι δε θα τον ξαναφέρει αν δεν είναι φρόνιμος…

Και τέλος η ιστορία με τις λέξεις της Beniamin. Οι λέξεις της: παραλογισμός, ανούσια, ασετόν, φλοκάτη, καγκελόπορτα.
Ιδού:

Έτρεχε να προλάβει. Μέσα στο γενικό παραλογισμό των ημερών φοβόταν ότι δε θα τα προλάβει όλα. Γιορτές σου λέει ο άλλος. Ποιες γιορτές; Που κάθε χρόνο φορτώνεται όλο το σόι στο κεφάλι της; Και πρέπει να μην παραπονεθεί κανείς. Ο ένας δεν τρώει το ένα. Ο άλλος δεν θέλει αλάτι. Ο παππούς έχει ζάχαρο. Και τα παιδιά να τρέχουν πάνω κάτω. Επτά ξαδέρφια σύνολο που βρίσκονται τέτοιες μέρες κάθε χρόνο και τα κάνουν όλα άνω κάτω!

Έχουν αρχίσει να της φαίνονται όλα αυτά ανούσια. Η μόνη που δε θέλει να έρθουν οι γιορτές. Τις φοβάται. Ακόμα δεν έχει συνηθίσει. Πρέπει να είναι και καλή νοικοκυρά και καλή μαγείρισσα και περιποιημένη στην τρίχα για την εκκλησία και τις καθημερινές εξόδους.

Έχει φτάσει η Μεγάλη Παρασκευή. Λίγες μέρες έχουν μείνει μέχρι να τελειώσει το μαρτύριό της. Είναι απόγευμα και έχει ήδη ετοιμάσει τα εντόσθια για την μαγειρίτσα. Ετοιμάζεται για την εκκλησία. Ξεβάφει τα ταλαιπωρημένα νύχια της με ασετόν. Έχει βυθιστεί στις σκέψεις της και σιχτιρίζει τη μοίρα της. Ξαφνικά ακούγεται ένας δυνατός ήχος από έξω. Σαν κάτι να σκάει. Σαν τρακάρισμα. Σαν βόμβα. Δεν ξέρει τι είναι. Από την τρομάρα της, το ασετόν της πέφτει από τα χέρια και χύνεται πάνω στην κόκκινη φλοκάτη του υπνοδωματίου. Αυτό της έλειπε τώρα. Βγαίνει γρήγορα στο μπαλκόνι να δει τι συμβαίνει. Τα κωλόπαιδα γκρέμισαν την καγκελόπορτα της αυλής…

Αυτά λοιπόν... Ελπίζω να μην απογοήτευσα τις φίλες που με κάλεσαν στο ωραίο αυτό παιχνιδάκι. Κι επειδή το διασκέδασα εγώ πιστεύω πως θα το διασκεδάσει όποιος παίξει...

Και με τη σειρά μου προσκαλώ τους: Crazy Cow, deadend mind, kyrallina, monte christo και Χαλαρά να γράψουν από μια μικρή ιστορία με τις λέξεις: κατούρημα, καφές, λουκάνικο, τρένο και ημικρανία.

Καλή τους τύχη!

Greek Army - Ninja fight

2007-03-13T10:47:00.001+02:00

Αγλέορα, αυτά κάνετε στην εκπαίδευση;

Beverly Hills , Greek Version

2007-03-13T10:29:00.001+02:00

Κουλουράκι της τύχης

2007-03-08T01:35:00.000+02:00

Πριν από λίγες μέρες, (μάλλον πριν από δυο βδομάδες...) είχα βρει ένα φυλλάδιο από κινέζικο εστιατόριο κάτω από την πόρτα μου. Το περίμενα από καιρό, μιας και δεν είχα κανένα φυλλάδιο από κινέζικο, και μόλις το είδα κατάλαβα αμέσως ποιο θα ήταν το μεσημεριανό μου φαγητό. Αν δε σας το έχω πει, τρελαίνομαι για την κινέζικη κουζίνα και γενικά για κάθε γλυκόξινη γεύση.

Το φαγητό (γλυκόξινο κοτόπουλο και τηγανητό ρύζι) συνοδευόταν και από ένα κουλουράκι της τύχης. Μέσα του έκρυβε ό,τι πιο ωραίο έχω ακούσει ή διαβάσει τον τελευταίο καιρό:

"You will always be surrounded by true friends".

Δεν τα πιστεύω αυτά, αλλά είναι ωραίο να διαβάζεις τέτοια πράγματα για σένα...

:)

Πώς εμπνεύστηκα το νικ μου

2007-03-02T09:30:00.000+02:00

Η Citronella το ξεκίνησε. Καινούριο παιχνίδι. Μας αποκάλυψε πως εμπνεύστηκε το νικ της και τι τελικά σημαίνει. Κανείς δεν υποψιαζόταν ότι η φίλη μας Citronella είναι απλά ένα αντικουνοπικό και όχι κάτι δροσερό όπως μια λεμονάδα...

Λοιπόοον, για να έρθουμε και στο δικό μας. Πώς ο Σπιτόγατος εμπνεύστηκε το όνομά του;

Πριν ένα χρόνο περίπου (όπου να'ναι συμπληρώνω ένα χρόνο εδώ μέσα...) ενώ ανάρρωνα από μια θεραπεία και ήμουν κλεισμένος στο σπίτι, ανακάλυψα τα μπλογκς. Αφού ήμουν συνέχεια στο σπίτι ασχολούμουν πολύ με το διαδίκτυο. Έτσι, αποφάσισα να ανοίξω κι εγώ ένα βλόγι. Και εκεί ήρθαν τα δύσκολα. Πώς να το βγάλω; Τι τίτλο να του δώσω; Τι νικ να επιλέξω; Δεν το σκέφτηκα και πολύ. Απλά αναλογίστηκα την κατάστασή μου. Μέσα στο σπίτι συνέχεια. Από το κρεβάτι στον καναπέ και από τον καναπέ στο κρεβάτι. Και εγένετο Σπιτόγατος και το βλόγι του το Σπίτι του, αγαπημένο του σπίτι!!!

Η Citronella που ξεκίνησε το νέο παιχνίδι ζήτησε να συνεχιστεί. Σε αυτό το παιχνίδι δεν δίνουμε σκυτάλη. Την παίρνει ο καθένας μόνος του...

:)

Μια μέλισσα τον αύγουστο

2007-02-28T17:38:00.000+02:00

Την Κυριακή είπαμε με τον Αγλέορα να πάρουμε το αυτοκίνητο να πάμε μια βόλτα. Το αυτοκίνητο μπορεί να το έχω φέρει στην Αθήνα αλλά δεν το έχω κινήσει και πολύ και θυμήθηκα πως είχα να οδηγήσω από το 2006... Είπα λοιπόν, θα οδηγήσω εγώ. Να συνηθίσω κι όλας γιατί δε μπορώ να έχω αυτοκίνητο και να μην έχω. Καλές οι φοβίες αλλά πρέπει να ξεπερνιούνται.

Ξεκινήσαμε, λοιπόν, και τραβήξαμε για κέντρο. Πέσαμε σε κίνηση, αλλά δε μάσησα. Μου έσβησε και μερικές φορές, αλλά πάλι δε μάσησα. Πριν φτάσουμε Ομόνοια, αποφασίσαμε να πάμε στο Village Park στο Ρέντη. Φτάσαμε άνετα. Μπήκαμε στο πάρκινγκ του Village και παρκάραμε εύκολα. Δηλαδή παρκάρισα.

Ψάχνοντας να βρούμε ποια ταινία θα δούμε είπαμε να δούμε το ¨Μια μέλισσα τον Αύγουστο". Οι απόψεις από γνωστούς που την είχαν δει αντικρουόμενες. Έτσι είπαμε ότι δε χάνουμε και τίποτα και όντως η ταινία ήταν πολύ καλή και θα την πρότεινα ανεπιφύλακτα.

Η υπόθεση έχει ως εξής: Ο Χάρης πηγαίνει διακοπές παρέα με τη γυναίκα του, την αδελφή του και την γκόμενά του, η οποία παριστάνει τη μουγκή γερμανίδα. Σε ένα ερημικό νησί μια μέλισσα τσιμπάει το Χάρη, ο οποίος είναι αλλεργικός και παθαίνει αλλεργικό σοκ. Πρήζεται ολόκληρος. Εκεί αποκαλύπτονται όλες οι αλήθειες και τα ψέματα των ηρώων. Ο Χάρης κουβαλάει μέσα του ένα δεύτερο εαυτό. Ένα χοντρό Χάρη, ο οποίος προσωποποιεί όλες τις φοβίες του Χάρη. Αυτόν τον δεύτερο χοντρό εαυτό του ο Χάρης καταφέρνει και τον αφήνει πίσω στο ερημικό νησί μόνο του. Ξεφορτώνεται οριστικά όλες τις φοβίες του και συνεχίζει τη ζωή του απελευθερωμένος.

Μετά το τέλος της ταινίας, παρά την γκρίνια του Αγλέορα, οδήγησα εγώ ξανά στην επιστροφή. Πίσω μου στο Ρέντη άφησα οριστικά τον Σπιτόγατο που φοβάται να οδηγήσει στην Αθήνα...

Σήμερα οδήγησα ξανά. Μόνος μου. Δε μου έσβησε ούτε μια φορά. Δεν τα έχασα καθόλου. Το απόλαυσα...

Δημοψήφισμα Eurovision UPDATE

2007-02-26T17:42:00.000+02:00

Τώρα που πλησιάζει η μέρα της κρίσεως και όλο το έθνος αγωνιά περιμένοντας ποιος θα είναι ο τραγουδιστής που θα επιλεγεί για να εκπροσωπήσει τη χώρα μας στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, πρέπει να εκφραστεί και η μπλογκόσφαιρα.

Ήρθε η ώρα να πάρουμε όλοι θέση και να εκφράσουμε την προτίμησή μας.
Ποιος πιστεύετε ότι πρέπει να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην Eurovision;

Ο Δάντης με το No Madonna

ο Σαρμπέλ με το Yassou Maria ή

η Τάμτα με το With Love ;

Βιαστείτε να απαντήσετε πριν τις 28 Φεβρουαρίου, που είναι η βραδιά της επιλογής!
Η Μπλογκόσφαιρα πρέπει να έχει κάνει ήδη την επιλογή της...

:Ρ

UPDATE

Μια απορία έχω βρε κορίτσια. Χθες βράδυ όλες στο τηλέφωνο ήσασταν; Τα καταφέρατε και τον στείλατε πάντως. Άντε να δούμε τι θα πιάσει...

Το δικό μας δημοψήφισμα ανακήρυξε νικητή τον κανένα! Δεύτερος ήρθε ο Σαρμπέλ. Άρα προβλέψαμε σωστά το αποτέλεσμα. Και μια πρόβλεψη ακόμα: Για να μην έχετε ενθουσιαστεί με τα τραγούδια, φίλοι συνιστολόγοι, μάλλον δε το βλέπω να πηγαίνει και πολύ καλά το τραγουδάκι...

Σαρωτική νίκη!

2007-02-26T01:35:00.000+02:00

Νίκη χωρίς προηγούμενο σημείωσε το βράδυ της Κυριακής ο Σπιτόγατος στο Διαγωνισμό του Νικόλα για σκίτσα.
Μετά από μια δύσκολη εκλογική αναμέτρηση, το σκίτσο του Σπιτόγατου επικράτησε έναντι των σκίτσων της Γωγώς και του Φοίβου που κατέλαβαν την δεύτερη και την τρίτη θέση αντίστοιχα.

"Θα ήθελα μέσα από την καρδιά μου να ευχαριστήσω όλους όσους αυθορμήτως αναγνώρισαν το πηγαίο ταλέντο μου και υποστήριξαν το έργο μου. Να είναι όλοι καλά. Τους αγαπώ πολύ." Δήλωσε μεταξύ άλλων μετά την επίσημη ανακοίνωση των αποτελεσμάτων ο μεγάλος νικητής.

Στις αιχμές για αθέμιτο ανταγωνισμο, εκβιασμούς και συνεργασία με τη μαφία για την επίτευξη του αποτελέσματος, ο Σπιτόγατος απάντησε ότι τίποτα το επιλήψιμο δε μπορεί να του καταλογιστεί καθώς κανένας κανόνας δεν υπήρχε πέραν της υποχρέωσης τήρησης των στενών χρονικών ορίων.

Εν αναμονή του επόμενου διαγωνισμού του Νικόλα.

:)

Καλώς τον

2007-02-25T20:46:00.000+02:00

Ας καλωσορίσουμε όλοι ένα νέο μέλος στην παρέα μας...

Κες, Δίδες και Κοι, σας παρουσιάζω τον

Μonte Christo!!!

:)

Η πρώτη άδεια

2007-02-25T09:46:00.000+02:00

Χθες το πρωί ορκίστηκε ο Αγλέορας και πήρε την πρώτη του άδεια. Και, βέβαια, πού θα πήγαινε; Στη μάνα του; Είναι μακρυά και έχει μόλις τρεις μέρες άδεια. Στην γκόμενα; Μένει σε ένα μικρό σπίτι με την αδερφή της και από χθες τις επισκέπτονται και οι γονείς τους. Στην ξαδέρφη του; Ε, είπαμε να μην κόψει και τις φλέβες του...

Ναι. Όπως καταλάβατε έχω γίνει η μάνα του λόχου. Ήρθε ξανά μαζί με τα άπλυτά του! Ευτυχώς υπάρχει πλυντήριο. Έχει όμως και τα καλά της η υπόθεση. Μου δόθηκε η ευκαιρία να συνειδητοποιήσω το πόσο εμπειρίες, όπως ο στρατός, μπορούν να σε κάνουν να εκτιμήσεις περισσότερο μικρές χαρές της ζωής. Αυτό που ευχαριστήθηκε περισσότερο ήταν η αφόδευση (ε, να μην πω και χέσιμο...) και ένα ζεστό μπάνιο. Ξέρετε στο στρατό έχουν μόνο τούρκικες τουαλέτες και δεν το ευχαριστιέσαι. Επίσης, το ζεστό νερό είναι δυσεύρετο. Σκεφτείτε να κάνετε μπάνιο με κρύο νερό μέσα στο Φεβρουάριο... Από χθες, λοιπόν, έχει να το λέει. Όποιος τον παίρνει τηλέφωνο η ίδια ατάκα: "Άσε, έριξα κι ένα χέσιμο...και επιτέλους έκανα μπάνιο με ζεστό νερό!"

Είχε και άλλο ένα καλό η ιστορία. Τον έβαλα να με ψηφίσει στο διαγωνισμό του Νικόλα. (ναι θα κερδίσω. Δικό μου είναι το βραβείο...)

Τώρα κάθεται και περιμένει να ξυπνήσει η γκόμενα να τον πάρει τηλέφωνο να πάνε για καφέ. Αλλά αυτή είναι υπναρού και δε σηκώνεται ποτέ πριν το μεσημέρι, για να μην πω απόγευμα, τις μέρες που δε δουλεύει. Και σιγά μη σηκωθεί νωρίς επειδή ήρθε ο Αγλέορας... Όπως καταλαβαίνετε, σε αναμμένα κάρβουνα κάθεται ο Αγλέορας, μιας και δεν είναι μικρό πράγμα να έχεις να δεις το πρόσωπο για καμιά δεκαριά μέρες...

Αυτά για την ώρα. Αρκετά είπα και θα φάω ξύλο... Αυτός μου έφερε τα άπλυτά του κι εγώ του τα έβγαλα στη φόρα...

:Ρ

Διαγωνισμός του Νικόλα UPDATE

2007-02-20T10:43:00.000+02:00

Ξεκίνησε νέο διαγωνισμό ο Νικόλας. Αυτή τη φορά με σκίτσα. Τον "γράψαμε" όμως λίγο και γράφαμε όλοι από πέντε μαλακίες και αισθάνομαι και λίγο τύψεις. Αλλά τώρα επανορθώνω. Και επειδή σε ένα διαγωνισμό κερδίζει πάντα αυτός που έχει τις καλύτερες δημόσιες σχέσεις και την καλύτερη διαφήμιση, δημοσιεύω και εδώ το δικό μου σκίτσο.

Το βραβείο το έχω στο τσεπάκι.... :ΡΡΡ

Υ.Γ.: Περάσατε καλά χθες; Τον πετάξατε τον αετό; Τον φάγατε όλο το χαλβά;

Καλή Σαρακοστή σε όλους!
:)

UPDATE:
ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΡΟΣΟΧΗ!!!!
Προς όλους τους φίλους αυτού του ιστολογίου.
Ο Νικόλας ξεκίνησε την ψηφοφορία. Θα ολοκληρωθεί την Κυριακή.
Όσοι πιστοί σπεύσατε να ψηφίσετε το, αντικειμενικά, καλύτερο σκίτσο του διαγωνισμού το οποίο δεν είναι άλλο από του φίλου σας Σπιτόγατου.

Ευχαριστώ εκ των προτέρων για τη συμμετοχή σας.
:ΡΡΡ

5 μυστικά του Σπιτόγατου

2007-02-15T22:18:00.000+02:00

Το παιχνίδι δεν ξέρω ποιος το ξεκίνησε, αλλά φαίνεται ως τώρα να έχει μεγάλη επιτυχία. Εμένα με κάλεσε η Citronella να συμμετάσχω. Ας αποκαλύψω λοιπόν κι εγώ πέντε από τα μυστικά μου.

1. Στο νηπιαγωγείο τα έκανα πάνω μου και μετά έβαλα τα κλάμματα. Ήρθε η γιαγιά μου, με άλλαξε και με πήρε σπίτι.

2. Μου αρέσει πολύ να τρώω σοκολάτα μαζί με πατατάκια. Τρελαίνομαι!

3. Η πρώτη μου αγαπημένη τραγουδίστρια ήταν η Γλυκερία. Ήμουν δύο ή τριών ετών. Το τραγούδι δεν το θυμάμαι...

4. Έχω παίξει στην Επίδαυρο.

5. Είμαι φωνάρα. Μια μέρα θα γίνω μεγάλος τραγουδιστής αλλά θα συνεχίσω να είμαι και μπλόγκερ...

Και παραδίδω τη σκυτάλη στους:

Crazy Cow

Κωλόγρια

Patsiouri

Nocturnal Encounters (Σε όλους μαζί. Ας γράψουν από ένα ποστ ο καθένας αν θέλουν)

και στον

Αφρικανό παρ' ότι είναι πολύ καλός για να είναι αληθινός.

Εννοείται πως αν κάποιος δεν επιθυμεί να μπει στο παιχνιδάκι μπορεί να ζητήσει να αντικατασταθεί.

Καλή μας συνέχεια.

:)

Η Ψιλικατζού και η αλλεργία μου

2007-02-15T12:39:00.000+02:00

Πριν από καμιά δεκαριά μέρες διάβασα αυτό το χαριτωμένο ποστ στο βλόγι της συμπαθέστατης Ψιλικατζούς. Το ποστ αναφερόταν στα ακάρια που ζουν και αναπτύσσονται μέσα στις σκόνες και σου τρώνε τις σάρκες ή κάτι τέτοιο. Από την ώρα που το διάβασα κάθε φορά που σκεφτόμουν αυτά τα ακάρια με έπιανε φαγούρα.

Δευτέρα απόγευμα μαζί με την φαγούρα εμφανίστηκαν σε διάφορα σημεία του σώματός μου και πολλές κοκκινήλες. Πρώτα γύρω από το λαιμό, μετά στα χέρια, στο σώμα, στα πόδια, γύρω από όλες τις κλειδώσεις, στο κούτελο, στο πρόσωπο, σχεδόν παντού. Έτρεξα γρήγορα σε ένα φαρμακείο και πήρα μια ειδική αλοιφή και αντισταμινικά χάπια. Αμέσως έκαναν δράση και εξάλειψαν τα συμπτώματα. Τα χάπια τα συνέχισα για μια εβδομάδα και έβαλα και τη μάνα μου να μου κλείσει ραντεβού με τον αλλεργιολόγο της.

Σήμερα πήγα και έκανα τις εξετάσεις. Ξέρετε αυτό το τεστ με τα σταγονίδια που σου βάζουν στα χέρια και σου τα τρυπάνε λίγο για να δουν αν θα αντιδράσει το δέρμα και να εξακριβωθεί αν έχεις και σε τι πράγμα αλλεργία. Το πιο βασανιστικό είναι που πρέπει να κρατήσεις ακίνητα τα χέρια σου για κανένα εικοσάλεπτο ακουμπισμένα πάνω στο τραπέζι από τον αγκώνα μέχρι τον καρπό και το εσωτερικό μέρος να είναι προς τα πάνω ώστε να εφαρμοστούν όλες οι ουσίες. Διαπίστωση της γιατρού που μου έβαλε τις σταγονίτσες είναι ότι οι άντρες δε μπορούμε να τα κρατήσουμε τα χέρια μας σε αυτή τη θέση με την ίδια ευκολία που το κάνουν οι γυναίκες. Να και η άχρηστη πληροφορία της εβδομάδας σκέφτηκα.

Εν πάσει περιπτώσει και για να μη σας ταλαιπωρώ, αφού περίμενα έτσι κανένα πεντάλεπτο μέχρι να μου απλώσει όλα τα σταγονίδια πάνω στα χέρια και κανένα τέταρτο μετά για να τα αφήσουμε να αντιδράσουν, διαπιστώσαμε ότι μόνο δύο ουσίες αντέδρασαν και έδειξαν ότι έχω αλλεργία. Τα ακάρια και η λεύκη. Πολύ λίγο όμως. Ελάχιστο. Άνευ σημασίας δηλαδή. Χρειάζονται όμως προσοχή. Και ειδικά το πρώτο. Τα ακάρια. Που δεν είναι τίποτα άλλο από τη σκόνη του σπιτιού. Για την αντιμετώπιση καλό είναι να ανατρέξετε στο αντίστοιχο ποστ στο μπλογκ της Ψιλικατζούς.
Εγώ πάλι τρέχω να ξεσκονίσω...

Υ.Γ.: Σε καμία περίπτωση δε θα ήθελα να χρεωθεί η Ψιλικατζού την εκδήλωση της αλλεργίας μου. Πιστεύω ότι το συμβάν είναι εντελώς τυχαίο...(Ας κρατήσουμε όμως και μια πισινή ;)...)

Valentine's Day

2007-02-14T10:51:00.000+02:00

Μην ακούσω καμιά μαλακία σε αυτό το βλόγι για έρωτες και ερωτευμένους και την ημέρα των ερωτευμένων και όλα αυτά τα ψυχαναγκαστικά που πρέπει να κάνουμε σήμερα....

Ο καθένας μπορεί να γιορτάσει με το ταίρι του τον έρωτά του όποτε και όπως θέλει και όχι όταν το επιβάλλει μια ανόητη γιορτή που έχουν εφεύρει οι ανθοπώλες, οι κοσμηματοπώλες και οι ζαχαροπλάστες. Ούτε καρδούλες, ούτε κουκλάκια, ούτε λουλούδια, ούτε ηλίθια δωράκια...

Το γεγονός ότι ο σπιτόγατος δεν είναι ερωτευμένος αυτό τον καιρό δεν έχει καμία σχέση. Ευτυχώς δε θα μου ζαλίσει καμιά βαρεμένη τα αρχίδια για τις μαλακίες που "πρέπει" να κάνουμε σήμερα...

Μία και σήμερα...

2007-02-13T10:27:00.000+02:00

και μπαίνει στο κέντρο. Την Πέμπτη παρουσιάζεται. Εμένα τα νεύρα μου τσατάλια! Έχει αγοράσει και ένα αρμόνιο και το έχει εγκαταστήσει σπίτι μου και παίζει συνέχεια την "Ρίτα" και το "όταν βραδυάζει στο Αιγαίο είναι όμορφα σου λέω".

Α, ρε π...ΜΠΙΠ...η Αγλέορα, δε θα φύγεις; Πάρτυ αποχαιρετιστήριο θα σου κάνω την Πέμπτη το βράδυ!

Αφήστε και το άλλο. Με έχει πεθάνει στις βόλτες. Με τρέχει ασκόπως από δω και από κει. Τουλάχιστον χθες πλήρωσε Friday's στο Κεφαλάρι. Βέβαια ήταν και το πρόσωπο μαζί... Ελπίζω αύριο να θυμηθούν να γιορτάσουν μαζί μόνοι τους το Βαλεντίνο και να με αφήσουν μόνο μου να ηρεμήσω λίγο...

Σήμερα ξύπνησα και είχε φτιάξει και καφέ. Για να με καλοπιάσει. Τώρα τον παρακαλώ εδώ και ώρα να σηκωθεί να κατέβουμε κέντρο που έχω κι εγώ κάτι δουλειές και δεν ξεκολλάει με τίποτα από το γ...ΜΠΙΠ...νο το μαραφέτι του. Μου έχει ζαλίσει τον έρωτα σας λέω.

Ενώ γράφω αυτές τις γραμμές θυμήθηκε ότι έχει να κάνει κάτι ψώνια ακόμα. Επιτέλους! Σας αφήνω μήπως και το μετανιώσει...

Ανακοίνωση

2007-02-07T00:30:00.000+02:00

Φίλοι μου αγαπημένοι και φίλες μου αγαπημένες,

Από αύριο το πρωί και για λίγες μέρες η επικοινωνία μας δε θα είναι τόσο συχνή. Ο φίλος μου ο Αγλέορας, ο οποίος σαν μπλόγκερ δεν περπάτησε και πολύ, την επόμενη εβδομάδα παρουσιάζεται στην Κόρινθο. Και παρότι εγώ δεν έχω κάνει φαντάρος, μπορώ να πω ότι καταλαβαίνω τον πόνο του. Έτσι, τις λίγες μέρες ελευθερίας που του μένουν θα τις περάσει με τσάρκες στην Αθήνα κι εγώ θα του κάνω τον ξενοδόχο. Θα τον συνοδεύω κι όλας για να τον προσέχω. Οπότε θα πάψω για λίγο να είμαι σπιτόγατος και επειδή δε ξέρω ακόμα να μπλογκάρω με το κινητό, θα σας γράφω στη χάση και στη φέξη και όποτε και αν προλαβαίνω...

Αυτά. Τα φιλιά μου και τις καλύτερες ευχές μου για το αποκριάτικο τριήμερο που έρχεται, αρχής γενομένης από την Τσικνοπέμπτην.
Να βγείτε και να το κάψετε!

:)

Τσαγκαροδευτέρα και βλογοσκέψεις

2007-02-05T16:22:00.000+02:00

Δεν έχω τι να γράψω σήμερα. Δεν έχω θέμα. Ούτε διάθεση έχω. Με χαλάει ο καιρός. Με χαλάει ο κόσμος. Με χαλάνε οι υποχρεώσεις μου στο πανεπιστήμιο. Έχω να παραδώσω εργασίες και βαριέμαι αφόρητα…

Ευτυχώς που υπάρχετε κι εσείς και ξεχνιέμαι. Όχι όλοι, αλλά έτσι είναι ο κόσμος. Και τι είμαστε εμείς εδώ μέσα άλλωστε; Μια μικρογραφία της κοινωνίας δεν είμαστε; Με κάθε καρυδιάς καρύδι. Ένα μεγάλο χωριό. Αν ενοχλούμαστε από την παρουσία ορισμένων, απλά μπορούμε να αδιαφορήσουμε. Να ασχολούμαστε μόνο με όσους θεωρούμε ενδιαφέροντες.

Εγώ αυτό κάνω. Και δε μπλέκομαι και ποτέ σε καυγάδες. Ούτε στον έξω κόσμο ούτε εδώ μέσα στο μπλογκοχωριό. Και πιστεύω πως τον χαρακτήρα μας τον βγάζουμε όσο κι αν κρυβόμαστε. Αν είμαστε ευγενικοί και ευχάριστοι στον έξω κόσμο, έτσι θα είμαστε και εδώ μέσα. Αν είμαστε αγενείς και εριστικοί, με τον ίδιο τρόπο θα συμπεριφερθούμε και στους υπόλοιπους ιστολόγους. Όσο κι αν κρυβόμαστε, όποιο προσωπείο κι αν φορέσουμε, αργά ή γρήγορα αποκαλύπτεται ο πραγματικός μας εαυτός. Και τότε μετράμε και πραγματικές συμπάθειες και αντιπάθειες. Αν κάποιος είναι αντιπαθητικός στην πραγματική του ζωή και δεν τον πλησιάζει κουνούπι δεν αντιλαμβάνομαι με ποιο τρόπο θα καταφέρει να γίνει αγαπητός εδώ μέσα. Κι αν τα καταφέρει εδώ, έξω γιατί του αρέσει να είναι ο μονόχνοτος;

Αυτά είναι θέματα και της ψυχολογίας, την οποία εγώ δεν κατέχω και πολύ καλά. Αν και, όπως λέει ένας θείος μου, η ψυχολογία ως επιστήμη είναι μια μαλακία και στα αντίστοιχα πανεπιστημιακά τμήματα δεν έχουν και πολλά να διδάξουν, αλλά τα προγράμματα είναι γεμάτα με μαθήματα γενικής παιδείας και ότι ο καθένας που έχει εμπειρίες στις ανθρώπινες σχέσεις και συμπεριφορές μπορεί να είναι ψυχολόγος. Δεν το ξέρω και βαριέμαι να το ψάξω. Θα δεχτώ ότι η ψυχολογία είναι μια πραγματική επιστήμη. Οπότε περιορίζομαι στις διαπιστώσεις μου. Αυτά. Βαρέθηκα. Αποσύρομαι. Για ξεκούραση μόνο.

Είχα δεν είχα κάτι βρήκα και έγραψα. Τελικά τρώγοντας έρχεται η όρεξη…

Ευχαριστώ που υπάρχετε :)

Σήμερα

2007-02-04T10:39:00.000+02:00

...βαριέμαι. Περισσότερο από κάθε άλλη μέρα. Έχει και χάλια καιρό...
Λέω να πάω στη θεία το μεσημέρι για φαΐ. Κυριακή είναι. Όλο και κάτι καλό θα έχει φτιάξει...
Ελπίζω να είστε καλά όλοι και να περνάτε καλύτερα από μένα...

Καλημέρα :)

Σπαγγέτι με σολομό

2007-02-02T17:23:00.000+02:00

Το είχα μέρες στο μυαλό αλλά ο Νικόλας με έκανε να επισπεύσω την απόφαση. Σήμερα θα σας αποκαλύψω ένα από τα πολλά ταλέντα μου. Όπως έχετε ήδη καταλάβει, ναι ο Σπιτόγατος μαγειρεύει. Και μαγειρεύει καλά. Δηλαδή όχι απλώς καλά. Θα μπορούσε να είναι σεφ!
Αλλά ας μην περιαυτολογώ.

Από σήμερα, λοιπόν, θα σας αποκαλύπτω μερικές από τις σπεσιαλιτέ μου. Σήμερα θα μαγειρέψουμε σπαγγέτι με σολομό. Δηλαδή για την ακρίβεια το έχω ήδη μαγειρέψει αλλά είναι μια καλή πρόταση για όλους σας για το αποψινό δείπνο ή για αύριο το μεσημέρι.

Θα χρειαστείτε:

Ένα (1) πακέτο συσκευασμένο καπνιστό σολομό.
4-5 σκελίδες σκόρδο
250 γρ. κρέμμα γάλακτος
λίγο άνηθο ψιλοκομμένο
μισό (1/2) ποτήρι του νερού λευκό κρασί ή βότκα ή τσίπουρο ή ό,τι θέτε
αλάτι, πιπέρι
ένα (1) πακέτο μακαρόνια για σπαγγέτι

Μπράβο κουράγιο!
Να το έχω μπροστά μου και να κάνω υπομονή μέχρι να το βγάλω φωτογραφία...

Εκτέλεση:

Ψιλοκόβουμε το σκόρδο και τεμαχίζουμε το σολομό σε μπουκιές. Τα τσιγαρίζουμε μαζί με λίγο ελαιόλαδο σε ένα τηγάνι γουόκ ή, αν δεν έχουμε, σε ένα βαθύ τηγάνι ή σε μια κατσαρόλα ή όπου μας κάνει κέφι. Εγώ το φτιάχνω σε γουόκ. Αφού πάρουν χρώμα (ξέρετε εσείς...) τα σβήνουμε με το κρασί ή το ποτό που έχουμε επιλέξει. Εγώ τα σβήνω με κρασί. Τα αφήνουμε να πάρουν μία βράση. Αμέσως μετά ρίχνουμε την κρέμα γάλακτος και αλατοπιπερώνουμε. Χαμηλώνουμε τη φωτιά και αφήνουμε τη σάλτσα να δέσει (ξέρετε εσείς...). Αφού δέσει η σάλτσα, ρίχνουμε τον ψιλοκομμένο άνηθο και ανακατέβουμε. Το αφήνουμε να πάρει μια δυο βράσεις και το κατεβάζουμε από τη φωτιά. Εν τω μεταξύ έχουμε βράσει τα μακαρόνια. Ξέρετε αλντέντε. Δεν τα τσιγαρίζουμε με λάδι ή βούτυρο όπως κάνει η μαμά μας. Εμείς τα περιχύνουμε με τη σάλτσα μας και τα ανακατέβουμε καλά. Σερβίρουμε και τα πασπαλίζουμε με μπόλικη τριμμένη παρμεζάνα. Αν δε θέλετε παρμεζάνα βάλτε ό,τι τυρί θέλετε. Μη βάζετε και καθόλου αν δε θέλετε. Εγώ βάζω παρμεζάνα.

Καλή σας όρεξη.

:)

Υ.Γ.: Και ένα μυστικό. Αν χρησιμοποιείτε παρμεζάνα να την αφήνετε για λίγο έξω από το ψυγείο πριν την τρίψετε για να μαλακώσει και να τρίβεται ευκολότερα.
Καλή επιτυχία.

Απόκριες, Μάσκες, Στολές...

2007-02-02T10:20:00.000+02:00

Μάλλον πολλοί είναι αυτοί που θα πάνε σε μασκέ πάρτυ τις επόμενες μέρες. Και πολλοί είναι αυτοί που ψάχνουν τι θα φορέσουν...

Αυτό είναι το πρώτο μου συμπέρασμα από τις συχνές τις τελευταίες μέρες επισκέψεις χρηστών του διαδικτύου στο βλόγι μου. Ο κ. Γούγλης μου στέλνει κόσμο με λέξεις στην αναζήτηση αυτές του τίτλου...

Συμπέρασμα δεύτερο: Άνοιξε το Τριώδιο!!!

Εσείς τι θα ντυνόσασταν αν ήσασταν καλεσμένοι σε μασκέ πάρτυ;

Έκανα κι εγώ το τεστ...

2007-02-01T17:26:00.000+02:00

και βέβαια δε θα μπορούσε να βγει κάτι διαφορετικό από αυτό:

You Belong in Summer

Energetic, creative, and very curious about the world...
You're not going to let anything hold you back, especially a cold day.
Whether you're chilling out at the beach or partying all night, you live for the warm weather.

What Season Are You?

Καλό μήνα!

2007-02-01T09:50:00.000+02:00

Μπαίνει και ο Φεβρουάριος. Ο τελευταίος του χειμώνα; Δε θα ασχοληθώ με τις κλιματολογικές αλλαγές. Ούτε θα σβήσω τα φώτα του σπιτιού μου από τις 20:55 έως τις 21:00. Δεν είναι δική μου ευθύνη η καταστροφή του περιβάλλοντος. Ούτε πιστεύω ότι οι πολίτες πρέπει να υποδείξουν στις κυβερνήσεις τους ότι πρέπει να πάρουν μέτρα για την προστασία του. Είναι γνωστό σε όλους. Έχουν υπογράψει και τόσα πρωτόκολλα γαμώτι μου και δεν έχουν τηρήσει κανένα. Να δω τι θα μείνει για να κυβερνούν σε λίγα χρόνια...

Ήθελα δεν ήθελα, την είπα τη γνώμη μου...

Άσχετο. Υπάρχει κανείς που μπορεί να μου χαρίσει μια μονοκατοικία στην περιοχή που εικονίζεται; Έστω ένα διαμμέρισμα. Μια γκαρσονιέρα βρε αδερφέ...

Κομπογιαννίτες!

2007-01-31T10:12:00.000+02:00

Μέχρι και blog επιστράτευσαν για να πείσουν για τα φύλλα ελιάς!

Στο συγκεκριμένο blog θα προσέξετε ότι υπάρχει μόνο ένα ποστ και δεν επιτρέπονται τα σχόλια. Όπως φαντάζομαι, θα είναι και το μοναδικό ποστ...

Κατά τα άλλα χθες μόλις ελέησε το Υπουργείο του Αβραμόπουλου να εκδώσει ανακοίνωση για το νέο ματζούνι που παραπλανά τον κόσμο. Χθες βράδυ έβλεπα έντρομος στις ειδήσεις του Mega την Πρόεδρο των καρκινοπαθών να αναφέρει μεταξύ άλλων ότι χιλιάδες καρκινοπαθείς αφήνουν τις χημειοθεραπείες τους για να γιατρευτούν από το ματζούνι με τα φύλλα ελιάς! Το πιο τραγικό; Ανάμεσά τους νέα παιδιά!!!

Μα πού ζούμε; Σε ποια εποχή και σε ποια χώρα;;;